«نیمشب»؛ اثری که خاطرهانگیز نخواهد بود
در روزهای پایانی جنگ اسرائیل علیه ایران، خبرهایی از تولید نخستین فیلم سینمایی درباره این واقعه به گوش رسید و محمدحسین مهدویان، کارگردان برجسته، نخستین کسی بود که مراحل ساخت این فیلم با عنوان «نیمشب» را آغاز کرد. این اثر، که به روایت وقایع ۱۲ روزه جنگ پرداخته، از تاریخ ۲۰ مرداد امسال در حال فیلمبرداری بوده و نسخه نهایی آن در جشنواره فجر امسال به نمایش درآمد.
مهدویان در این فیلم به سراغ یک داستان واقعی رفته و به ماجرای سقوط یک موشک عملنکرده در نزدیکی بیمارستان حضرت فاطمه (س) در یوسفآباد پرداخته است. تیمهای امنیتی موظفند که این موشک را از میان محلههای مسکونی بیرون ببرند و خنثی کنند.
این کارگردان، با سابقهای نهچندان کوتاه در روایت داستانهای تاریخی، تلاش کرده تا همزمان با بیان مسائل سیاسی و انقلابی، جذابیتهای تجاری را نیز مدنظر قرار دهد. شخصیتپردازیها از دیگر ویژگیها کارهای او هستند که در این فیلم کمرنگ به نظر میرسند؛ از قهرمانان قبلی همچون حاج احمد متوسلیان تا کمال در «ماجرای نیمروز» و موسی در «لاتاری».
در این اثر، شخصیت اصلی «مهدی» با بازی احسان منصوری، مسئول یک تیم امنیتی است که به دلیل مشکلات شخصیاش، به محل سقوط بمب در یوسفآباد اعزام میشود. داستان فیلم از نیمهشب آغاز شده و گردش شبانه نیروهای امنیتی برای کنترل بحران را به تصویر میکشد. آنها موظفند تا بیماران را از بیمارستان تخلیه کنند و این کار با چالشهای زیادی همراه است.
با این حال، فیلم حتی با وجود سوژه مناسب، به خوبی موفق به دراماتیزه کردن وضعیت نمیشود. حس جنگ و تهدیدات آن به وضوح در فیلم احساس نمیشود و جنگ به پسزمینه افتاده است. همچنین، قهرمان داستان شخصیت قابل احترامی به نظر نمیرسد و این فقدان شخصیتپردازی، به ضعفهای فیلم افزوده است.
مهدویان در «نیمشب» به دنبال بازتاب شرایط روزهای جنگ بوده است، اما شخصیتهای دراماتیک و جذاب در آن وجود ندارند. به گونهای که در مقایسه با فیلمهایی چون «بمب یک عاشقانه» و «روزی روزگاری آبادان»، این فیلم از لحاظ احساسی و تعلیق به همان اندازهای که باید، پایبند نیست.
بنابراین، «نیمشب» را میتوان از ضعیفترین آثار مهدویان دانست؛ فیلمی که در آن عدم درام و روح داستان باعث عدم جذب بیننده شده است.
