بازدم میزبان دانشجویان و اساتید معماری در بنای تاریخی عمارت مسعودیه

به گزارش خبرگزاری برنا،بازدم روایتگر قصه یا جریان خاصی از زندگی محسوب نمی شود ،بلکه تصویر گر لحظه ای تکرار شونده از ذهنیتی ایستا است .ذهنیتی که نفسش را آنچنان فرو خورده که تصور بازدم ، آرزویی است دست نیافتنی برای او.

نمایش بازدم با بازی امیر نیما الهی ، مهتاب امین الرعایا ، ساناز امینی ، سحر صنیعی ، حامد عربانیان ، نیره میرزایی ، سعید نادری از 26 شهریور تا 4 مهر ساعت 20 در عمارت مسعودیه تهران واقع در میدان بهارستان ، خیابان اکباتان اجرا می شود

مرضیه باقری طراح صحنه و لباس ، پیتر پیر حسینلو موسیقی ، دل آرام باوند و پگاه محمود وند دستیاران کارگردان و لیلا رستمی شکوه مدیر برنامه از دیگر عوامل این نمایش هستند.
علاقمندان جهت کسب اطلاعات بیشتر می توانند با شماره تلفن روابط عمومی 09397696524 تماس بگیرند
و برای خرید بلیت به سایت WWW.tiwall.com مراجعه  کنند.

یادداشت کارگردان

گاهی می شود که رویدادهایی ، آنچنان ذهن مان را در چنبره ی خویش در می آورند که از اندیشیدن و تن سپردن به دیگر جریانات زندگی باز می مانیم ، گویی که از مسیر زمان خارج شده ایم بی آنکه از حیا ت باز ایستاده باشیم زنده گانی بی حرکت همچون بنایی به جا مانده از قعر تاریخ که همچنان در بافت امروزین شهرها دیده می شوند و حاضرند ولی غیر قابل ارتباط با اطرافیان .

اجرای بازدم ، تداعی کننده ی واژه ی مونومان است، واژه ای مشترک در معماری و روانشناسی. شخص مونومان ، موجودی است که به طرز هیستیریکی به یک مساله می اندیشد و باپرهیز از اندیشیدن به امور دیگر ، همه چیز را در نسبت با دغدغه بنیادین خویش بیان می کند. و همچنین مونومان در معماری به معنای بنا (ابنیه) است و کاربردش برای معرفی فضایی است که در ذهن ماندگار است و همچنین هر نوع ارتباط تاریخی و یادواره ای مونومان محسوب می شود.

مکانی که برای اجرای بازدم انتخاب شده است ،دارای شیوه و المان های خاصی از معماری است که صرفا یادآور دوره ای خاص از تاریخ است در هیچ یک از ادوار نمی توان این المان های معماری را یافت؛ در نتیجه در همان مواجه اول تصویری از به جای ماندگی به مخاطب داده می شود، حسی مانوس و نوستالژیک و در عین حال دور از شکل زندگی هر روزمان. در ادامه با مواجهه با فضایی که گروه اجرایی در این ساختمان ایجاد کرده اند، این تصویر به جای ماندگی تشدید می شود، انسانی گریزان از هیاهوی بیرون و پناهنده به درون خویش، او در خلوت خویش به جای مانده و پیوسته تکرار می شوند، تکراری بی وقفه که دیگر حتی نقطه ی آغازش را نیز گم کرده و دیگر هیچ امکانی برای سکون ندارد، او مداوم در حرکت است اما نه جلو می رود و نه عقب او صرفا تبدیل به لحظه ای تکرار شونده شده که تصوری از آینده در ذهنش نقش نمی بندد.