شکست دیپلماسی ورزش
به گزارش سرویس ورزشی برنا، ظاهراً شکست در مجامع بینالمللی برای ورزش ایران بدل به یک عادت شده؛ عادتی غلط و مذموم که ازفرط تکرار، دیگر حساسیتی برنمیانگیزد؛ پیامدی که نتیجه مستقیم ارجح دانستن منافع شخصی بر منافع ملی است.
آنجا که صاحبان قدرت به جای داشتن تفکر ملی، موقعیت شخصی را لحاظ میکنند، نتیجهاش یک شکست تمامعیار در مجامع بینالمللی است. آنجا که نقش جایگاه، اعتبار و لابی تعیینکننده فرد پیروز است و چون شیفتگان قدرت و پست وطنی، تهی از این مؤلفهها هستند، در نتیجه شکست مهمترین و بدیهیترین عایدی آنها از مناسبات جهانی خواهد بود. چراغ اول را فوتبال روشن کرد؛ آنجا که علی کفاشیان، رئیس فدراسیون، در انتخابات AFC منافع شخصی را بر منفعت ملی ترجیح داد و به جای رئیس اسبق فدراسیون و عضو ایرانی هیئترئیسه AFC، جا را برای رئیس وقت سازمان تربیتبدنی باز کرد تا آقای رئیس شکست تمامعیاری را در انتخابات AFC تجربه کند و کرسی ایران در کنفدراسیون فوتبال آسیا به همین راحتی از دست برود.
رویهای که حالا در ورزش ایران باب شده و رؤسای جدید فدراسیونهای ورزشی در مجامع آسیایی و بینالمللی تنها و تنها به موقعیت خود میاندیشند و با همین تکروی و تکمحوری، صندلیهای آسیایی و جهانی ورزش ایران را حراج میکنند. در کشتی با عدم حمایت فدراسیون و آقای سرپرست که خود را محق میدانستند، دو نماینده ایران در انتخابات ناکام ماندند؛ همانطور که در فدراسیون آسیایی بدنسازی و پرورش اندام این حکایت تکرار شد.
حالا نوبت به وزنهبرداری رسیده تا با طی طریق کردن در این مسیر، شکست تلخی را تجربه کند. کنگره انتخاباتی فدراسیون جهانی وزنهبرداری هفته گذشته برگزار شد و این اتحادیه جهانی همه مدیران بخشهای مختلف خود را شناخت و حسین رضازاده بهعنوان رئیس فدراسیون وزنهبرداری ایران در اتفاقی قابلپیشبینی نتوانست اعتماد رأیدهندگان در این کنگره را برای احراز نایبرییسی فدراسیون جهانی این رشته به خود اختصاص دهد. این در حالی است که مصطفی حکمتپور هم که برای حضور در کمیته مربیان و پژوهش نامزد بود، از رسیدن به این سمت بازماند.
نکته جالب توجه این انتخابات- اگر نماینده روسیه را مستثنا بدانیم- شکست رضازاده مقابل نمایندگان کشورهایی نظیر تایلند، استرالیا، پرو و مالزی است که جایگاه و قابلیتی به مراتب ضعیفتر از وزنهبرداری ایران دارند. از نکات دیگر هم باید به غیبت علی مرادی، دبیرکل ایرانی کنفدراسیون وزنهبرداری آسیا، در این انتخابات اشاره کرد که به طور حتم اگر از جانب ایران کاندیدای یکی از بخشهای فدراسیونهای جهانی این رشته میشد، با توجه به وجهه و جایگاهی که در آسیا و حتی وزنهبرداری جهان دارد، شانس بسیار بیشتری از رضازاده برای موفقیت در این انتخابات داشت.
فدراسیون وزنهبرداری ایران بهعنوان یکی از قدرتهای این رشته در دنیا حالا تا چهار سال دیگر هیچ نمایندهای در فدراسیون جهانی این رشته نخواهد داشت و این میتواند بزرگترین ضربه به این رشته باشد؛ اتفاقی که با قدری تعامل و ازخودگذشتگی شاید میتوانست به نحوی دیگر رقم بخورد.
حسین رضازاده که قطعاً میدانست شانسی برای رسیدن به کرسی نایبرئیسی فدراسیون جهانی ندارد، ای کاش کاندیدای بخش دیگری در این انتخابات میشد که حداقل وزنهبرداری ایران یک کرسی- ولو کمارزش- میداشت؛ اما بلندپروازیهای آقای رئیس سبب شد تا او ناکام بماند؛ ناکامیای که البته پیش از او به ورزش ایران و وزنهبرداری تعلق دارد.
