«پویش جان فدا»؛ روایت غیرت مردمی که از جان خود برای خاک ایران گذشتند
به گزارش خبرگزاری برنا هرمزگان، «پویش جان فدا» تازهترین تجلی روحیه سلحشوری مردم است؛ پویشی که در آن قریب به ۱۰ میلیون نفر آمادهاند با یک اشاره، جزایر خلیج فارس را به زنجیره انسانی دفاع از میهن تبدیل کنند.
در تقویم تاریخی ایران، صفحاتی از جنس ایثار و مقاومت ورق میخورد که مرزهای جغرافیا و زمان را درنوردیده است. مردمی که در هشت سال دفاع مقدس، بیآنکه منتظر فرمان رسمی بمانند، با لگد کردن درهای پادگانها به سوی جبههها شتافتند، امروز نیز در قالب «پویش جان فدا»، آمادگی خود را برای دفاع از هر وجب از خاک کشور اعلام کردهاند.
این پویش، زائیده یک شعار زودگذر نیست؛ بلکه تصویری عینی از فرهنگی ریشهدار در عمق وجود ایرانیان است: فرهنگی که در آن، خانهها به آشپزخانه رزمندگان، کوچهها به سنگر، و مردم عادی به سربازان بیادعای خط مقدم تبدیل میشوند. از تهران و مشهد تا نجفآباد و اقلید، از قشم تا ابوموسی، داوطلبانی که نه دعوتنامهای دریافت کردهاند و نه چشمداشتی به مقام دارند، تنها با یک انگیزه پای کار آمدهاند: «اگر جزایر نیاز به حضور داشته باشد، در روز اول یک میلیون نفر آنجا خواهند بود.»
مردم ایران به خوبی میدانند که دشمنان این سرزیم، همواره طمع به خلیج فارس و جزایر راهبردی آن داشتهاند. اما آنها همچنین این حقیقت را در حافظه تاریخی خود ثبت کردهاند که گورستان انگلیسیها در «باسعیدو» و مقبره پرتغالیها در جزیره هرمز، گویای سرنوشت شوم هر متجاوزی به این آبوخاک است. فرقی نمیکند دشمن امروز چه نامی داشته باشد؛ نتیجه برای او همان خواهد بود: «یا در اعماق خلیج فارس، یا در کام ماهیان حرامگوشت.»
آنچه «پویش جان فدا» را از یک حرکت نمادین فراتر میبرد، تلفیق سه عنصر کلیدی است: مردمی بودن بدون انتظار برای دستور اداری انسجام ملی در میان همه اقوام و مذاهب، و تابعیت از ولایت به عنوان محور وحدت. مسئولان نظامی و سیاسی نیز بارها تأکید کردهاند که بزرگترین بازدارنده در برابر تهدیدات خارجی، همین آمادگی مردمی است؛ آمادگیای که نه بر پایه شعار، که بر پایه «ایستادن در سنگرها در این یک ماه اخیر» معنا شده است.
