اشکهای CR7 به قیمت ۲۳ سال تلاش؛ گریه نکن آقای رونالدو
سمیه قدیری/ در جام جهانی ۲۰۲۶ از روز اول تا به امروز شاهد اشکها و لبخندهای متفاوتی بودیم، تقابل شادی و غم پس از سوت داوران از دنیای بی نظیر فوتبال میگوید، دنیای ماروای یک ورزش عادی و حتی قهرمانی؛ تجلی این پارادوکس پایانی برای بازیهای فوتبال اشکهایی بود که CR7 پس از سوت پایان دیدار اسپانیا و پرتغال ریخت؛ اشکهایی که نشان داد نام کریستیانو رونالدو با همه اتفاقات فوتبال در دنیا گره خورده است.
به گزارش خبرگزاری برنا، فقط باید رونالدو باشی که اشکهای در پس آن چهره مغرور، اما با انگیزه پس از سوت آنتونی تیلور داور انگلیسی دیدار پرتغال و اسپانیا در کسری از دقیقه در سراسر دنیا وایرال شود و حتی کسانی که طرفدارت نیستند به احترام و قیمت این اشکها کلاه از سربردارند.
اشکهایی که کریستیانو رونالدو پس از حذف تیم ملی پرتغال ریخت تنها مرثیه یک شکست نبود؛ اشکهای کسی بود که بالغ دو دهه از عمر ورزشی اش را با پیراهن تیم ملی کشورش سپری کرد و پس از ثبت رکوردها و دستاوردهایی که هر یک از آنها به تنهایی رویای هر فوتبالیست و ورزشکاری به شمار میرود حالا برای برباد رفتن یک آرزوی بزرگ، ریخته شده است تا آخرین برگ از کتاب حضور اسطوره پرتغالیها با ناکامی در جام جهانی ۲۰۲۶ ورق بخورد.
رونالدو پسر خاص فوتبال پرتغال ماجراجویی اش با پیراهن تیم ملی کشورش را از ۲۰ اوت ۲۰۰۳ آغاز کرد تا در ۱۸ سالگی برای اولین بار در با پیراهن تیم ملی پرتغال برابر تیم ملی قزاقستان ماجراجویی هایش در مستطیل سبز در عرصه ملی را آغاز کند و ۲۳ سال این مسیر سخت را با افتخارآفرینهای کم نظیر سپری کند و بدین شکل به خط پایان نزدیک شود.
در جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان و در سن ۲۱ سالگی بود که رونالدوی پرتغالی برای نخستین مرتبه جام جهانی حضور پیدا کرد و در این آزمون جذاب تا نیمه نهایی پیش رفت. رونالدویی که بعدها عنوان آقای گلی جهان را از علی دایی گرفت؛ نخستین بار در جام جهانی از روی نقطه پنالتی برابر ایران موفق به گلزنی شد تا طعم شیرین این گل تا مدتها دهانش را شیرین نگه دارد.
حضور در شش دوره جام جهانی رکوردی تاریخی برای بازیکنی است که در سالهای حضورش در تیم ملی و حتی رده باشگاهی رکوردی نبوده که به آن نرسیده باشد الا قهرمانی در جام جهانی و بالابردن جامی طلایی که به فاتح این تورنمنت و کارناوال برزگ فوتبالی تحویل داده میشود.
فوتبال در دیدار پرتغال برابر اسپانیا در مرحله یک هشتم نهایی جام جهانی ۲۰۲۶ روی زشت و تلخ خود را به کریستیانو نشان داد تا مرد خستگی ناپذیر و پر انگیزه فوتبال دنیا بدون خجالت، در برابر هزاران تماشاگر این دیدار و میلیونها بیننده این بازی اشک بریزد، اشکهایی که همه میدانند نه فقط نشانه باخت و شکست بلکه نشانه عشق بی پایانی بود که او به فوتبال داشت و در جامی که میتوانست آویختن کفشها را برای CR7 راحتتر کند، نمکی شد بر زخم او!
اشکهای رونالدو از سر استیصال نبود بلکه اشکهایی بود برای به تصویر کشیدن عشق بی پایان و سیری ناپذیر او به پیروزی، بردن و قهرمانی!
جام جهانی برای کریستیانو رونالدو به تلخترین شکل ممکن به پایان رسید و حالا قصه پرغصه مردی به نگارش در آمد که هنوز از فوتبال و رکوردهایش خسته نشده و این جنون بزرگ برای او همچنان ادامه دارد. اگرچه او بدون لمس کاپ قهرمانی در جام جهانی قرار است کفش هایش را بیاویزد ولی رونالدوی پرتغالی که خیلی بیشتر از رونالدوی اورجینال برزیلی رونالدو محسوب میشود ولی افتخاراتی را در دو دهه اخیر به نام خودش به ثبت رسانده است که حتی فکر کردن به آن برای خیلی از فوتبالیهای سراسر دنیا رویایی تمام ناشدنی به شمار میرود.
کریستیانو رونالدو؛ گریه نکن..!
انتهای پیام/
