سایاچیها آمدن بهار را نوید میدهند
به گزارش خبرگزاری برنا از تبریز، از اوایل اسفند خانهتکانى آغاز مىشود گذشته از خانهتکانى مىتوان به سمنوپزی، سفره هفتسین، آب چهل یاسین، دید و بازدید و سیزدهبهدر اشاره کرد.
در تمام این مراسم، آب و سبزه بهعنوان دو نماد حضور دارند که با نشانههاى دیگرى همراه مىشوند.
سمنو را زنان با وضو مىپزند و یک شب بیرون مىگذارند تا حضرت فاطمه (س) نقش پنجه خود را بر آن اندازد و آن را تبرک سازد.
در سفره نوروز، بهویژه در گذشته خوراکىهایى چون ماست دست نزده، برنج سفید پخته یا خام، گوشت و غذاهایى که اصولا نشانه برکت و محصول خوب باشد مىگذارند.
نمادهایى مانند آینه، تخممرغ، سمنو، سبزه، شیرنی، آب چهل یاسین نیز در کنار آن قرار مىدهند که ترکیبى از برکت و بارورى باشد.
در برخى مناطق آذربایجان شرقی، مردم کوزه یا کاسهاى آب را نزد روحانى محل مىبرند و روحانى بر آن چهلبار سوره یاسین مىخواند و فوت مىکند سپس این آب تبرک را بر گوشه و کنار خانه بهویژه بر دامها و محصولات مىریزند و به کودکان مىدهند، تا هم برکت و بارورى را زیاد کند و هم شفا بخشد.
غلاتى مانند گندم، جو را چندین روز مانده به عید سبز مىکنند و سر سفره مىگذارند.
در دید و بازدیدها ابتدا کوچکترها به دیدن بزرگترها مىروند و این دیدارها تا سیزده نوروز ادامه مىیابد و در روز سیزده همه به صحرا مىروند و سبزهها را به آب مىاندازند و به جشن و شادى مىپردازند و دخترها با آرزوى ازدواج، سبزه گره مىزنند.
پس از تحویل سال، مردم نخست به گورستان رفته و سپس به دیدن بازماندگانى که تازه عزیزى را از دست دادهاند می روند.
رسم است که کودکان صبح روز عید، کیسه کوچکى در دست گرفته و به بازدید خانههاى اقوام بروند و صاحبخانهها نیز چیزهایى مثل تخممرغ رنگ کرده، گردو، شیرینى و گاه پول و جوراب به آنها مىدهند.
چند روز بعد از عید نیز خوانچههاى عیدیانه آماده مىشود هر خوانچه شامل پارچه، کفش، جوراب، شیرینی، برنج خام و ... است که براى عروس خانواده یا دختر خانواده که تازه ازدواج کرده مىفرستند .
