رئیس انجمن علمی حقوق ورزشی ایران:حمله به یک ورزشگاه تنها تخریب بنا نیست،ضربه به هویت فرهنگی، اجتماعی و فرصتهای رشد جوانان است
به گزارش برنا؛ نادر شکری گفت: حمله به یک ورزشگاه تنها تخریب بنا نیست، بلکه ضربه به هویت فرهنگی، اجتماعی و فرصتهای رشد جوانان است.
رئیس انجمن علمی حقوق ورزشی ایران، در این نشست بر لزوم کنشگری حقوقی جامعه ورزش در قبال آثار مخرب جنگ بر زیرساختها و برنامههای ورزشی تأکید کرد و مسئولیتهای بینالمللی در این زمینه را تشریح نمود.
در این نشست، شکری با تأکید بر جایگاه ورزش به عنوان نمادی از صلح و تفاهم جهانی، به تشریح ابعاد حقوقی و پیامدهای ویرانگر جنگ بر این حوزه پرداخت. وی گفت: ورزش به مثابه ابزار صلح: منشور المپیک بر نقش ورزش در سازندگی جهانی صلحآمیز تأکید دارد اما جنگ اولین قربانیان خود را در میان اماکن و برنامههای ورزشی میگیرد. حمله به یک ورزشگاه تنها تخریب بنا نیست، بلکه ضربه به هویت فرهنگی، اجتماعی و فرصتهای رشد جوانان است.
وی در مورد جایگاه حقوقی ورزش در نظام بینالملل اظهار کرد: ورزش فراتر از یک فعالیت صرف، به عنوان نمادی از صلح، تفاهم و توسعه پایدار در اسناد بینالمللی به رسمیت شناخته شده است. جنگها نه تنها جان و مال انسانها، بلکه زیرساختهای حیاتی اجتماعی و فرهنگی از جمله اماکن ورزشی را نیز هدف قرار میدهند. دکتر شکری ادامه داد، مفهوم کنشگری حقوقی: کنشگری حقوقی در قبال حوادث ناشی از جنگ، صرفاً پیگیری قضایی نیست، بلکه شامل بسیج ظرفیتهای حقوقی، افزایش آگاهی و استفاده از ابزارهای قانونی برای دفاع از حقوق تضییع شده است. جامعه ورزش با توجه به گستردگی خود، پتانسیل عظیمی برای این کنشگری دارد.
شکری این پرسش کلیدی را مطرح کرد که آیا حمله به اماکن ورزشی جزو جنایحقوق بینالملل بشردوستانه (IHL)، اماکن ورزشی به طور پیشفرض اهداف غیرنظامی محسوب میشوند، مگر آنکه کاربری نظامی پیدا کنند. اصل تناسب در حقوق بینالملل نیز ایجاب میکند که خسارات جانبی به اماکن غیرنظامی به حداقل برسد. حملات عمدی علیه اهداف غیرنظامی و تخریب اموال غیرنظامی بدون ضرورت نظامی، مشمول مسئولیت کیفری بینالمللی و صلاحیت دیوان کیفری بینالمللی (ICC) است. همچنین، دولتها مسئول جبران خسارات وارده به اموال متعلق به دولت یا اتباع دیگر هستند.
رئیس انجمن علمی حقوق ورزشی ایران، درباره نقش سازمانهای بینالمللی افزود:کنوانسیونهای لاهه و ژنو و پروتکلهای الحاقی، بر حفاظت از اماکن فرهنگی و اجتماعی تأکید دارند. یونسکو نیز اماکن ورزشی را در زمره اماکن اجتماعی-فرهنگی نیازمند حفاظت ویژه قرار میدهد و میتواند از طریق دیپلماسی فرهنگی و فشارهای سیاسی در این زمینه نقش ایفا کند. وی در مورد حقوق ورزشکاران در زمان جنگ اظهار داشت: در شرایط جنگی، بند فورس ماژور (قوه قاهره) در قراردادهای ورزشی مطرح میشود که بسته به مفاد قرارداد، میتواند منجر به فسخ یا تعلیق قراردادها گردد. مقررات فدراسیونهای بینالمللی مانند فیفا نیز در زمان جنگ، سازوکارهایی را برای حمایت از حقوق ورزشکاران فراهم میکند.
شکری درباره چالشها و راهکارهای موجود تصریح کرد: جمعآوری ادله، اثبات غیرنظامی بودن اماکن ورزشی، شناسایی عاملان و اجرای احکام، از چالشهای پیش روی طرح دعاوی حقوقی در این زمینه است. دکتر شکری بر ضرورت بازنگری و تقویت پروتکلهای حقوقی و وضع قوانین حمایتی برای حفاظت جامعتر از ورزش در برابر آثار جنگ تأکید کرد. دکتر شکری در پایان سخنان خود، ضمن قدردانی از برگزارکنندگان و حضار، بر ضرورت اقدام فعالانه و کنشگرانه ارکان مختلف ورزش، از جمله فدراسیونهای ورزشی، کمیته ملی المپیک و وزارت ورزش، با اتکا به ابزارهای حقوقی موجود در سطوح ملی و بینالمللی، برای حفاظت از داراییهای ورزشی و پیگیری حقوق تضییع شده تأکید کرد.
انتهای پیام/
