نگاه کارشناس

صنعت باید پشتیبان ورزش باشد تا کارگزار ورزش
حضور گسترده صنعتی ها در ورزش و سرمایه گذاری آنها در این حوزه مدتهاست که کفه رقابت را در ورزش ایران به هم زده و یکی از معضلات قدیمی ورزش ایران محسوب می شود. ریشه این مشکل را باید در دولتی بودن ورزش ایران جستجو کرد. چرا که دست بخش خصوصی از ورود به حوزه ورز کوتاه است و چون وزش در قیومیت دولت قرار دارد راه را برای صنعتی ها را باز می گذارد تا در این زمینه ورود کنند. در این زمینه ما کاملا برخلاف سیستم و رویه معمول در دنیا عمل می کنیم. در دنیا یک اشل و الگوی واحد در زمینه سرمایه گذاری در ورزش وجود دارد و ورزش در تملک بخش خصوصی است و دولت تنها نقش نظارتی ایفا می کند. ورزش متعلق به توده مردم است و از همین رو باید توسط مردم اداره شود. وقتی این فرمول رعایت شود و بخش خصوصی وارد ماجرا بشود، آن وقت تصمیم گیری می کند که از صنعت به عنوان بازوی کمکی و اسپانسرینگ استفاده کند تا هم منویات و اهداف تبلیغاتی صخنعت در ان تامین شود و هم از سرمایه گذاری مستقیم و غیرمنطقی صنعت در عرصه ورزش جلوگیری شود. ورود صنعت به حوزه ورزش هرگز مترادف با تیمداری نیست و تنها باید نقش حامی و بازوی کمکی را داشته باشد. وقتی نظام ورزش و باشگاهداری ما سیستماتیک و نظام مند شود، به شکل اتوماتیک وار دست صنعت از ورزش کوتاه شده وعرصه ای برای تیمداری بخش صنعتی در ورزش باقی نمی ماند. اما متاسفانه در ایران به دلیل عدم وجود ساختار نظام مند و حرفه ای، صنعتی ها به این مقوله ورود پیدا کرده اند و در ورزش قهرمانی سرمایه گذاری و اقدام به تیمداری کرده اند. با این سیستم غلط ورزش کارگری که مهمترین وظیفه و اولویت صنعتی ها در عرصه ورزش است نیز مغفول مانده و از بین رفته است. صنعت باید پشتیبان ورزش باشد تا کارگزار ورزش. 
جعفر کاشانی-پیشکسوت و کارشناس فوتبال