از دریافتهای آنی تا پرداختهای قطرهچکانی؛ واکاوی مکانیزم «تولید ناامنی» در صنعت بیمه
به گزارش برنا، وی معتقد است اگر نگاه به بیمه از «منبع سود شرکتها» به «تضمینکنندهی چرخه عمر» تغییر یابد، این صنعت میتواند نه تنها جای خالی بانکها را در سرمایهگذاری پر کند، بلکه کلید حل معضلاتی همچون بحران مسکن و امنیت معیشتی نیز باشد.
این کارشناس حوزه بیمه، با تبیین ماهیت واقعی این صنعت، بیمه را فراتر از یک قرارداد ساده مالی توصیف کرد و گفت: «بیمه باید به عنوان منبع اصلی امنیت زندگی، جان، سرمایه و آرامش روانی نگریسته شود. در واقع هر پدیدهای که به انسان یا داراییهای او مربوط است، قابلیت بیمه شدن دارد و یک بیمه کارآمد باید بستر خلاقیت و تولید را در جامعه فراهم کند تا آحاد مردم بدون نگرانی از آینده، پیری یا حوادث ناگهانی زندگی کنند.»
نقد فاصله اعتماد میان مردم و شرکتهای بیمه
وی با انتقاد از عملکرد فعلی شرکتهای بیمه در ایران افزود: «امروز نوعی بیاعتمادی عمومی شکل گرفته است؛ چرا که مردم تصور میکنند بیمه در دریافت حق بیمه بسیار سریع عمل میکند، اما در زمان پرداخت خسارت، با پیچیدگیهای قانونی و موانع اداری، روند بسیار کُندی دارد. این رویکرد، در کنار بندهای مبهم قراردادی، نه تنها امنیت ایجاد نمیکند، بلکه سبب عدم احساس امنیت در بیمهگذار میشود.»
نعیمی ذاکر به کمبود تنوع و نوآوری در محصولات بیمهای اشاره کرد و گفت: «در دنیا امکان بیمه کردن اجزای خاص یک دارایی وجود دارد. برای مثال، یک فرد باید بتواند تنها ۳۰ درصد از قیمت خودروی خود را برای بخشهای آسیبپذیر بیمه کند، اما در ایران ساختارها صلب است و فرد مجبور به بیمه کردن کل خودرو میشود که برای بسیاری از لحاظ اقتصادی منطقی نیست.» وی همچنین تصریح کرد که محصولات نوینی همچون بیمه دوران سربازی، بیمه هزینههای تحصیل دانشگاهی یا بیمههای تکمیلی خاص، در سبد محصولات فعلی کشور جای خالی بزرگی دارند.
چالش صندوقهای بازنشستگی و بیاثر شدن بیمههای عمر
این کارشناس بیمه در ادامه به وضعیت نگرانکننده صندوقهای بازنشستگی پرداخت و افزود: «ناهماهنگی میان حقوق بازنشستگی و هزینههای جاری زندگی، در کنار عدم شفافیت در سرمایهگذاری منابع این صندوقها، اعتماد بازنشستگان را سلب کرده است. از سوی دیگر، مکانیزم روشنی برای بیمههای عمر و فوت وجود ندارد؛ به طوری که گاهی سود سپرده بانکی از حق بیمهای که قرار است در درازمدت به فرد بازگردد بیشتر است و این یعنی بیمه عملاً کارایی اقتصادی خود را از دست داده است.»
الگوبرداری از کشورهای توسعهیافته و مدیریت چرخه عمر
وی با مقایسه وضعیت داخلی با استانداردهای جهانی خاطرنشان کرد: «در کشورهای پیشرفته، بیمه ستون اصلی سیستم رفاهی است و هزینههای مسکن، درمان و آموزش را از پیش تأمین میکند. در آنجا بیمه ابزاری برای مدیریت چرخه عمر داراییهاست؛ برای مثال، بیمه فرآیند تبدیل خودروی فرسوده به نو را به گونهای مدیریت میکند که هزینه نگهداری خودروی قدیمی گرانتر از جایگزینی آن تمام شود. بیمه در غرب یک "نقشه راه" بلندمدت از تولد تا دوران بازنشستگی است، نه صرفاً واکنشی به حوادث لحظهای.»
خصوصیسازی صوری؛ مانع توسعه صنعت بیمه
نعیمی ذاکر با آسیبشناسی ساختار مدیریتی این صنعت گفت: «بسیاری از شرکتهایی که برچسب خصوصی دارند، در واقع تحت نفوذ نهادهای دولتی یا ساختارهای خویشاوندسالاری هستند و سهامداران کلیدی آنها به نوعی به بانکها یا بیمههای دولتی متصلاند. این موضوع باعث شده است که این شرکتها رفتار اقتصادیِ "خصوصی" و ریسکپذیر نداشته باشند. همچنین ضعف در شبکه بیمه اتکایی باعث شده تا در پوشش ریسک پروژههای ملی و بزرگ، همکاری قدرتمندی میان شرکتها شکل نگیرد.»
بیمه؛ نهادی فراتر از بانکداری
این کارشناس حوزه بیمه در پایان تأکید کرد: «در سطح جهانی، بزرگترین سرمایهداران نه بانکها، بلکه شرکتهای بیمه بزرگی مثل "لویدز" یا "AIG" هستند که حتی بانکهای بزرگ را تحت پوشش قرار میدهند. اگر در ایران نیز نگاه به بیمه از یک "منبع درآمد برای شرکت" به "ابزار امنیت روانی و اقتصادی جامعه" تغییر کند، میتوانیم به آرامش جدی در اقتصاد زندگی مردم برسیم و حتی با مدد بیمه، مسکن را از کالای سرمایهای به یک ضرورتِ تأمینشده تبدیل کنیم.»
انتهای پیام/
