جوان ایرانی برای ده سال آینده خود چه برنامه‌ای می‌ریزد؟/دختران از پسران عاقل‌ترند

آینده و آینده نگری موضوعی است که همواره جوامع انسانی را درگیر خود کرده است و این امر برای فردی که در سنین جوانی قرار دارد اهمیت بیشتری پیدا می کند. جوانی که در میانه راه خود قرار گرفته و دوست دارد مسیری که تا انتها طی می کند ، در پایان افتخاری برای او در پی داشته باشد. اما نگاه جوانان به آینده خود چگونه است؟ آیا جوانان وقتی به آینده خود فکر می کنند شاد می شوند یا غمگین و چرا؟ اینها موضوعی بود که ما را بر آن داشت تا دست به گزارشی میدانی بزنیم و در انتها با جامعه شناس و نماینده مجلس نیز به گفتگو بپردازیم.

وقتی همه چیز لحظه ای تغییر می کند چطور برنامه ریزی کنیم؟

علی 30 ساله که در یک شرکت بیمه ای کار می کند و ساکن تهران است در گفتگو با خبرنگار باشگاه جوانی خبرگزاری برنا با بیان اینکه نمی تواند برای آینده اش برنامه ریزی کند و قصد دارد کار الانش را همچنان ادامه دهد و جلو ببرد اضافه کرد: من پیش خودم فکر می کنم مثلاً برای خرید خانه ای 100 متری نیازمند 300 میلیون تومان پول هستم اما وقتی این 300 میلیون تومان پول را جمع آوری می کنم قیمت همان خانه 100 متری 600 میلیون تومان شده است. یا روزی قصد داشتم ماشینی بخرم که قیمتش 15 میلیون تومان بود. 15 میلیون تومان را تهیه کردم اما وقتی برای خرید خودرو اقدام کردم دیدم قیمت آن خودرو 25 میلیون تومان شده است. خب وقتی وضعیت کشورمان این است طبیعی است که من هیچگاه نمی توانم برنامه ریزی 10 ساله ای برای خود داشته باشم.

علیرضا 27 ساله ساکن تهران که در یکی از مراکز دولتی کار می کرد هم می گوید من هیچ برنامه ای برای 10 سال آینده ام ندارم چون در حال حاضر هر برنامه ریزی ای که می کنم مدام دستخوش تغییر می شود. یعنی شرایط و امکانات اجازه نمی دهد یک جوان در حال حاضر روی برنامه ای که می ریزد متمرکز باشد و مجبور است با جبر زمانه خود را وفق دهد.

نکته جالبی که در این گزارش به دست آمد این بود که یک دختر 27 ساله دیگری نیز که با ما صحبت می کرد نیز دقیقاً همین حرف های علیرضا را می زد.
 
می خواهم از ایران بروم

فرزانه 22 ساله ساکن تهران که خود را یک خبرنگار حوزه اجتماعی معرفی کرد اما دیدگاه جالبی داشت: برای 10 سال آینده دوست دارم از ایران بروم. احساس می کنم هر تلاشی که در اینجا می کنم بی نتیجه است و من را به هیچ جایی نمی رساند. امنیت شغلی خوبی هم دراین کشور وجود ندارد. تصورم این است که آدم ها در خارج از کشور موفق ترند. بنابراین دوست دارم از ایران بروم.
 
دوست دارم سوپراستار هنر هفتم شوم

هلما 20 ساله ساکن تهران و دانشجوی تئاتر اما تصویری کاملاً هنری و مرتبط با رشته اش داشت: منی که دانشجوی رشته تئاتر هستم، واقعاً دوست دارم تا 10 سال آینده به یکی از سوپراستارهای هنر هفتم تبدیل شوم و حتی این رشته را در زمینه آکادمیک تا مقطع فوق لیسانس ادامه خواهم داد. برای رسیدن به آرزویم اکنون کارهایی را هم آغاز کرده ام و یقین دارم که به این هدفم می رسم.

دانش علمی ام را در ایران به کار خواهم گرفت

مهدیه 26 ساله ساکن تهران که خود را معلم زبان انگلیسی معرفی کرد، اعتقاد داشت تا 10 سال آینده قطعاً وضعیتش در رشته زبان انگلیسی تثبت شده است. وی ادامه داد: من الان دانشجوی کارشناسی ارشد زبان انگلیسی هستم و قطعاً تا 10 سال آینده دکترای این رشته را خواهم گرفت. واقعاً دوست دارم یک معلم-پژوهشگر در رشته خودم باشم و صاحب ده ها مقاله علمی در حوزه زبان انگلیسی باشم. اما هیچ گاه به رفتن از ایران فکر نمی کنم و دوست دارم در همین کشور به مراتب بالای علمی دست یابم و فعالیت کنم.

دختران امروز حتی قدرت تفکر در مورد ازدواجشان را ندارند

مهتاب 25 ساله ساکن اصفهان اعتقاد داشت دختری است که در لحظه زندگی می کند چون اغلب هرچیزی که برنامه ریزی کرده به آن نرسیده است. وی ادامه داد: به نظر من پسر ها بیشتر از دختر ها می توانند برنامه ریزی کنند چون آینده شان مشخص تر است. بر فرض مثال یک پسر می داند که درس می خواند ، سربازی می رود و کار می کند. اما یک دختر به محض اینکه از دانشگاه فارغ التحصیل می شود و کار می کند بعد از مدتی در زندگی اش دچار وقفه می شود. حتی به ازدواج هم نمی تواند فکر بکند چون دست خودش نیست. اتفاقاً ازدواج برای یک دختر مهمترین مسئله زندگی اش است اما در شرایط فعلی هیچ وقت خودش نمی تواند به تنهایی در این زمینه تصمیم گیری کند.

آرزوی من با خانواده ام متفاوت است

منصوره 24 ساله ساکن تنکابن که خود را کارشناس ژنتیک معرفی کرد، می گوید دوست دارد روزنامه نگاری موفق شود. وی ادامه داد: من رشته ام با چیزی که دوست دارم کاملاً متفاوت است ، چون رشته ام را با اصرار و اجبار خانواده ام خوانده ام. حتی اکنون در کنکور کارشناسی ارشد ژنتیک هم شرکت کردم اما امیدوارم قبول نشوم تا بتوانم تا کنکور سال آینده خانواده را برای تغییر رشته ام مجاب کنم. به نظرم کسی در رشته ژنتیک موفق است که به آن علاقه داشته باشد ؛ اما علاقه من روزنامه نگاری است. در تمام سال هایی که در دانشگاه ژنتیک می خواندم دوست داشتم به سمت روزنامه نگاری بروم اما از آنجا که فردی آرامش طلب و اهل سازش هستم حاضر نشدم در خصوص این مسئله با خانواده ام بگو مگو کنم. امیدوارم بتوانم حتی شده به صورت تجربی هم کار روزنامه نگاری را تجربه کنم.

رویاها می تواند رنگ واقعیت بگیرد

امید 26 ساله ساکن سیرجان در خصوص این سئوال گفت: اتفاقاً بارها و بارها به این امر فکر کرده ام. ما انسان ها بر اساس سبک زندگی ای که داریم رویاها و تصوراتی برای خودمان ایجاد می کنیم. اما می شود که این رویا ها رنگ واقعیت به خود بگیرد. خود من خیلی وقت ها به جایی رسیده ام و بعد تعجب کردم ، چرا که روزی جایی که الان هستم برایم یک رویا بوده. مثلاً من دوست داشتم روزی در قامت یک روزنامه نگار با خوانندگان موسیقی مصاحبه کردم و این امر برایم چندین سال پیش رخ داد. پس من مطمئنم که می توانم رویاهایی که برای 10 سال آینده ام برنامه ریزی کرده ام را محقق کنم.

علاقه مندی هایم را از درسی که می خوانم بیشتر دوست دارم

پرستو 18 ساله ساکن کرج که دانشجوی مهندسی هسته ای بود نگاه جالبی داشت: من ترانه سرایی هم می کنم و دوست دارم تا 10 سال آینده اول یک ترانه سرای برتر کشور شوم و دوم بتوانم بازیگر شوم. البته بازیگری پارتی می خواهد و بدنبال پارتی برای آن هستم. من جدای از این ها تکواندوکار هم هستم. اما چیزی که بیشتر از همه ذهن خودم را روی آن متمرکز کردم ترانه سرایی و بازیگری است.

زیبا 21 ساله ساکن تهران هم که دانشجوی روزنامه نگاری بود دوست داشت تا 10 سال آینده به یکی از روزنامه نگاران مطرح ایرانی تبدیل شود و تمرکز خود را روی رشته اش گذاشته بود. او اعتقاد داشت قطعاً به آرزوی خود خواهد رسید.

با نگاهی که به این گزارش میدانی کرده ایم متوجه شدیم که دختران بهتر از پسران می توانند برای 10 سال آینده خود برنامه ریزی کنند. برای بررسی بیشتر این موضوع سراغ یک جامعه شناس رفتیم.

دکتر امان الله قرایی مقدم: برنامه ریزی در کشور از ریشه مشکل دارد

دکتر امان الله قرایی مقدم جامعه شناس با بیان اینکه برنامه ریزی در هیچ کدام از بخش های جامعه چه دولت، چه مدارس و دانشگاه و چه خانواده ها نهادینه نشده است افزود: بر فرض که ما یک برنامه ریزی هم کرده باشیم و افقی تحت عنوان 1404 نوشته باشیم. اما واقعاً چقدر از این افق و چشم انداز محقق شده است؟ آنچه در کشور برای اقتصاد ، فرهنگ و... اتفاق افتاده است همواره برنامه ریزی های لحظه ای بوده و بنابراین جامعه برای برنامه ریزی کردن تربیت نشده است.

بدون بررسی های همه جانبه برنامه ریزی کرده ایم

وی ادامه داد: از سال 1326 در کشور تصمیم گرفته شد که نهادی برای برنامه ریزی در کشور تشکیل شود و این نهاد در سال 1327 اجرایی شد. همان نهادی که از آن اکنون به عنوان معاونت برنامه ریزی و نظارت راهبردی رئیس جمهور یاد می شود. اما از آن زمان تاکنون هیچ وقت برنامه ریزی های صورت گرفته در نهاد های دولتی منطقی نبوده است. کدام برنامه در کشور بر اساس ساختار و ساختمان فضایی منطقه و قابلیت های تحت الارضی و سطح الارضی به درستی به مرحله اجرا در آمده است؟ ما خیلی وقت ها تازه از آبان ماه اقدام به برنامه ریزی برای کشور می کردیم ، یعنی عملاً نیمی از سال را از دست می دادیم سپس برای برنامه ریزی اقدام می کردیم. بر فرض می آمدند برای سیستان و بلوچستان برنامه ریزی می کردند بدون اینکه یک بار به آنجا سری بزنند. بعد ها آمدند برنامه ای را تحت عنوان سیتره ایران نوشتند و گفتند که هر استان برنامه ریزی های خود را ارائه دهند. اما این برنامه ریزی های استانی بدون وجود متخصص نوشته شد و متاسفانه نفوذ های محلی در آن وجود داشت. حتی سفرهای استانی که در دولت قبل به منظور برنامه ریزی مدون برای هر استان صورت می گرفت در نهایت به حیف و میل شدن منابع مالی کشور انجامید.

برنامه ریزی سرگذشت تاسف باری در ایران دارد

دکتر قرایی مقدم با بیان اینکه برنامه ریزی در کشور سرگذشت تاسف باری دارد خاطر نشان کرد: کشور از سال 1327 دچار سردرگمی در برنامه ریزی بوده و این امر جامعه در بلاتکلیفی فرو برده است. به عبارت دیگر در این مملکت هر چه گفته می شود بدان عمل نمی شود. خب این فضا به خانواده ها هم منتقل می شود و از طریق خانواده ها به جوانان. طبیعی است که با این تورم و گرانی که در کشور وجود دارد هیچ خانواده و فرد جوانی نمی تواند برای آینده خود برنامه ریزی درستی داشته باشد.

دختران نسبت به پسران عاقل ترند

وی در پایان دلیل اینکه چرا دخترها نسبت به پسرها بیشتر برای آینده خود برنامه ریزی می کنند گفت: باید پذیرفت دختران نسبت به پسران باهوش ترند. از لحاظ روانشناسی سن عقلی دختران از 13 سال شروع می شود اما سن عقلی یک پسر از 15 سال شروع و کم کم عاقل می شود. باید یک نگاه کلی هم می شود دریافت که پسران جوان نسبت به دختران کم عقل ترند و این باعث می شود دخترها بیشتر بفهمند و درک بیشتری از موقعیت خود داشته باشند. دختران جوان امروزی دیگر خانه نشین نیستند و جذب بازار کار شده اند. از این رو جو جامعه را لمس و قدرت درک بیشتری دارند. به همین خاطر برنامه ریزی شان برای آینده نیز بهتر است.
در انتهای این گزارش نیز سراغ یکی از نمایندگان مجلس شورای اسلامی رفتیم.
 
باید همه مسئولان کشور برای برنامه ریزی جوانان تلاش کنند

رحمت الله نوروزی عضو فراکسیون جوانان مجلس با بیان اینکه باید احساس برنامه ریزی در مسئولین دولتی پدیدار شود افزود: ما در این کشور شرایط جنگ را داشتیم و کودکانی که در آن زمان به دنیا آمدند اکنون فارغ التحصیلان دانشگاهی هستند. این فارغ التحصیل اکنون شغل و مسکن می خواهد. اگر دستگاه های مسئول حوزه جوانان برنامه ریزی های قدرتمندی برای جوان انجام دهند که قابلیت اجرایی داشته باشد قطعاً باعث می شود جوان نیز برای زندگی خود آینده نگری داشته باشد. دستگاه مسئول حوزه جوانان نیز تنها وزارت ورزش و جوانان نیست بلکه اگر به شورایعالی جوانان نگاهی داشته باشید می بینید که 24 دستگاه مختلف متولی امر جوانان شده اند. پس باید تمامی دستگاه ها باید پای کار بیایند و ضعف هایی که در تمامی سال های گذشته و اکنون در حوزه جوان وجود دارد را مرتفع کنند.

امید است فعالیت های مان در مرحله اجرا متوقف نشود

وی با بیان اینکه توجه به جوان خواسته امام راحل (ره) و مقام معظم رهبری است اضافه کرد: ما در فراکسیون جوانان مجلس جلسات مداوم و مستمری را داشته ایم و در خصوص جوانان اقدامات خوبی را در دستور کار داریم. مثل همین بحث وام ازدواج که با تلاش های ما در فراکسیون جوانان مجلس ، بانک مرکزی و وزارت ورزش و جوانان و سایر نهادهای مربوط توانستیم مشکلش را مرتفع کنیم. اما قطعاً این کار برای جوانان کافی نیست و باید بیش از این ها تلاش کرد. امیدی که من دارم آن است که تصمیمات اتخاذ شده در بخش اجرایی دچار رکود نشود و این ضعف بالاخره روزی برطرف شود.


گزارش: سینا هنربخش