درس بزرگ بارسلونا به فوتبال ایران بابت خداحافظی با بازیکنان/ به یک فرهنگ زشت پایان دهیم!
به گزارش برنا، رابرت لواندوفسکی، یکی از بزرگترین مهاجمان تاریخ فوتبال دنیا رسما خداحافظی خود از بارسلونا را اعلام و بارسا هم با ارائه رفتاری در خور شان، جدایی وی از باشگاه را تایید کرد.
مساله مهم در این جدایی، رفتار کاملا صحیح، زیبا و قدرشناسانه بارسلونا با یکی از بهترین بازیکنان خود و البته رفتار متقابل کاملا محترمانه لواندوفسکی بود. نکتهای که در تناقض جدی با یک فرهنگ زشت در فوتبال ایران است؛ این که ما شدیدا خوش استقبال و بدبدرقه هستیم و رفتاری مشابه با جدایی لواندوفسکی از بارسلونا به ندرت در فوتبال ما دیده شده است.
خدحافظی با کینه؛ امری رایج در فوتبال ایران!
چند بازیکن را میشناسید که با روی خوش و خاطرهای جذاب از تیمشان جدا شده باشند؟ احتمالا به تعداد انگشتان یک دست. اکثر بازیکنان فوتبال، حتی اگر با سابقه باشند هم بدون انجام مراسم خداحافظی تیمشان را ترک کردهاند. شما بخاطر دارید آرش برهانی، محسن خلیلی یا مجید بصیرت چگونه با تیم خود خداحافظی کردند؟ آیا بخاطر دارید که بازیکنان مهم هر تیم دیگری پس از پایان قراردادشان چگونه با هواداران خداحافظی کردند؟ آیا مراسم یا حتی رفتار قابل قبولی از باشگاهها در این زمینه دیدهاید؟
احسان محمدی، جامعهشناس و مدیر اسبق دپارتمان مسئولیت اجتماعی فدراسیون فوتبال در این رابطه میگوید: در فوتبال دنیا خداحافظی تلخ زیاد دیدهایم و نمونه بارزش مسی و کاسیاس بودهاند. اتفاقا هر دو نفر به جداییشان راضی نبودند اما در مراسمی با حضور خانوادههایشان، از آنها تقدیر شد تا متوجه شوند بخشی از تاریخ و هویت باشگاه هستند. ممکن است واکنشها و گلهای این دونفر کامل در ذهن تان نباشد اما مراسم خداحافظیشان چرا. برگزاری یک مراسم با این موضوع قطعا شکیل و زیبا است اما انگار چنین فرهنگی در فوتبال ما وجود ندارد.
آیا فرهنگ جدایی بد فقط مخصوصا ایران است؟
پیشتر هم گفته شد که ما در ایران خوش استقبال و بدبدرقهایم. هنگام جذب یک بازیکن جدید چندین پوستر منتشر میکنیم و برایش شعار میسازیم اما وقتی آن بازیکن به هر نحوی (با عملکرد خوب یا بد یا حتی با پیشنهاد اروپایی) جدا میشود، رفتاری بد با او داریم. چرا این رفتار در ایران نهادینه شده است؟
محمدی در این خصوص میگوید: وقتی یک بازیکن با رفتاری نه چندان زیبا از سوی باشگاه، آن تیم را ترک میکند انگار از تاریخ حذف میشود و یک خداحافظی زشت باعث میشود تا همان بازیکن به یک منتقد در آینده تبدیل شود. ما باید به این فرهنگ بد پایان بدهیم و با بازیکنان خداحاظی شایستهای داشته باشیم چون این مساله به بازیکنان میگوید ما قدردان زحمات هستیم. این نکته به نحو مثبت دیگری هم به بازیکنان جدید پیامهای بهتری منتثل میکند.
وی درباره پیشنیه فرهنگی این ماجرا در اذهن ایرانیان افزود: به طور کلی ما شروعهای خوبی داریم. رابطههای عاطفی یا دوستیهایمان را با انرژی شروع میکنیم اما هرچه پیش میرویم این انرژی کمتر میشود. یا حتی وقتی یک رئيس جمهور که ۸ سال تمام تصمیمات را گرفته، از کار کنار میرود رفتار خوبی با او نمیشود؛ چه رسد به یک فوتبالیست. اصلا وقتی یک کارمند را میخواهیم از کار بیکار کنیم، به طور غیرمستقیم میگویم نیا. خود این مساله زیر لایههای فرهنگی ما را نشان میدهد.
این فرهنگ غلط باید پایان یابد
ماجرای جدایی بد بازیکنان از باشگاههایشان حتی به بازیکنان خارجی شاغل در ایران هم مربوط است و اغلب آنها با دلی چرکین به شکایت از تیمها میپردازند. در حالی که میشد با یک پیگیری ساده یا خداحافظی در خور شان از این شکایات جلوگیری کرد.
احسان محمدی درباره پایان دادن به این فرهنگ غلط عنوان کرد: بزرگی میگفت «اگر ما دورترها را دیدیم، بخاطر این است که روی دوش بزرگان ایستادهایم». این جمله اشاره به این دارد که حتما کسی آجر روی آجر گذاشته که ما اینجا ایستادهایم. حتما مدیری تلاش کرده یا پیشکسوتی تاریخ را ساخته که حال ما اینجا هستیم. پس باید به تاریخ و گذشته احترام بگذاریم و به این فرهنگ بد قهری و نادرستی در هنگام جدایی پایان دهیم.
وی در پایان گفت: در جلسهای به مدیران رسانه گفتم که همهچیز فقط پوستر ورود نیست. با یک خداحافظی میتوانیم قدردان بازیکن قبلی شویم و به بازیکنهای جدید این نشانه را بفرستیم که شما در این باشگاه جزوی از تاریخ خواهید شد و زحماتتان حتما دیده و از آن قدردانی میشود.
فصل نقل و انتقالات و احتمالا جداییهای فوتبال ایران در پیش است. آیا قرار است این بار تابوشکنی شود و یک تغییر مهم ببینیم؟ امیدواریم چون این فرهنگ نادرست باید از فوتبال ایران حذف شود.
انتهای پیام/
