بسکتبال و عدم خودباوری

عملکرد تیم ملی بسکتبال ایران در جام جهانی از چند منظر قابل بررسی است. وقتی می‌خواهیم وارد تورنمنت شویم باید هدفگذاری کنیم ولی متأسفانه برخی دوستان با الفاظ بازی کردند که این تورنمنت، تدارکات برای بازی‌های آسیایی اینچئون است. ما صددرصد در بازی‌های آسیایی قهرمان می‌شویم و اگر این اتفاق نیفتاد باید شک کنیم. مانور دادن در این زمینه بیهوده است چون بازیکنان ما آنقدر شایسته هستند که قهرمانی چیز کمی برای آنها است. اگر ما ادبیاتی مانند "صعود می‌کنیم" و "باید با قدرت بازی کنیم" را به بازیکنان تیم ملی گوشزد می‌کردیم آنها با این ادبیات چند ماهی زندگی می‌کردند و بعد از مدتی به خودباوری می‌رسیدند و فکر می‌کنم این موضوع احساس مسئولیت آنها را هم بیشتر می‌کرد. متأسفانه بعد از باخت، نتایج را به لیگ ربط می‌دهند، در چند سال گذشته این لیگ ایران بوده است که همه چیز را به تیم ملی داده است. اگر هدفمان اینچئون است چرا 12 بازیکن مستعد را به جام جهانی اعزام نکرده‌ایم؟ چهار سال دیگر وضعیت‌مان چگونه خواهد شد، آیا باید تنها به یک برد مقابل تیم آفریقایی دلخوش کنیم؟ واقعیت این است که اسپانیا روز اول کاملاً با ما مدارا کرد. برزیل هم کوارتر اول و آخر با ذخیره‌هایش مقابل ما بازی کرد. صربستان آنچنان تیم قدرتمندی نبود که ما را با 13 اختلاف شکست دهد. مصر به تیم B ایران هم باخته بود. ما نباید به برزیل با بیش از 10 اختلاف می‌باختیم. بازیکنان ما بسیار بزرگ هستند، هیچ سنتری مانند حامد حدادی در گروه ما نبود. هیچ گارد و فورواردی به خوبی مهدی کامرانی و صمد نیکخواه نبود. متأسفانه ما از همه تیم‌ها غول ساختیم و این بسیار بد است. بازیکنان ما توانایی و لیاقت این را داشتند که به دور دوم صعود کنند. نخستین چیزی که به ما ضربه زد همین ادبیاتی بود که راه افتاده بود که باید با غول‌های بسکتبال جهان بازی کنیم در حالیکه این تیم با خودباوری می توانست نتایج بهتری بگیرد.
مصطفی هاشمی-کارشناس و مربی بسکتبال