روزنامهنویسی به خوندل
تاریخ مطبوعات ایران یکصدو هشتادو یک سال تجربه تلخ وشیرین را سپری کرده است.
پس از این همه سال فقط یک روز به نام خبرنگار ثبت شده است آن هم پس از شهادت دیپلماتهای ایرانی و محمود صارمی خبرنگار ایرنا به دست گروه خشن طالبان در17 مرداد سال 1377. این اعداد نشان میدهد مطبوعات به عنوان مهمترین وسیله توسعه درجامعه ایرانی، 165 سال هیچ یادبودی را به خود اختصاص نداده است یا حد اقل به آن توجهی نشده است.
روزخبرنگار را به عنوان مرجعی برای واگویههای عرصه مطبوعات به فال نیک میگیریم تا قصه پرغصه فعالیتهای این رسانه مکتوب را درزمینههای متفاوت بررسی کنیم.
اگر توجه کنیم متولی همین روز خبرنگار هم دولت است. این مساله به خودی خود دارای بار منفی نیست اما آسیب یک جانبهنگری آن قابل تامل است.
نشریاتی که امروزه به اطلاعرسانی میپردازند وارث تاریخ ارزشمندی از قدرت رسانهای منطقه خاورمیانهاند. حتی نشریات چهارگانه دولتی(علمی، ملتی، دولت علیه ایران و وقایع اتفاقیه) که در ابتدای طلوع روزنامهنگاری به«زورنامه» مشهور شده بودند نیز آغازی برای ورود به حیات اجتماعی در دنیای جدید به شمار میآمدند گرچه زبان و اندیشه حکومت قاجار را بیان میکرد.
روزگاری که کشورهای منطقه و بسیاری از همسایگان ایران در بیسوادی و دوری از پارلمان و انتخابات برای محدود کردن قدرت حاکمه به سر میبردند روزنامهنگاران بزرگ ایران در هیات نویسندگان و سرایندگان اشعار انقلابی به همراه مبارزان راه آزادی، حکومت وقت را مجبور به امضاء قانون مشروطیت کردند تا اقتدار حکومت از طریق قوه مقننه در جامعه جاری شود.
این نگاه مسوولیت ما را سنگینتر میکند تا از حوزه فرهنگ مکتوب در راه رفاه و پیشرفت کشور دفاع شود. اهمیت مطبوعات به عنوان واسط دولت- مردم گزارههای مهم زندگی ما را رقم میزند.
در گفتگوها با تجربیات بزرگان آشنا و در گزارشها با شیوههای حرفهای به اعماق وجوه اجتماعی مسایل وارد میشویم تا در گردونه حیات اجتماعی به انواع مشکلات جامعه پیبرده و راه چاره را جستجو کنیم.
روزخبرنگار فرصت ارزشمندی به دست میدهد تا به آسیبهای موجود در عرصه مطبوعات توجه بیشتری شود.
باید از این تجربیات درس بگیریم، اشتباهات خود را جبران و برای استمرار جریان اجتماعی از آموزههایی که امید، پیشرفت، ترنم و شادابی زندگی و توسعه را در پی دارد تلاش کنیم.
اخلاق و ادب مهمترین عنصر حضور در این عرصه است رعایت آن باید بر همه اهل قلم جاری باشد حتی در برابر کسانی که به آنها نقد داریم.
نزدیک به دوقرن سابقه در فرهنگ مکتوب مسوولیت سنگینی را بردوش ما نهاده است هرچند سختی و فراز و نشیب به همراه داشته و روزنامه را با خون دل بنویسیم.
کمبودها، موانع، روی ترشیهای گاه و بیگاه به مطالب نشریه نباید بتوانند ما را از این حرفه سخت و طاقتفرسا دور کند.
به یاد بیاوریم عارف قزوینی، میرزاده عشقی، علامه دهخدا، میرزا جهانگیرخان صوراسرافیل، دکترسیدحسین فاطمی و محمودصارمی و صدها روزنامهنگار و نویسنده آزاده جان در راه آزادی و مطبوعات نهادند تا این نهال برای خدمت به مردم آبیاری شود. یادداشت: محمدحسین شیریان
