کارت قرمز زیر سایه سیاست؛ تسلیم شرمآور فیفا در برابر دیکتاتوری ترامپ
به گزارش برنا، بالوگون در دیدار مرحله یکسیودوم برابر بوسنیوهرزگوین کارت قرمز مستقیم گرفت، اما فیفا با عجله و تحت فشار، محرومیت او را به تعلیق یکساله تبدیل کرد تا این بازیکن در بازی مقابل بلژیک به میدان برود.
اوج این رسوایی، دخالت وقاحتآمیز دونالد ترامپ بود. رئیسجمهور آمریکا شخصاً با جیانی اینفانتینو تماس گرفت، کارت قرمز را «ناعادلانه» خواند و خواستار بازبینی شد. ترامپ این دخالت را علناً تأیید کرد و از فیفا برای تسلیم شدن در برابر خواستهاش تشکر کرد. این اقدام، دخالت مستقیم قدرت سیاسی در ورزش را به نمایش گذاشت و فیفا را به عنوان نهادی ضعیف و مطیع در برابر کاخ سفید رسوا کرد.
ترامپ بدون هیچ پردهپوشی اعلام کرد که «بهترین بازیکن ما را نمیتوانستند محروم کنند» و تیم حقوقیاش نیز برای تحمیل این خواسته فعال بود. این دقیقاً همان مداخلهای است که منتقدان آن را فساد سیاسی آشکار و نقض فاحش استقلال فوتبال میدانند.
بلژیک این تصمیم را «غیرمنصفانه و شگفتانگیز» خواند. یوفا آن را «بیسابقه، غیرقابل فهم و غیرقابل توجیه» محکوم کرد و هشدار داد که چنین اقدامی اصل برابری را نابود کرده است. سپ بلاتر نیز این تسلیم فیفا را به شدت تقبیح کرد.
رسانههای جهان این ماجرا را نماد زشت دخالت قدرت در ورزش نامیدند.
الجزیره نوشت: فیفا قوانین را برای جلب رضایت ترامپ خم کرد و گاردین: آن را عبور آشکار از همه خطوط قرمز دانست. سؤال اصلی این است.
چرا فیفا اینگونه ذلتبار در برابر فشار یک رئیسجمهور سر خم کرد؟
فیفا با ادعای مضحک «استقلال» سعی در توجیه دارد، اما تماس ترامپ و واکنش سریع اینفانتینو، شائبه معامله سیاسی و تسلیم کامل را به شدت تقویت کرده است. این نخستین بار در تاریخ مدرن است که یک رئیسجمهور به این شکل عریان در پرونده انضباطی مداخله میکند و فیفا نیز بدون کوچکترین مقاومتی تسلیم میشود.
پرونده بالوگون نماد فساد، تسلیم و سیاسیشدن فوتبال شد. یک تماس ساده از ترامپ کافی بود تا فیفا قوانین را زیر پا بگذارد و اصل برابری را به سخره بگیرد. این اقدام نه تنها اعتبار فیفا را برای همیشه خدشهدار کرد، بلکه نشان داد که در دنیای امروز، قدرت سیاسی بر عدالت ورزشی، قوانین و شرافت ورزش کاملاً غلبه دارد.
جام جهانی ۲۰۲۶ با این رسوایی آغاز شد و لکه ننگی بزرگ بر پیشانی آن خواهد ماند: جایی که قانون دیگر برای همه نیست، بلکه فقط برای قدرتمندان اجرا میشود. آیا این آغاز پایان استقلال ورزش از سیاست است؟ پاسخ، متأسفانه مثبت به نظر میرسد.
یادداشت: مهدی توتونچی
انتهای پیام/
