قاب روز

برای دوست داشتن او می توان دلایل زیادی را ردیف کرد. از آن نگاه نافذ و عمیقش، از آن انگاره های مدرن و جذاش، از درک و فرهم فوتبال والایش، از تیمی که ساخته و البته از خوش تیپی فوق العاده اش! یواخیم لوو بی تردید شایسته ترین ژنرال روی نیمکت جام بیستم بود. مردی که برای فتح جام و آن گردن آویز زرین از همه شایسته تر به نظر می رسد. حتی از تکنوکرات هایی چون خوزه نستور پکرمن و لوئیز فن خال. او که ظرف مدت یک دهه از آلمان تیمی متفاوت ساخت تا همه ژرمن ها را ستایش کنند. او به همه کلیشه های رایج سنتی فوتبال ماشینی پشت پا زد و نشان داد که می توان آلمانی بود، زیبا و چشم نواز بازی کرد و فانتزیست و خلاق بود. او تعریف دیگری از فوتبال مانشافت را به دنیا ارائه کرد. تعریفی که اگرچه برای قهرمانی اش نزدیک به یک دهه زمان برد اما ایستادگی و شکیبایی اش پای این انگاره و این فلسفه میوه ای بس گوارا و دلنشین چون جام جهانی داشت. از جوانی وارد عرصه ملی شد. با شناخت عجیب از فوتبال مدرن و جذاب. از سایه کلینزمن بیرون آمدن و جای او نشستن کار شجاعانه ای بود وقتی قرار بود تداوم حضور در بین چهار تیم و ساختن تیمی با بازیکنان جدید اتفاق بیفتد. اتفاق عجیب اینجاست که معمولا برای تغییر نسل به لحاظ نیروی انسانی یا تغییر فاز تاکتیکی یک تیم راهی جز تغییر مربی باقی نمی ماند. اما هر دوی این تغییرات در زمان حضور هشت ساله لو با موفقیت انجام شد. گذشتن از بالاک و رسیدن به کروس ها و گذشتن از فوتبال با روند انتقال سریع به تیمی با پاس های زیاد و و فوتبال حمایت کننده. این اتفاق شناخت ویژه و تبحر یواخیم لو را از فوتبال نشان می دهد. رسیدن به عدد هفت مقابل تیمی که همه از ژوکوبونیتو اش می ترسند، کار ساده ای نیست. اگر دو سال دیگر به این نتیجه نگاه کنید حتما بیشتر شگفت زده خواهید شد. هر چقدر هم برزیل آن وقت ضعیف بوده باشد. این نقطه عطف جام بود. نقطه عطفی برای تاریخ. حتی پررنگ تر از قهرمانی.