چالشهای آمریکا برای بهرهبرداری از ذخایر نفتی ونزوئلا
ربودن «نیکلاس مادورو» رئیس جمهور ونزوئلا توسط نیروهای آمریکایی، یکی از پیچیدهترین صنایع نفتی جهان بار دیگر در کانون توجهات قرار گرفته است.
این رویداد سرمایهگذاران را مجبور کرده تا بار دیگر به این پرسشها بیندیشند: چه کسی اکنون کنترل منابع نفتی ونزوئلا را در دست دارد؟ و آیا این منابع پس از دههها افول قابلیت بازیابی دارند؟
در نگاه نخست پاسخ ساده به نظر میرسد. همانطور که «اندی لیپو» رئیس مؤسسه لیپو اویل، تأکید میکند: «شرکت دولتی نفت ونزوئلا (PDVSA) کنترل اکثریت تولید و ذخایر نفتی این کشور را در اختیار دارد».
همچنین شرکت انرژی آمریکایی شورون از طریق تولید مستقل و یک سرمایهگذاری مشترک با PDVSA در این کشور فعالیت میکند. در عین حال شرکتهای روسی و چینی از طریق مشارکتهای مختلف حضور دارند، اما طبق گفته لیپو، «کنترل حداکثری همچنان با PDVSA است».
صنعت نفت ونزوئلا در دهه ۱۹۷۰ ملی شد و منجر به ایجاد PDVSA گردید. تولید نفت این کشور در سال ۱۹۹۷ به اوج خود، حدود ۳.۵ میلیون بشکه در روز رسید، اما در چند دهه اخیر سقوط کرده و هم اکنون به حدود ۹۵۰ هزار بشکه در روز کاهش یافته که تنها ۵۵۰ هزار بشکه آن در روز صادر میشود.
«سائول کاونیک» رئیس تحقیقات انرژی در اماستی فایننشال، معتقد است اگر دولت جدیدی با رویکرد طرفدارایالات متحده و سرمایهگذاری در ونزوئلا شکل بگیرد، شرکت شورون «بهترین موقعیت» را برای گسترش نقش خود خواهد داشت. شرکتهای اروپایی مانند رپسول و انی نیز به دلیل حضور قبلی خود در این کشور میتوانند سود ببرند.
با این حال کارشناسان صنعت نفت هشدار میدهند که هرگونه تغییر رژیم میتواند زنجیره تجاری که جریان نفت ونزوئلا را حفظ میکند، مختل نماید. در این خصوص لیپو خاطرنشان میکند: «از آنجا که مشخص نیست چه کسی مسئولیت در ونزوئلا را بر عهده دارد، ممکن است شاهد توقف کامل صادرات باشیم، زیرا خریداران نمیدانند پول را به چه کسی پرداخت کنند».
این در شرایطی است که تحریمهای اخیر آمریکا علیه ناوگان تانکرهای «سایه» نیز صادرات ونزوئلا را به شدت تحت تأثیر قرار داده و این کشور را مجبور به کاهش تولید کرده است.
لیپو پیشبینی میکند که شورون به صادرات ۱۵۰ هزار بشکه در روز خود ادامه دهد، اقدامی که تأثیر فوری بر عرضه جهانی را محدود میکند. با این حال، او معتقد است عدم اطمینان گستردهتر میتواند یک ریسک کوتاهمدت حدود ۳ دلاری در هر بشکه به بازار اضافه کند.
اهمیت بلندمدت ونزوئلا در نوع نفتی است که تولید میکند. هر چند استخراج نفت سنگین و گوگردی این کشور چالشبرانگیز است، اما برای پالایشگاههای پیچیده، به ویژه در ایالات متحده، بسیار ارزشمند است.
با این حال، هر بهبود پایدار تولید نفت ونزوئلا با محدودیتهای فیزیکی سختی روبهرو است. لیپو تأکید میکند: «صنعت نفت ونزوئلا در وضعیت بدی زیادی قرار دارد؛ حتی با تغییر دولت، بعید است برای سالها شاهد افزایش محسوس در تولید نفت باشیم، زیرا سرمایهگذاریهای کلانی برای بازسازی زیرساختهای موجود مورد نیاز است».
هلیما کرفت از آر بی سی نیز هشدار میدهد که مسیر بهبود طولانی است و به «افول چند دهه زیر نظر دولتهای چاوز و مادورو» اشاره میکند. به گفته او، مدیران صنعت نفت معتقدند که حداقل سالانه ۱۰ میلیارد دلار هزینه برای نجات این بخش لازم است و «یک محیط امنیتی پایدار» شرط مطلق آن است.
او نتیجهگیری میکند که در یک سناریوی تغییر قدرت آشفته، مانند آنچه در لیبی یا عراق رخ داد، همه این پیش شرطها باطل است و از این رو طرحهای آمریکا برای بهرهبرداری از ذخایر نفتی ونزوئلا شکست میخورد.
انتهای پیام/
