از شکستهای ۲۰۲۲ تا بنبست ۲۰۲۶؛ اوکراین در آزمون فرسایشپذیری روانی و زیرساختی
در هفتههای اخیر، دو رویداد میدانی معنادار رخ داد. نخست، اختلال در ارتباطات نظامی روسیه: اسپیسایکس ایلان ماسک پایانههای استارلینک قاچاق شده به دست سربازان روس را از مدار خارج کرد و همزمان، مسدودسازی تلگرام توسط مسکو، هماهنگی واحدهای مهاجم را مختل ساخت. نتیجه، ضدحمله موفق نیروهای اوکراینی و بازپسگیری ۲۰۰ کیلومتر مربع در زاپوریژژیا و دنیپروپتروفسک بود. دوم، ورود پهپادهای روسی مجهز به فیبر نوری (مصون از پارازیت) به آسمان کراماتورسک در دونتسک که فشار بر این شهر مستحکم را افزایش داد.
اما عمق بحران فراتر از خط مقدم است. ۸۸ درصد اوکراینیها بر اساس نظرسنجی ژانویه ۲۰۲۶ مؤسسه بینالمللی جامعهشناسی کییف (KMIS) معتقدند حملات انرژی روسیه با هدف «اجبار به تسلیم» طراحی شد. با این حال، دو سوم شهروندان خواستار ادامه جنگ «تا هر زمان لازم» هستند. این پارادوکس در شرایطی رقم میخورد که دمای کییف به ۲۳- درجه رسیده و قطعی برق و گرمایش ناشی از اصابت موشکها، زندگی را برای سالمندانی، چون هنادی کولسنیک ۷۱ ساله به کابوس تبدیل کرد. او که از ذاتالریه بهبود یافته، میگوید: «بدترین سالهای عمرم بود، اما هنوز ایستادهایم.»
سوتلانا چونیهینا، معاون انجمن روانشناسان سیاسی کییف، از افزایش افسردگی و اضطراب مزمن خبر میدهد، اما تأکید میکند «پرش ناگهانی» در شاخصها رخ نداد. او این وضعیت را «انطباق از طریق افسردگی» مینامد. دو سوم پاسخدهندگان به نظرسنجی KMIS با وجود ناامیدی از پایان جنگ در ۲۰۲۶، به پیوستن اوکراین به اتحادیه اروپا در یک دهه آینده امید دارند. چونیهینا این تناقض را «تحقق عینی اصل فلسفی آماده بدترینها، امید به بهترینها» توصیف میکند.
در پشت این اعداد، تراژدی عمیقتری جریان دارد: «مه مغزی» و بدبینیِ روبهرشد که به گفته چونیهینا میتواند موتور اخلاقی مقاومت (نوعدوستی، میهنپرستی، مسئولیت در برابر نسلهای آینده) را از کار بیندازد. در همین حال، دونالد ترامپ به وعده انتخاباتی خود برای پایان جنگ «در ۲۴ ساعت» عمل نکرده و تحلیلگران کرملین همچنان تهاجم را «قیام مسالمتآمیز روسزبانان» در ۲۰۱۴ بازتولید میکنند.
