زاویه دید

عملکرد تیم ملی کشتی فرنگی در رقابت های قهرمانی جهان، با توجه به داشته ها و شرایط قابل قبول بود. خوشبختانه تیم کشتی فرنگی با وجود اینکه 6 کشتی‌گیر المپیکی خود را به همراه نداشت، توانست 2 مدال طلای ارزشمند کسب کند. برخی از نفرات اعزامی حتی سابقه حضور در مسابقات جهانی را نیز نداشتند. با توجه به جوانگرایی انجام شده و حضور نفرات جوان این نتیجه را می توان به فال نیک گرفت. در تیم ما نفراتی چون علیاری، نوربخش و علیزاده حضور داشتنتد که اگرچه نتوانستند مدال بگیرند اما کشتی خوبی را گرفتند و در آینده حرف های زیادی برای گفتن خواهند داشت و لازم است که به این جوانان نگاه ویژه‌ای شود. مدال طالب نعمت پور و امیر علی اکبری بسیار ارزشمند بود و نشان می داد که این جریان در کشتی فرنگی هنوز ادامه دارد. نعمت پور بعد از گذشت سه سال به حق خود رسید و طلا گرفت اما بی تردید مدال طلای علی اکبری در مسابقات کشتی فرنگی قهرمانی جهان چیز دیگری بود. امیر کار بسیار ارزشمندی انجام داد. این که او بعد از 2 سال دوری توانسته در یک وزن بالاتر صاحب گردن آویز طلا شود کار بزرگی است. علی اکبری به رقم نجومی آذری‌ها نه گفت و برای افتخار آفرینی برای ایران در کشتی ما ماند. در چنین شرایطی مسئولان باید حق مطلب را در خصوص او ادا کنند. او تا المپیک بعدی می تواند با همین اقتدار پیش برود و برای ایران یک وزنه و عصای دست محسوب شود. علی اکبری بدون کوچکترین امکاناتی در تهران 2 سال به تنهایی تمرین کرد تا بتواند بار دیگر به عرصه کشتی قهرمانی بازگردد. لازم است مسئولان نگاه ویژه ای به این قهرمان داشته باشند. جالب است که علی اکبری تاکنون در 3 وزن مختلف در جهان روی سکو رفته است. او در 84 کیلوگرم در جوانان قهرمان شده، در 96 کیلوگرم و 120 کیلوگرم نیز طلای جهان را از آن خود کرده است. جا دارد کسب این مدال را به محمد بنا که زحمات زیادی برای علی اکبری کشیده نیز تبریک بگویم.
رشید محمدزاده-مربی و کارشناس کشتی