اینجا تهران ۶ روز بدون رهبر/خشک سالی شده، ای بارش باران برگرد
مردم شهر شجاعت و دلیری، تو را چون نگینی بر حلقه عشاق نشانده بودند و ما تهرانیها را شرمنده خود كردند.
باشگاه جوانی برنا/آقا جان، چند روز است در هوایی نفس میكشیم كه عطر یار نمیدهد؛ غروب تهران چه دلگیر شده است از وقتی بیت رهبری را به کرمانشاه بردهاند؛ كوچه پس كوچههای شهر من 6 روز است كه غبار گرفته است.
آقا چه خوب است كه شما در قلب ایران؛ یعنی تهران سكنی دارید كه اگر نبود عطر حضورتان، بوی تعفن گناه، شهرم را به دیار مردگان تبدیل كرده بود.
روزها را؛ نه... ساعتها را؛ نه... ثانیه ها را میشمارم تا دوباره شما قدم بر چشمهای بارانی این شهر بگذارید. در این چند روز فكر كردم و انتظار كشیدم؛ فكر كردم كه چه كرده بودیم؛كه با خود قرار گذاشتید ده روز ما را تنها بگذارید و به حال خودمان رهایمان كنید.
تهران بی شما سرد و خاموش است؛ ظلمت است و غربت؛ اگر هم كورسویی نور میبینیم از صفای دل عاشقان شماست كه در این روزها اشك چشم شان آبی شده است بر سوز دلشان.
و همه اینها با اطمینان به این است كه برمیگردید از این سفر و گرد راه از سر میزدایید و دوباره خیابان فلسطین منتهی میشود به بیتی كه گرمای ایمان و اعتقاد و اخلاص و تقوا و مدیریت جهان از آن ساتع میشود.
اما بگذارید این را هم بگویم عزیز دل؛كه ما تهرانیها آنقدرها هم بیمعرفت نیستیم و دوریت را با همه سختیهایش با دلی شكسته و چشمی خونفشان تحمل میكنیم؛ چون باور داریم همه مردم ایران و همه ملتهای مظلوم جهان مشتاق دیدار تواند و این میان کرمانشاه دلیر؛ بیش از همه لایق و مشتاق حضور نور بود.
مردم شهر شجاعت و دلیری، تو را چون نگینی بر حلقه عشاق نشانده بودند و ما تهرانیها را شرمنده خود كردند كه شاید آنقدر به حضورت در كنارمان عادت كرده بودیم كه غافل شده بودیم از صفای تو كه زنگار دلهایمان را میزدود.
قبول آقا قبول؛ نشستهایم به تماشا؛ عرض ارادت علما و فقها و طلاب و ایثارگران و جانبازان و بسیجیان و حتی عموم مردم کرمانشاه را و قول میدهیم تمرین كنیم بصیرت را و تجدید كنیم بیعت با فقاهت و روحانیت را.
اما بگذارید باز هم بگویم این روزها، شهر عجیب بوی دلتنگی میدهد آقا ... یاد ما باشید مولای ما و زود برگردید كه چشمانمان انتظارتان را میكشد...
آقا چه خوب است كه شما در قلب ایران؛ یعنی تهران سكنی دارید كه اگر نبود عطر حضورتان، بوی تعفن گناه، شهرم را به دیار مردگان تبدیل كرده بود.
روزها را؛ نه... ساعتها را؛ نه... ثانیه ها را میشمارم تا دوباره شما قدم بر چشمهای بارانی این شهر بگذارید. در این چند روز فكر كردم و انتظار كشیدم؛ فكر كردم كه چه كرده بودیم؛كه با خود قرار گذاشتید ده روز ما را تنها بگذارید و به حال خودمان رهایمان كنید.
تهران بی شما سرد و خاموش است؛ ظلمت است و غربت؛ اگر هم كورسویی نور میبینیم از صفای دل عاشقان شماست كه در این روزها اشك چشم شان آبی شده است بر سوز دلشان.
و همه اینها با اطمینان به این است كه برمیگردید از این سفر و گرد راه از سر میزدایید و دوباره خیابان فلسطین منتهی میشود به بیتی كه گرمای ایمان و اعتقاد و اخلاص و تقوا و مدیریت جهان از آن ساتع میشود.
اما بگذارید این را هم بگویم عزیز دل؛كه ما تهرانیها آنقدرها هم بیمعرفت نیستیم و دوریت را با همه سختیهایش با دلی شكسته و چشمی خونفشان تحمل میكنیم؛ چون باور داریم همه مردم ایران و همه ملتهای مظلوم جهان مشتاق دیدار تواند و این میان کرمانشاه دلیر؛ بیش از همه لایق و مشتاق حضور نور بود.
مردم شهر شجاعت و دلیری، تو را چون نگینی بر حلقه عشاق نشانده بودند و ما تهرانیها را شرمنده خود كردند كه شاید آنقدر به حضورت در كنارمان عادت كرده بودیم كه غافل شده بودیم از صفای تو كه زنگار دلهایمان را میزدود.
قبول آقا قبول؛ نشستهایم به تماشا؛ عرض ارادت علما و فقها و طلاب و ایثارگران و جانبازان و بسیجیان و حتی عموم مردم کرمانشاه را و قول میدهیم تمرین كنیم بصیرت را و تجدید كنیم بیعت با فقاهت و روحانیت را.
اما بگذارید باز هم بگویم این روزها، شهر عجیب بوی دلتنگی میدهد آقا ... یاد ما باشید مولای ما و زود برگردید كه چشمانمان انتظارتان را میكشد...
نظر شما
پیشنهاد سردبیر
پرونده ویژه
