شور روی نیمكت، شور در زمین

در دنیای مربیگری، مربیان از منظر رفتار و حالات و در اصطلاح متداول اكت به دو دسته تقسیم می شوند. دسته اول مربیان درونگرا هستند؛ مربیانی كه در تمام طول 90 دقیقه روی نیمكت و یا به طور ایستاده بازی را در سكوت كامل نظاره می كنند و ترجیح می دهند توصیه ها و صحبتهای خود را با با بازیكنان پیش از بازی و یا بین دو نیمه انجام دهند.

فرانتس بكن باوئر قیصر فوتبال آلمان بهترین مثال برای این دسته از مربیان است. بكن باوئر به هنگام مربیگری آلمان در دهه 90 همچون یك مجسمه سنگی 90 دقیقه ایستاده در سكوت بازی را تماشا می كرد. یوپ هاینكس سرمربی موفق بایرن مونیخ نیز نمونه دیگری است كه تنها به هنگام گلزنی تیمش شادی مختصری انجام می دهد و یا تیتو ویلانووا سرمربی بارسلونا كه گاها این شادی مختصر را هم بروز نمی دهد. در فوتبال ایران نیز نمونه این دست از مربیان را داشته ایم؛ مانوئل ژوزه سرمربی سابق پرسپولیس د ر فصل گذشته كه یك درونگرای مفرط بود و یك نیم فصل از روی نیمكت تیمش تكان هم نخورد!

دسته دوم مربیان برونگرا هستند كه در طول 90 دقیقه هرگز ساكت نمی نشینند و همچون یك آتشفشان فعال عمل می كنند و توصیه های فنی همراه با رفتارهای تلخ و شیرین از آنها یك چهره جالب ساخته است. فاتح تریم سرمربی ترك نمونه جالبی از این دسته مربیان است. مردی كه در یورو 2008 تركیه را با همین حربه به جمع 4 تیم پایانی رساند. ژوزه مورینیو سرمربی فصل گذشته رئال مادرید و فعلی چلسی نیز همیشه در كنار زمین فعال است. در ایران نیز بسیاری از مربیان در همین دسته جای می گیرند.

كارلوس كی روش سرمربی تیم ملی اما در این قاب قرار نمی گیرد. كی روش به عنوان یك مربی با دیسیپلین را در طبقه بندی مربیان دسته نخست قرار می دهیم. رفتاری كه او پیش از این روی نیمكت تیمهای قبلی اش از رئال مادرید گرفته تا تیم ملی آفریقای جنوبی و تیم ملی پرتغال ارائه داده، نمونه بارز درونگرایی اوست اما او در ایران این پیله را پاره كرده و تحت تاثیر احساسات حاكم بر فوتبال ایران آرم آرام بدل به یك مربی برونگرا شده. مردی كه 90 دقیقه تمام در كنار نیمكت و لب خط می خروشد و بازیكنانش را به جلو هدایت می كند.

اتفاقاتی كه در جریان برد حماسی بازیكنان ایران در برابر كره جنوبی در تهران رخ داد و البته محرومیت دو جلسه ای برای او به همراه داشت، نتیجه همین برونگرایی است. اما در بازی برابر لبنان یك چهره متفاوت تر از برونگرایی به سبك كارلوس كی روش را دیدیم. مردی كه بعد از زدن گل نخست در شادی كودكانه اش هواداران حاضر در استادیوم را تهییج می كرد و یا در دقایق پایانی و بعد از زدن گل چهارم با چهره ای دژم به شاگردانش نهیب می زد تا گل پنجم را بزنند و حتی تا نقطه كرنر نیز پیشروی كرد تا آنها رو به جلو فرا بخواند.

این استحاله كی روش و جوش و خروش او روی نیمكت یك انرژی مثبت برای تیم ملی است و به نوعی منبع تغذیه موتور حركتی تیم به حساب می آید. كی روش به فراست دریافته كه باید به بازیكنان ایرانی انرژی و شوك داد تا در زمین بازی محو ومسخ اتفاقات نشوند و حالا با رویكرد تازه خود این انرژی را به بازیكنانش تزریق می كند. شور روی نیمكت یكی از دلایل فوتبال بهتر و پرشورتر تیم ملی در این روزهای آخر مسیر صعود به جام جهانی است. شوری كه منبع آن كارلوس كی روش است.