ملنگو چیست؟
به گزارش برنا؛ این طوطی نیز طرفداران بسیاری دارد و از لحاظ جثه و اندازه کمی کوچکتر از شاه طوطی است و برخلاف شاه طوطی، فاقد لکه سرخ روی لبه بال است.
جنس نر=تقریبا کمی بزرگتر از ماده میباشد و زیر گردن ان بعد از بالغ شدن رنگ مشکی و پشت گردن رنگ صورتی میشود. جنس ماده=کوچکتر از نرها بوده و بهصورت ساده و پرهای به هم ریختهای دارد.
طول طوطی ملنگو به مراتب از شاه طوطی کوچکتر بوده و اندازه بدن آن با احتساب دم در حدود ۴۰ سانتیمتر و طول بالها تقریباً ۱۵تا۵/۱۷ سانتیمتر میباشد.
این طوطی دارای چهار زیرگونه است که دو زیرگونه آسیایی و دو زیرگونه آفریقایی هستند که هر دو زیرگونه آسیایی کمی درشت تر از زیرگونههای آفریقایی هستند. در زیر گونههای آفریقایی، پرنده بالغ بدنی کشیده و دمی بلندتر داشته و منقار بالایی آن سرخ تیره میباشد. در زیرگونههای آسیایی، پرنده بالغ جثه ای بزرگتر داشته و منقار بالایی آن سرخ روشن است و منقار آن کمی بزرگتر از زیرگونههای آفریقایی است. طول گردن و فاصله آن از سر در طوطی ملنگوی آفریقایی بیشتر از طوطی ملنگوی هندی است. طوطی ملنگوی هندی راحتتر از طوطی ملنگوی آفریقایی اهلی شده و استعداد بیشتری برای تقلید صدا دارد.
طوطی ملنگو در شبه قاره هند، نپال، افغانستان، سریلانکا، پاکستان و بنگلادش دیده میشود. پرورش این طوطی امروزه علاوه بر ایران در عربستان سعودی، امارات عربی متحده و سلطان نشین عمان و همچنین هُنگ کنگ، سنگاپور و ایالات متحده آمریکا رایج و متداول است. این پرنده همچنین در کشور مصر پرورش داده میشود و گلههایی از این پرنده در اطراف دانشگاه قاهره و پارک اورامان که دارای درختان بلند زیادی است دیده میشود. در طوطی ملنگو گاهی رنگهایی به جز رنگ معمول سبز هم دیده شده به عنوان مثال طوطی ملنگو آبی رنگ که به واسطه جهش پدید آمده و فاقد طوق گردن میباشد. طول عمر ملنگو بهطور معمول ۲۰ تا ۳۰ سال در شرایط اسارت میباشد البته در مواردی عمر تا ۵۰ سال نیز گزارش شدهاست.
طوطی ملنگو در ایران به صورت پراکنده و در نواحی گرم دیده میشوند. بیشتر جمعیت ملنگوها در جزیره کیش و جزیره قشم که بومی هستند تشکیل میدهند. در جنگلها و نقاط شهری در بعضی از پارکهای تهران و مشهد در گروههای کوچک دیده میشوند که جزو پرندگان از قفس گریخته محسوب میشوند که با محیط سازگاری پیدا کردهاند. این طوطی به همراه شاه طوطی تنها طوطیهای وحشی شناخته شده در ایران هستند. در گذشتهای نه چندان دور این طوطیها مثل گنجشک و کبوتر در تهران قدیم فراوان بودند و با تخریب زیستگاهها مانند باغهای قدیمی و قطع درختان چنار تعداد آنها کاهش پیدا کردهاست.
در شهر تهران جمعیت کمی از طوطیهای ملنگو و شاهطوطی وجود دارد که بومی این شهر میباشد و در محدوده پارک شهر، مجموعه سعدآباد، نیاوران، پارک سرخه حصار، پارک چیتگر و پارک لویزان به صورت پراکنده یافت میگردد. با توجه به آلودگی هوا در شهر تهران و اینکه زیستگاه اصلی این پرندگان اصولاً ایران و شهر تهران نیست، ذهن برخی از زیستشناسان به این پرسش معطوف میگردد که چگونه این پرندگان در شهر تهران زندگی مینمایند.
