عکس روز
یک گوچی اوریجینال!
ستاره واژه کمی برای توصیف اوست. واژه ای که حق مطلب را درباره او ادا نمی کند. هرچه باشد آنچه او در این مدت کوتاه رقم زده، آنقدر رویایی و غیرممکن بوده که بتوان او را یک نابغه دانست. نابغه ای که فرشته نجات تیم ملی در مسیر سنگلاخی و صعب العبور صعود به جام جهانی شد. شاید این نابغه را اگر از ابتدای مسیر داشتیم، هرگز کارمان به روزآخر کشیده نمی شد و هرگز در گشودن دروازه لبنان در بیرون و قطر در تهران ناکام نمی ماندیم. برای ستاره ای که از یک فرصت کوچک یک گل ارزشمند می سازد و از یک روزنه چند سانتری متری دروازه را فتح می کند، قطعا گشودن دروازه لبنان و قطر آسانترین کار دنیاست. همانطور که در بازی برگشت آن را ثابت کرد. بی تردید تفاوت تیم ملی دور رفت و دور برگشت، او بود. یک گلزن مادرزاد که یک تنه ما را از لبه پرتگاه جهنم حذف به بهشت صعود به ریو رساند. او همان گمشده ای بود که بعد از خداحافظی علی دایی سالهای سال دنبالش بودیم و آن را جستجو می کردیم. جستجویی بی حاصل که همه مربیان تیم ملی از قلعه نویی گرفته تا خود دایی و حتی منصور ابراهیم زاده در یافتن آن به جایی نرسیدند اما یکی مثل کی روش آمد و پس از چند هفته سر و کله زدن با مهاجمان بی کیفیت داخلی به این نتیجه رسید که باید گمشده اش را جای دیگری بیابد. حضور دژاگه و گوچی بی تردید بزرگترین دستاورد کی روش در مدت حضورش در ایران بوده. دستاوردی که سبب شد برای اولین بار در تاریخ به عنوان تیم نخست گروه خود به جام جهانی برسیم؛ با اقتدار و بدون حرف و حدیث. موفقیتی که بی تردید آن را مدیون رضا قوچان نژاد هستیم. یک ویلونیست قهار که فوتبال را همچون یک موزیسین بازی می کند و هر ضربه به توپش همانند کشیدن آرشه بر تارهای ویلون زیباست. آخرین شاهکار او روی سن اولسان از همیشه شنیدنی تر و خواستنی تر بود. کنسرتی که 75 میلیون بیننده داشت و همه را وادار کرد تا تا به احترام او برخاسته و کف مرتب بزنند. حالا در و دیوار شهر پر شده از عکس موزیسین تازه فوتبال ایران. موزیسینی که البته برای مارک بازها آشناتر از بقیه است. یگ گوچی اوریجینال که البته استثنائا برند آن ایرانی است!
