نوبل به کله پاچهای رسید
به گزارش سرویس میراث فرهنگی برنا، این روزها امان مغازهدارهای بالای تقاطع کریمخان و میرزای شیرازی بریده شده است، از بس که از آنها سوال میپرسند: «مغازه نوبل کجاست؟» اما دیگر این پرس و جوها فایدهای ندارد، نوبل برای همیشه تعطیل شده است.
خیلی از مشتریهای 50 ساله وقتی میرسند به رو به روی مغازه قدیمی که همیشه از آن خرید میکردند، گیج شده و فکر میکنند که حافظهشان دیگر به درد نمیخورد اما این فکر کاملا به خطاست. آنها آدرس را درست آمدهاند، این شیرینیفروشی و قنادی قدیمی نوبل است که برای همیشه درش تخته و کله پزی بزرگ کریمخان جای آن سبز شده است.
زمانی هر کسی سراغ شیرینیهای مربایی خوش مزه و کیکهای تولد با طعمهای اصیل را میگرفت، به او آدرس شیرینیفروشی نوبل در خیابان میرزای شیرازی پلاک 42 را میدادند.شیرینیفروشی که در میان تعداد زیادی قنادی قدر که دور و برش بودند، توانست سری بلند کند و به خاطر کیفیتش 52 سال مشتریهای بسیاری را به مغازهاش کشاند و کامشان را شیرین کرد.
شیرینیفروشی نوبل نیمقرن توانست در جایگاه خود را در فهرست بسیاری از مشتریها حفظ کند، آن هم در میان بهترین قنادیهای تهران در خیابان نجاتاللهی ( ویلا) و سپهبد قرنی ( خیابانهای نزدیک به میرزای شیرازی).
کمتر کسی است که نداند، شیرینیفروشیهای لرد و دانمارکی ( واقع در خیابان ویلا و مجلسی ( واقع در سپهبد قرنی) در سالهای گذشته از جمله بهترین قنادیهای تهران به شمار میرفتند و میروند. هر کدام با سابقه طولانی توانستند، انواع خاصی از شیرینی را عرضه کنند. با این حال نوبل همچنان به فعالیتش ادامه میداد.
حالا از میان این خانواده ( شیرینی فروشیهای نزدیک به هم)، یکی از قنادیها کم شده است، نوبل با اینکه این اواخر تعداد بسیاری کارگر گرفته بود تا بتواند کارش را رونق دهد اما انگار که این بساط نتوانست که چندان پا برجا بماند.
یکی از مغازهدارهای نزدیک قنادی نوبل میگوید که این کارگرها امان صاحب قنادی را بریده بودند، نمیتوانستند محصولات با کیفیت تولید کنند، کم کاری میکردند و او هم دوام نیاورد و بساطش را جمع کرد. البته این روایت معلوم نیست که چقدر صحت دارد تا همین چند وقت پیش هم بسیاری از مشتریها به سراغ نوبل میآمدند و از خوردن شیرینیهای مرباییاش لذت میبردند.
یکی دیگر از مغازهدارهای همان حوالی نظر دیگری دارد اینکه صاحب نوبل میخواسته از ایران برود، همه دار و ندارش را فروخته و رفته است. کسی چه میداند؟ مسئله اما این است که به هر حال زندگی و کاسبی چندان به کام صاحبان این شیرینیفروشی قدیمی چندان به کام نبوده است و راهی نداشته جز آنکه مغازهاش را بفروشد. مهم این است امروز راهی که پایهگذار این شیرینی فروشی آغاز کرده بود به دلایلی که نمیدانیم، چیست متوقف شده است.
تهرانی، یکی از تهران شناسان قدیمی که سالها روی تاریخ پایتخت مطالعه کرده، میگوید که شیرینی فروشی نوبل جزو نسل دوم از شیرینی فروشیهای تهران بود و حالا این شیرینی فروشی از فهرست غنی قنادیهای تهران پاک شده است.
او یادی از قدیمیترین شیرینیفروشی تهران در سرچشمه میکند که دیگر نیست و شیرینی فروشی بهارستان را یکی دیگر از قنادیهای قدیمی نسل اول تهران میداند:« این شیرینی فروشی هنوز در بهارستان وجود دارد، قدمتش به بالای 80 سال میرسد و همچنان شیرینیهای خوشمزه به مردم میفروشد.»
تهرانی میرود سراغ نسل دوم قنادیهای قدیمی تهران (در پنجاه سال گذشته) یعنی قنادی مینیون، هانس، لادن و لرد:« این قنادیها کم کم بعد از جنگ جهانی دوم شکل گرفتند و توانستند سالیان سال طعمهای متفاوتی از کیک و شکلات و شیرینی را به خانههای مردم آورده و کامشان را شیرین کنند.»
این تهران شناس راست میگوید حالا از میان این قنادیها که با پخت شیرینی در شادی و غم و خاطرات مردم شریک میشدند، جای یکی خالی شدهاست. جای خالی به اندازه نیم قرن. دیگر طعم شیرینی مربایی که زمانی پایهگذار نوبل به آن رسیده بود، از میان طعمهای دوستداشتنی مردم کم میشود. نمای قدیمی کلنگ میخورد و نمای جدید آلمنیومی جای آن را میگیرد.
دیگر بوی وانیل در میرزای شیرازی نمیپیچد و آن پشت دیوارها در آشپزخانه رنگ و طعم و شکر در هم نمیآمیزند و هیچ کس دیگر نمینشیند با قیف پر از خامه روی کیک شکلاتی بنویسد:« تولدت مبارک».
