چگونگی رفتار با کودکان در ایام جنگ

به‌گزارش خبرگزاری برنا از کرمانشاه؛ حسین قبادی‌اصل: در ایام جنگ چگونه با کودکان خود رفتار کنیم، در روزهایی که صدای آژیر خطر و اخبار تلخ از هر سو شنیده میشود، ذهن و دل کودکان بیش تر از هر گروه دیگری در معرض اضطراب و آسیب قرار میگیرد. کودک، معنای سیاسی یا نظامی جنگ را نمی تواند درک کند. اما ترس، ناامنی و اضطراب بزرگسال و انسانهای بزرگ اطراف خود را احساس میکند. در چنین شرایطی، وظیفه والدین فقط محافظت فیزیکی نیست بلکه باید از سلامت روانی و احساس امنیت کودکان محافظت کنند.

در ادامه، رفتارها و رویکردهایی آورده شده است که خانوادهها میتوانند در این روزهای پرتنش به کار گیرند:
۱ .آرامش شما، سپر روانی کودک است:
کودک، آینه احساسات والدین است. اگر پدر و مادر دچار اضطراب، خشم یا ناامیدی شوند، کودک نیز همان احساس را تجربه خواهد کرد. بنابراین، نخستین گام حمایت از فرزند، کنترل هیجانات بزرگسالان است.
مثال: از تماشای مداوم اخبار جنگی در حضور کودک پرهیز کنید.
 در گفت وگوها، از واژههای ناامیدکننده یا خشمگینانه دوری کنید.
برنامه های ثابت زندگی: غذا، خواب، درس خواندن خانگی و بازی را حفظ کنید.

۲ .با صداقت، اما در حد درک کودک به سوالات شان پاسخ دهید:
کودک حق دارد بداند چه میگذرد؛ اما اجبار نیست او را در برابر واقعیت های سنگین و ناامیدکننده قرار دهیم.
 نکته مهم: صداقت همراه با امید.
نمونه گفت و گو: بله عزیزم، صداهایی که میشنوی مربوط به درگیریهاست، اما ما در جای امنی هستیم و پلیس های ما خیلی قوی هستند و دشمن را شکست میدهند.
با چنین پاسخهایی، کودک احساس کنترل و آرامش بیشتری خواهد داشت.

۳ .بیشتر محبت کنید:
 در دل خطر، محبت امن ترین پناهگاه  برای کودکان است، در آغوش گرفتن،
نوازش، گوش دادن به حرف ها، حتی اگر
امکانات محدود است با کودک حتما یک بازی ساده روزانه را انجام دهید و وقت او را با بازی بگذارنید که قطعا اثرگذار خواهد بود.

۴ .اجازه دهید احساساتش را تخلیه کند:
 او ممکن است در بازی نقش های جنگی بگیرد یا در بازی و نقاشی، زبانِ نقاشی هایش صحنه های ناراحت کننده بکشد. خیلی مانع نشوید و فقط همراه شوید.
میتوانید بپرسید:
به نظرت این آدمی که کشیدی چه حسی داره؟ تا تخیلات و احساسات خود را از ذهنش خارج کند و به نوعی تخلیه ذهنی 
شود.

۵ .امید را زنده نگه دارید:
قطعا جنگ فقط روی زمین نیست، بلکه در ذهن و خیال کودک نیز جریان دارد. برای محافظت از دنیای درونی و آینده بهتر او باید امید را در ذهن و رفتار کودک زنده نگه دارید. 
از روزهایی بگویید که دوباره همه چیز عادی میشود. خاطرات شیرین گذشته را یادآوری کنید، مسافرت رفتن ها، مهمانی رفتن ها و با کودک برای بعد از جنگ برنامه های متنوع و شاد بچنید، او را وارد فضایی کنید که روزهایی که در پیش داریم  قشنگ تر و روشن تر است.
به هر حال در روزهایی که جهان بیرون ناامن است، خانه باید امن ترین پناهگاه کودک باقی بماند. امنیتی
که بیش از دیوارها، در دلهای آرام و آغوش پرمهر والدین نهفته است.
فراموش نکنیم، هیچ کودکی نمی‌تواند جنگ را متوقف کند، اما می‌تواند در پناه عشق والدین، یاد بگیرد چگونه از دل تاریکی، هنوز نوری برای امید بسازد.

انتهای پیام/