فهرج در موجی از تاریکی؛ وقتی قطعی برق با رؤیای رونق روستاها در تضاد است

به گزارش خبرگزاری برنا از یزد، موجی از تاریکی، هر شب فهرج را در بر می‌گیرد. ساعت هفت شب که از راه می‌رسد، زندگی روزمره مردم با خاموشی مواجه می‌شود؛ خانه‌ها در تاریکی فرو می‌روند، رفت‌وآمدها دشوارتر می‌شود و کودکان و زنان، به‌ویژه در ساعات ابتدایی شب، احساس ترس و ناامنی بیشتری می‌کنند. این وضعیت برای خانواده‌هایی که انتظار دارند شب‌های آرامی را در خانه‌های خود سپری کنند، نه یک اتفاق مقطعی، بلکه تجربه‌ای تکرارشونده است.

قطعی برق، تنها خاموش شدن چراغ‌های خانه‌ها نیست؛ خاموشی مستمر می‌تواند آرامش روانی، امنیت اجتماعی و کیفیت زندگی مردم را تحت تأثیر قرار دهد. وقتی این اتفاق هر شب و در یک ساعت مشخص تکرار می‌شود، شهروندان عملاً ناچارند برنامه زندگی خود را با خاموشی تنظیم کنند؛ گویی تاریکی به بخشی از زندگی اجباری آنان تبدیل شده است.

در این میان، یک پرسش جدی مطرح می‌شود: چگونه می‌توان از رونق روستاها، ماندگاری جمعیت و مهاجرت معکوس سخن گفت، اما هم‌زمان شرایطی را بر مردم تحمیل کرد که هر شب در ساعتی مشخص، با خاموشی و ترس از تاریکی مواجه شوند؟

سیاست مهاجرت معکوس و توسعه روستایی، تنها با ساخت‌وساز، ایجاد شغل یا ارائه تسهیلات محقق نمی‌شود. ماندگاری مردم در روستاها به فراهم بودن زیرساخت‌های پایدار، خدمات عمومی مناسب، امنیت و احساس آرامش در زندگی روزمره وابسته است. برق، یکی از ابتدایی‌ترین و ضروری‌ترین این زیرساخت‌هاست و استمرار قطعی آن، به‌ویژه در ساعات شب، با اهداف توسعه روستایی همخوانی ندارد.

مردم فهرج انتظار ندارند مشکلات صنعت برق یک‌شبه برطرف شود؛ اما انتظار دارند صدایشان شنیده شود، برای خاموشی‌های شبانه چاره‌اندیشی شود و دست‌کم در نحوه مدیریت قطعی‌ها، شرایط زندگی خانواده‌ها مورد توجه قرار گیرد. فشار حداکثری خاموشی، آن هم هر شب در یک ساعت ثابت، نمی‌تواند پاسخ مناسبی برای مردمی باشد که از آنان خواسته می‌شود در روستا بمانند، زندگی کنند و به آینده آن امیدوار باشند.

اگر قرار است روستاها رونق بگیرند و مهاجرت معکوس به یک واقعیت تبدیل شود، باید زندگی در روستا برای مردم آسان‌تر، امن‌تر و آرام‌تر شود؛ نه اینکه هر شب با فرا رسیدن ساعت هفت، موجی از تاریکی فهرج را در بر بگیرد و خانواده‌ها چشم‌انتظار بازگشت روشنایی بمانند.

فهرج حق دارد از روشنایی، آرامش و زیرساخت‌های پایدار برخوردار باشد؛ چراکه رونق روستا، پیش از هر چیز، از کیفیت زندگی مردم آن آغاز می‌شود.