قاب روز

یک شکست راحت!
نه، از معجزه خبری نبود. قرار نبود که معجزه ای اتفاق بیفتد چرا که معجزه همیشه سراغ افرادی می رود که شایستگی اش را دارند. حقیقت این است که حریف شایسته تر بود و البته راحت و بدون دغدغه برد. دیگر نه از فرهاد ظریف خبری بود که با پاس های تند و تیز و اتوکشیده اش مهاجمان ایران را روی تور به پرواز بیاورد نه از دریافت های حمزه زرینی که با آن مچ های قدرتمندش عقب زمین را جمع کند و نه حتی از دفاع روی تور آهنین محمد موسوی. بهترین دفاع روی تور جهان نیز دیشب آن چیزی نبود که انتظارش را داشتیم. تیم دوست داشتنی والیبال ما در نخستین بازی خود برابر ایتالیا خیلی راحت تر از حد تصور سپر انداخت تا آتزوری ها برای برد در سه گیم کار راحتی را پیش رو داشته باشد. فصل گذشته و در همین لیگ جهانی هرگز سابقه نداشت که در یک ست بازی ایران و ایتالیا اختلاف حریف با ما از 2 امتیاز تجاوز کند اما لاجوردی ها دیشب در مقاطعی از بازی حتی 5 پوئن از ما جلو می افتادند. اتفاقی عجیب که خود گویای تمامی حقایق بود. تیم ملی والیبال در نخستین بازی خود خود در لیگ جهانی نشان داد که با آن تیم دوست داشتنی گذشته فاصله بعیدی دارد. تیمی سختکوش که تا آخرین ثانیه بازی برای موفقیت می جنگید و البته تسلیم نمی شد. یک تیم روئین تن و شکست ناپذیر. تیمی که دیشب به رفت، البته اینگونه نبود.