نگاه کارشناس

ناکامی جودو در بازی های آسیایی از قبل هم قابل پیش‌بینی بود. این نتایج ضعیف در بازی آسیایی اینچئون از سال 1988 جزو بدترین نتایج تاریخ جودوی ایران محسوب می‌شود و ما توانستیم همراه با چین تایپه نهم آسیا شویم که این یک فاجعه است چرا که ما همواره جزو مدعیان قاره آسیا محسوب می‌شدیم. وقتی خود رییس فدراسیون می‌گوید من قول مدال نداده بودم، پس مشخص است که نمی‌توانستیم حسابی روی این تیم باز کنیم. با توجه به مشکلات زیادی که جودوی ایران دارد، نمی‌توان امیدی به کسب نتایج خوب مانند گذشته در جودو داشت. ما در خوشبینانه‌ترین حالت شانس یک مدال برنز در بازی‌های آسیایی داشتیم که فکر می‌کنم این اتفاق به خاطر سیاست‌های غلط رییس فدراسیون افتاده است. ما در حوزه فنی و کوچینگ نیز ضعف داشتیم. وقتی جودوکار ما در اینچئون بر روی تاتامی با گارد باز مسابقه می‌دهد، نشان می‌دهد که از لحاظ فنی کار خاصی روی تیم انجام نشده است. جواد محجوب دارنده طلای آسیا، با آن نیروی زیاد و تجربه بالایی که دارد یا قاسمی نژاد که در آسیایی برنز گرفته است اما نتوانستند علی‌رغم پیش‌بینی‌ها عملکرد خوبی داشته باشند که این نشان می‌دهد مربی تیم با توجه به تجربه کمی که در امر مربی‌گری داشت نتوانست جودوکاران را به خوبی هدایت کند. من نمی‌دانم شعار جوان‌گرایی که این فدراسیون همواره از آن دم می‌زند کی قرار است اجرا شود. جودوکاران ما در این بازی‌ها مانند قاسمی نژاد، محجوب، بهرامیان و مولایی از اکتشافات فدراسیون‌های قبلی بوده‌اند و هیچ ارتباطی با عملکرد فدراسیون جدید ندارند که این نشان می‌دهد پشتوانه‌سازی در تیم ملی به کلی به فراموشی سپرده شده چرا که ما در هیچ کدام از اوزان جودو، نفر دوم یا سومی نداریم و ملی‌پوشان مطمئنند که جزو ترکیب اصلی قرار می‌گیرند و این باعث شده آن‌ها انگیزه چندانی برای مبارزه در تمرین‌ها نداشته باشند. ما در جودو استعدادهای زیادی داریم اما برنامه‌ریزی و مدیریت می‌خواهد تا آن‌ها به تیم‌های ملی راه یابند و موفقیت تیم‌های ملی را رقم بزنند. همچنین به کار گماردن مربیان خوب در این راه مثمر ثمر خواهد بود. 
حسن روشنایی-کارشناس جودو