چگونه حضرت على(ع) در حال نماز خواندن به نیازمند توجه داشت؟

سوالی از محضر آیت الله مکارم شیرازی

به گزارش خبرگزاری برنا، سوالی از حضرت آیت الله العظمی مکارم شیرازی پرسیده شده است و ایشان در کتاب خود با نام "پاسخ به پرشهای مذهبی" به آن پاسخ گفته‌اند که آن را در ادامه می‌خوانید.

سوال: در حالات حضرت امیرمؤمنان على (علیه السلام) مى‌خوانیم که یک وقت در موقع نماز آنقدر مستغرق در عبادت و توجه به خدا بود که پیکان از پاى مبارکش بیرون آوردند و متوجه نشد، ولى در حالات آن حضرت مى خوانیم که روزى در حال نماز توجه به حال فقیر و سائل نمود و انگشتر به او بخشید؛ این دو حالت چگونه با هم جمع مى شوند؟

پاسخ معظم له: باید توجّه داشت که میان "خارج کردن پیکان از بدن" و "بخشیدن انگشتر به فقیر" تفاوت بسیارى است؛ زیرا خارج کردن پیکان از بدن صرفاً جنبه شخصى و جسمى دارد و از مقام توجّه کامل به خداوند استغراق در ذات او دور است.

ولى توجه به حال بنده فقیر و محرومى که در مسجد پیغمبر اسلام (صلى الله علیه وآله) ناله مظلومانه سر داده و استرحام مى‌کند، یک عمل خدایى و قربى است و با توجه به خدا تناسب دارد.

در حقیقت او توجه به خود نداشت، زیرا توجه به حال بینوا توجّه به خود نیست، بلکه توجه به خداست!

به عبارت دیگر: کمک به خلق خدا و مستمندان و فقیران خود یکى از عبادات بزرگ است و با نماز که آن هم عبادتى است بس بزرگ سنخیت کامل دارد؛ بنابر این جاى تعجب نیست که ناله سوزان و نافذ آن فقیر محروم استرحام او در برابر مسلمانان، دل آگاه على(علیه السلام) را هنگام نماز متوجه خود سازد و در ضمن آن عبادت، عبادت دیگرى که هر دو براى خدا و جلب خشنودى او بوده است انجام دهد؛ حتى این عمل بقدرى شایسته و ارزنده بود که آیه‌اى درباره آن نازل گردید.