سالمرگ دیکتاتور
امروز سالروز اعدام صدام حسین عبدالمجید تکریتی (۲۸ آوریل ۱۹۳۷ - ۳۰ دسامبر ۲۰۰۶) است که از سال ۱۳۵۸ تا ۱۳۸۲ (۱۹۷۹ تا ۲۰۰۳) دیکتاتور کشور عراق بود.
به گزارش سرویس بین الملل برنا، "صدام حسین عبدالمجید تکریتی" دیکتاتور کشور عراق نقشی کلیدی در کودتای سال ۱۹۶۸ داشت که منجر به حکومت دراز مدت حزب بعث شد.
صدام به عنوان یک رییسجمهور دیکتاتور توانست نوعی پرستش شخصیتی فراگیر برای خود و در بین مردم به وجود آورد. او دولتی به شدت مستبد تشکیل داد و توانست در طول جنگ ایران و عراق (۱۳۶۷-۱۳۵۹) (۱۹۸۸-۱۹۸۰) و جنگ اول خلیج فارس (۱۳۷۰) (۱۹۹۱) که هر 2 عامل کاهش استانداردهای زندگی و وضع حقوق بشر در عراق شدند، قدرت را حفظ کند. دولت صدام تمام جنبشهایی را که به باور خود تهدید کننده تلقی میکرد، به ویژه آنهایی را که برآمده از گروههای دینی یا قومی بودند و خیال استقلال یا خودمختاری داشتند، سرکوب کرد.
"صدام" پس از حمله آمریکا و متحدانش به عراق در سال ۱۳۸۲ (۲۰۰۳) مقام خود را از دست داد. او در ۲۲ آذر ۱۳۸۲ (۱۳ دسامبر ۲۰۰۳) توسط نیروهای آمریکایی دستگیر شد. صدام را در دادگاه ویژه جرایم سران عراق که توسط دولت موقت عراق تشکیل شد، محاکمه و در تاریخ یکشنبه ۱۴ آبان ۱۳۸۵ (۵ نوامبر ۲۰۰۶)، به اعدام با چوبه دار محکوم کردند و سرانجام در تاریخ شنبه ۹ دی ۱۳۸۵ در بغداد به دار آویخته شد.
جنایت های صدام/
بمباران شیمیایی حلبچه
نیروهای عراقی در تاریخ ۲۵ اسفند ۱۳۶۶ (۱۶ مارس ۱۹۸۸) به منظور سرکوب شورش مردم کرد شمال عراق طی عملیاتی به نام الانفال بهوسیله گاز سمی و اعصاب به شهر کردنشین حلبچه حمله کردند. در این عملیات تقریباً پنجهزار نفر که غالباً غیرنظامی بودند، کشته شدند.
جنگ با ایران
بنابر آمارهای ارایه شده از سوی غرب، در حمله صدام به ایران كه با حمایت بسیاری از كشورهای عربی و غربی صورت گرفت، حدود 2 میلیون نفر از دو طرف كشته شدند و دیكتاتور عراق به انواع كشتار جمعی، جنایت علیه بشریت و نقض قوانین بین المللی دست زد و از انواع سلاح های ممنوع از جمله انواع بمب های شیمیایی استفاده كرد.
سوءقصد در دُجیل
در سال ۱۳۶۱ (۱۹۸۲) سوءقصدی علیه صدام حسین در شهرک دجیل در ۴۰ کیلومتری شمال بغداد انجام شد. نیروهای امنیتی نیز در پاسخ به این اقدام به شهر حمله کرده و بالغ بر ۱۶۰ نفر از ساکنین را کشته و اعدام کردند که در میان آنها چند کودک نیز وجود داشتند. حدود ۱٬۵۰۰ تن از اهالی شهر به زندان فرستاده شدند تا تحت شکنجه قرار گیرند. جریمهٔ تمامی اهالی هم این بود که ۱٬۰۰۰ کیلومتر مربع از زمینهای زراعیشان نابود شود؛ تا ده سال بعد هم به کسی اجازهٔ کاشت دوباره داده نشد. واقعه دُجیل یکی از جرایم اصلی صدام بود که وی به خاطر دستور آن جرائم غیرانسانی به اعدام به وسیله چوبه دار محکوم شد.
سرکوب مردم عراق
دیكتاتور عراق همزمان با جنگ ایران نیز به سركوب مردم این كشور و كشتار آنها ادامه داد، از جمله اینكه در سال ۱۹۸۳ هشت هزار نفر از مردم قبیله كرد بانفوذ بارزانی ها را كه به مسعود بارزانی رییس حزب دموكراتیك كردستان و رییس كنونی كردستان عراق گرایش داشتند، اعدام كرد.
صدام در سال های ۱۹۸۷ و ۱۹۸۸ در عملیاتی موسوم به عملیات انفال كردها را هدف حملات هوایی، زمینی و آتش توپخانه قرار داد كه بیش از ۱۸۰ هزار نفر از آنها را كشت و بسیاری از آنان را به كوچ اجباری واداشت و زمین ها و مناطق سكونت آنها را تخریب كرد.
در دور دوم از دادگاه صدام و همدستانش در كشتار كردها، اسنادی ارائه شد كه نشان داد وی در عملیات انفال نیز از بمب های شیمیایی استفاده كرده و شخصا دستور حملات را صادر كرده است.
صدام پس از ناكامی در حمله به ایران، ۲ آگوست سال ۱۹۹۰ به كویت حمله كرد و هفت ماه این كشور را در اشغال خود داشت اما با شكایت كویت به سازمان ملل و حمله نیروهای ائتلاف، جنگ اول خلیج فارس برای آزادسازی این كشور در سال ۱۹۹۱ آغاز شد و صدام با آتش زدن چاه های نفت كویت نیروهای خود را از آن خارج كرد و بلافاصله پس از آن به سركوب اعتراض شیعیان پرداخت كه به كشته شدن بسیاری از آنها انجامید.
علاوه بر این صدام به تسویه مخالفان خود می پرداخت و از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۹ بسیاری از روحانیون و رهبران شیعه عراق را ترور كرد.
دیگر جنایت ها/
انتقام قصر ویران شده... کشتار شیعیان
سال 1991 بود. صدام بر بلندیهای قصر خود كه توسط حملات هوایی متحدین ویران شده بود ایستاده بود و به قصر ویران شده و اسباب و وسائل و اتومبیلهایی كه همگی از نوع مرسدس بنز بودند، نگاه میكرد. خشم و غضب در چهرهء عبوسش آشكار بود. همگی سران رژیم نظیر روكان تكریتی، شبیب تكریتی، صدام كامل، حسین كامل و... نیز ایستاده بودند. قبل از آنكه صدام كلامی بر زبان آورد، محافظانش فهمیدند كه او چه میخواهد. به سرعت دست به كار شدند تا خواسته دیکتاتور را برآورده سازند. حدود 30 نفر از انقلابیون شیعه را از زندان آوردند و آنها را به صف كردند. صدام نگاهی به این افراد انداخت. آنگاه با اسلحهء اتوماتیك كوچك خود، پی در پی به سمت آنها تیراندازی كرد و آنها را درو نمود. تعدادی از مأموران صدام، جنازهها را از صحنه بیرون بردند و تعداد دیگری، كفشهای دیکتاتور بزرگ! را كه قطرههای خون به آن پاشیده شده بود، پاك كردند.
آتش خشم صدام همچنان زبانه می كشید. محافظان با سرعت رفتند و 30 نفر دیگر را آوردند. با این عده نیز همان گونه رفتار شد. صدام میكشت؛ بدون اینكه حرفی بزند. با این مقدار خون هم سیراب نشد. این بار انقلابیون كرد را آوردند. حدود 50 نفر با لباس و قیافههای كردی؛ مقاوم و قهرمان. یكی از آنها آب دهان به صورت صدام انداخت. صدام او را از بقیه جدا كرد. با سرعت دیوانهواری بقیه را كشت. باز جنازهها را بردند. آنگاه نگاهی به چهره آن قهرمان كرد كه آب دهان به صورتش انداخته بود كرد. آن قهرمان كرد بار دیگر آب دهان انداخت. صدام دیوانه شده بود. بنزین خواست. به محافظانش دستور داد كه این مرد را مجبور به نوشیدن بنزین كنند. سپس گلولهای به شكم این مرد شلیك كرد. زبانههای آتش، سرتا پای این قهرمان كرد را فرا گرفت. صدام با تأمل به این منظره نگاه میكرد. آنگاه خنده بلندی سر داد. سپس سرش را بالا گرفت و گفت: خیانتكارها، مزدوران.
صدام به عنوان یک رییسجمهور دیکتاتور توانست نوعی پرستش شخصیتی فراگیر برای خود و در بین مردم به وجود آورد. او دولتی به شدت مستبد تشکیل داد و توانست در طول جنگ ایران و عراق (۱۳۶۷-۱۳۵۹) (۱۹۸۸-۱۹۸۰) و جنگ اول خلیج فارس (۱۳۷۰) (۱۹۹۱) که هر 2 عامل کاهش استانداردهای زندگی و وضع حقوق بشر در عراق شدند، قدرت را حفظ کند. دولت صدام تمام جنبشهایی را که به باور خود تهدید کننده تلقی میکرد، به ویژه آنهایی را که برآمده از گروههای دینی یا قومی بودند و خیال استقلال یا خودمختاری داشتند، سرکوب کرد.
"صدام" پس از حمله آمریکا و متحدانش به عراق در سال ۱۳۸۲ (۲۰۰۳) مقام خود را از دست داد. او در ۲۲ آذر ۱۳۸۲ (۱۳ دسامبر ۲۰۰۳) توسط نیروهای آمریکایی دستگیر شد. صدام را در دادگاه ویژه جرایم سران عراق که توسط دولت موقت عراق تشکیل شد، محاکمه و در تاریخ یکشنبه ۱۴ آبان ۱۳۸۵ (۵ نوامبر ۲۰۰۶)، به اعدام با چوبه دار محکوم کردند و سرانجام در تاریخ شنبه ۹ دی ۱۳۸۵ در بغداد به دار آویخته شد.
جنایت های صدام/
بمباران شیمیایی حلبچه
نیروهای عراقی در تاریخ ۲۵ اسفند ۱۳۶۶ (۱۶ مارس ۱۹۸۸) به منظور سرکوب شورش مردم کرد شمال عراق طی عملیاتی به نام الانفال بهوسیله گاز سمی و اعصاب به شهر کردنشین حلبچه حمله کردند. در این عملیات تقریباً پنجهزار نفر که غالباً غیرنظامی بودند، کشته شدند.
جنگ با ایران
بنابر آمارهای ارایه شده از سوی غرب، در حمله صدام به ایران كه با حمایت بسیاری از كشورهای عربی و غربی صورت گرفت، حدود 2 میلیون نفر از دو طرف كشته شدند و دیكتاتور عراق به انواع كشتار جمعی، جنایت علیه بشریت و نقض قوانین بین المللی دست زد و از انواع سلاح های ممنوع از جمله انواع بمب های شیمیایی استفاده كرد.
سوءقصد در دُجیل
در سال ۱۳۶۱ (۱۹۸۲) سوءقصدی علیه صدام حسین در شهرک دجیل در ۴۰ کیلومتری شمال بغداد انجام شد. نیروهای امنیتی نیز در پاسخ به این اقدام به شهر حمله کرده و بالغ بر ۱۶۰ نفر از ساکنین را کشته و اعدام کردند که در میان آنها چند کودک نیز وجود داشتند. حدود ۱٬۵۰۰ تن از اهالی شهر به زندان فرستاده شدند تا تحت شکنجه قرار گیرند. جریمهٔ تمامی اهالی هم این بود که ۱٬۰۰۰ کیلومتر مربع از زمینهای زراعیشان نابود شود؛ تا ده سال بعد هم به کسی اجازهٔ کاشت دوباره داده نشد. واقعه دُجیل یکی از جرایم اصلی صدام بود که وی به خاطر دستور آن جرائم غیرانسانی به اعدام به وسیله چوبه دار محکوم شد.
سرکوب مردم عراق
دیكتاتور عراق همزمان با جنگ ایران نیز به سركوب مردم این كشور و كشتار آنها ادامه داد، از جمله اینكه در سال ۱۹۸۳ هشت هزار نفر از مردم قبیله كرد بانفوذ بارزانی ها را كه به مسعود بارزانی رییس حزب دموكراتیك كردستان و رییس كنونی كردستان عراق گرایش داشتند، اعدام كرد.
صدام در سال های ۱۹۸۷ و ۱۹۸۸ در عملیاتی موسوم به عملیات انفال كردها را هدف حملات هوایی، زمینی و آتش توپخانه قرار داد كه بیش از ۱۸۰ هزار نفر از آنها را كشت و بسیاری از آنان را به كوچ اجباری واداشت و زمین ها و مناطق سكونت آنها را تخریب كرد.
در دور دوم از دادگاه صدام و همدستانش در كشتار كردها، اسنادی ارائه شد كه نشان داد وی در عملیات انفال نیز از بمب های شیمیایی استفاده كرده و شخصا دستور حملات را صادر كرده است.
صدام پس از ناكامی در حمله به ایران، ۲ آگوست سال ۱۹۹۰ به كویت حمله كرد و هفت ماه این كشور را در اشغال خود داشت اما با شكایت كویت به سازمان ملل و حمله نیروهای ائتلاف، جنگ اول خلیج فارس برای آزادسازی این كشور در سال ۱۹۹۱ آغاز شد و صدام با آتش زدن چاه های نفت كویت نیروهای خود را از آن خارج كرد و بلافاصله پس از آن به سركوب اعتراض شیعیان پرداخت كه به كشته شدن بسیاری از آنها انجامید.
علاوه بر این صدام به تسویه مخالفان خود می پرداخت و از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۹ بسیاری از روحانیون و رهبران شیعه عراق را ترور كرد.
دیگر جنایت ها/
انتقام قصر ویران شده... کشتار شیعیان
سال 1991 بود. صدام بر بلندیهای قصر خود كه توسط حملات هوایی متحدین ویران شده بود ایستاده بود و به قصر ویران شده و اسباب و وسائل و اتومبیلهایی كه همگی از نوع مرسدس بنز بودند، نگاه میكرد. خشم و غضب در چهرهء عبوسش آشكار بود. همگی سران رژیم نظیر روكان تكریتی، شبیب تكریتی، صدام كامل، حسین كامل و... نیز ایستاده بودند. قبل از آنكه صدام كلامی بر زبان آورد، محافظانش فهمیدند كه او چه میخواهد. به سرعت دست به كار شدند تا خواسته دیکتاتور را برآورده سازند. حدود 30 نفر از انقلابیون شیعه را از زندان آوردند و آنها را به صف كردند. صدام نگاهی به این افراد انداخت. آنگاه با اسلحهء اتوماتیك كوچك خود، پی در پی به سمت آنها تیراندازی كرد و آنها را درو نمود. تعدادی از مأموران صدام، جنازهها را از صحنه بیرون بردند و تعداد دیگری، كفشهای دیکتاتور بزرگ! را كه قطرههای خون به آن پاشیده شده بود، پاك كردند.
آتش خشم صدام همچنان زبانه می كشید. محافظان با سرعت رفتند و 30 نفر دیگر را آوردند. با این عده نیز همان گونه رفتار شد. صدام میكشت؛ بدون اینكه حرفی بزند. با این مقدار خون هم سیراب نشد. این بار انقلابیون كرد را آوردند. حدود 50 نفر با لباس و قیافههای كردی؛ مقاوم و قهرمان. یكی از آنها آب دهان به صورت صدام انداخت. صدام او را از بقیه جدا كرد. با سرعت دیوانهواری بقیه را كشت. باز جنازهها را بردند. آنگاه نگاهی به چهره آن قهرمان كرد كه آب دهان به صورتش انداخته بود كرد. آن قهرمان كرد بار دیگر آب دهان انداخت. صدام دیوانه شده بود. بنزین خواست. به محافظانش دستور داد كه این مرد را مجبور به نوشیدن بنزین كنند. سپس گلولهای به شكم این مرد شلیك كرد. زبانههای آتش، سرتا پای این قهرمان كرد را فرا گرفت. صدام با تأمل به این منظره نگاه میكرد. آنگاه خنده بلندی سر داد. سپس سرش را بالا گرفت و گفت: خیانتكارها، مزدوران.
نظر شما
پیشنهاد سردبیر
پرونده ویژه
