برای مردهایی که ایرادگیر و بهانه‌جو هستند و باید همسرداری را یاد بگیرند

به گزارش خبرگزاری برنا، برخى از مردان ایرادگیر و بهانه جو هستند و در خانه مرتباً ایراد مى گیرند و در برابر هر امر كوچكى نق مى زنند. چرا فلان چیز را آن جا گذاشته اید؟ چرا جامه این جا افتاده؟ چرا این جا كثیف است؟ چرا ناهار را دیر حاضر كردید؟ چرا غذا شور است؟ چرا فلان غذا را تهیه نكردید؟ چرا امروز سبزى خوردن سر سفره نیست؟ چرا آب حوض كثیف است؟ اگر گلدان را آن جا گذاشته بودید بهتر بود. مگر صد بار نگفتم زیرسیگارى ها را روى میز بگذارید؟ و صدها از این قبیل ایرادهاى كوچك و جزئى. آن قدر در این باره سخت گیرى به عمل مى آورند كه راحتى خود و خانواده شان را فداى آن مى سازند، بلكه گاهى حاضر مى شوند اساس پیمان مقدس زناشویى را به خاطر آن متزلزل سازند.

آنچه در ادامه می‌خوانید نظر آیت الله امینی درباره مردهایی است که بهانه‌جو و ایرادگیر هستند و در کتاب"همسرداری" درباره اصلاح رفتار آنها در خانواده نوشته شده است.

البته ما منكر این موضوع نیستیم كه مرد حق دارد در امور منزل دخالت باشته باشد و امر و نهى كند و به خانم ها هم توصیه مى شود كه به این حق مرد، اعتراف نمایند و در برابر دخالت هاى مرد سرسختى نشان ندهند، امّا مرد و سرپرست خانواده هم باید جانب احتیاط را رعایت كند و همواره با تدبیر كار كند. اگر تصمیم گرفت در امور منزل دخالت نماید باید عاقلانه و به طور صحیح انجام دهد تا مؤثر واقع شود.

چون مرد آن قدر فرصت ندارد كه در تمام امور منزل دخالت كند و اصولاً در این جهت تخصص نیز ندارد، صلاح است كه امور خانه دارى را در اختیار همسر قرار دهد و در این باره به وى آزادى بدهد تا بر طبق ذوق و سلیقه خویش خانه را اداره كند. اگر در این باره نظر خاصى دارد، با مشورت و خیر اندیشى، نه با زور و تحكّم، به همسرش تذكر دهد و ازوى بخواهد كه نظر و سلیقه او را نیز رعایت كند.

وقتى زن از سلیقه شوهرش اطلاع یافت، اگر عاقل و خردمند باشد و به خانه و زندگى علاقه داشته باشد، مى كوشد تا رضایت او را جلب نماید. مرد اگر برخى از امور منزل را بر وفق سلیقه خویش نیافت، با نرمى، ملایمت و زبان خوش به همسرش تذكر دهد در این صورت موقعیت و احترام او محفوظ مى ماند و پیشنهاداتش تا حدودى مورد قبول واقع خواهد شد؛ زیرا بیش تر بانوان خانه دار حاضرند دخالت هاى استثنایى شوهر را بپذیرند، امّا اگر این اعمال نظرها، به صورت ایراد و بهانه جویى و نق نق هاى دایمى در آمد، نه تنها تأثیر نخواهد داشت، بلكه ممكن است نتیجه معكوس بدهد; زیرا خانم كم كم با ایرادهاى پى درپى عادت مى كند و آن ها را یك امر عادى و بى اثر مى انگارد.

در این صورت شخصیت شوهر در نظرش كوچك مى شود و به حرف هایش گوش نمى دهد. حتى به ایرادهاى بجا و بسیار مهم او هم اعتنا نخواهد كرد; چون با خود مى گوید: من كه هر كار بكنم سرانجام مورد ایراد او واقع مى شوم، پس چه لزومى دارد كه براى جلب رضایت او زحمت بكشم؟ او كه همواره ایراد مى گیرد پس بگذار بیش تر بگیرد. خلاصه این كه رفته رفته از خانه دارى و شوهردارى دل سرد مى شود، ممكن است به قصد انتقام و مقابله به مثل بر آید و به ایرادگیرى و بهانه جویى متوسل شود.

در این صورت محیط خانه كه باید كانون انس و استراحت باشد، به میدان نبرد و كشمكش هاى دایمى تبدیل خواهد شد. ممكن است از ایراد و نق نق هاى دایم طورى به ستوه آید كه طلاق و جدایى را ترجیح دهد و كانون مقدس زناشویى را از هم بپاشد. زن هر چه هم عاقل و بردبار باشد سرانجام از ایراد و تحقیرهاى پى درپى خسته خواهد شد.

از باب نمونه به داستان زیر توجه فرمایید: مردى به كلانترى 14 مراجعه كرد و مدعى شد همسرش دو ماه است كه قهر كرده و به خانه پدرش رفته است. همسر این مرد اظهار داشت: شوهرم سلیقه مرا در خانه دارى نمى پسندد. و چون دایماً بر سر پختن غذا و تنظیم امور خانه مرا تحقیر مى كند، از خانه اش گریختم تا گوش هایم از این همه بدگویى آسوده شود.

مرد نباید از این نكته غفلت كند كه تنظیم امور منزل و اداره خانه در تخصص زن و از وظایف اوست. نباید این حق را از او سلب كند و او را به صورت یك آلت بى اراده تبدیل كند، بلكه باید به وى آزادى داد تا ذوق و سلیقه خویش را به كار بندد و با شوق و دل گرمى خانه دارى كند. صلاح نیست كه مرد در این باره سخت گیرى و بهانه جویى كند؛ زیرا انس و مودت و صفا و صمیمیت خانوادگى بر همه چیز تقدم دارد.