استارشیپ برای نخستینبار به مدار زمین رسید
اسپیسایکس در چهاردهمین پرواز آزمایشی استارشیپ برای نخستینبار این فضاپیمای غولپیکر را به مدار پایین زمین (LEO) رساند و همزمان ۲۶ ماهواره نسل جدید Starlink V۳ را در مدار مستقر کرد. این ماموریت در حالی انجام شد که یکی از شش موتور رپتور بخش بالایی استارشیپ در جریان پرواز از کار افتاد و در پی آن، برنامه اولیه مأموریت کوتاهتر شد.
به گزارش گروه ترجمه خبرگزاری برنا به نقل از انگجت، استارشیپ همراه با بوستر Super Heavy روز دوشنبه ۲۸ سپتامبر از تاسیسات استاربیس در تگزاس به فضا پرتاب شد. این ماموریت چهاردهمین پرواز آزمایشی سامانه دو مرحلهای استارشیپ و نخستین پرواز آن برای ورود واقعی به مدار زمین محسوب میشود.
در جریان صعود یکی از شش موتور Raptor استارشیپ از کار افتاد. با وجود این مشکل، تیم کنترل ماموریت تصمیم گرفت پرواز را ادامه دهد و استارشیپ توانست مرحله ورود به مدار را با موفقیت انجام دهد.
تغییر برنامه ماموریت پس از خاموشی موتور
اسپیسایکس در برنامه اولیه پرواز ۱۴ قصد داشت استارشیپ حدود ۱۰ ساعت در مدار باقی بماند و تقریبا شش بار به دور زمین بچرخد. ارتفاع برنامهریزیشده مدار حدود ۲۷۵ کیلومتر بود و قرار بود فضاپیما پس از پایان ماموریت در اقیانوس آرام در غرب شیلی، فرود آبی داشته باشد.
با از دست رفتن یکی از موتورهای رپتور ادامه ماموریت با برنامه اولیه امکانپذیر نبود و زمان حضور استارشیپ در مدار به حدود سه ساعت کاهش یافت. پس از آن فضاپیما برای ورود مجدد به جو زمین آماده شد و ماموریت با فرود آبی در اقیانوس آرام به پایان رسید.
استقرار ۲۶ ماهواره Starlink V۳
یکی از مهمترین اهداف پرواز ۱۴ آزمایش عملیاتی ماهوارههای نسل جدید Starlink V۳ بود. استارشیپ در این ماموریت ۲۶ ماهواره از این نسل را در مدار پایین زمین مستقر کرد.
اسپیسایکس اعلام کرد تیم Starlink موفق شده است با هر ۲۶ ماهواره مستقرشده تماس برقرار کند. این ماهوارهها پس از انجام بررسیهای اولیه و تنظیم مدار برای افزایش ظرفیت شبکه و بهبود سرعت اینترنت کاربران به کار گرفته خواهند شد.
این نخستین بار است که ماهوارههای Starlink V۳ در یک مأموریت استارشیپ به مدار پایدار زمین منتقل میشوند. در پروازهای قبلی استارشیپ ماهوارههای V۳ در ماموریتهای زیرمداری حمل شده بودند و هدف اصلی آزمایش عملکرد و برقراری ارتباط آنها با منظومه موجود Starlink بود.
بر اساس اطلاعات ماموریت هر ماهواره Starlink V۳ میتواند حدود یک ترابیتبرثانیه به ظرفیت شبکه اضافه کند؛ بنابراین ۲۶ ماهواره این پرواز در مجموع ظرفیت بالقوهای معادل حدود ۲۶ ترابیتبرثانیه به منظومه اضافه میکنند.
آزمایش قابلیت استفاده مجدد Super Heavy
پرواز ۱۴ تنها برای رساندن استارشیپ به مدار و استقرار ماهوارهها انجام نشد و یکی دیگر از اهداف اصلی آن آزمایش قابلیت استفاده مجدد از بوستر Super Heavy بود.
پس از جدایی دو مرحله، بوستر Super Heavy که وظیفه تأمین نیروی اصلی صعود را بر عهده دارد، مسیر بازگشت خود را آغاز کرد و در خلیج مکزیک فرود آبی انجام داد. قرار است این بوستر در ادامه بازیابی شود، اما برخلاف برخی آزمایشهای قبلی، این بار قرار نبود توسط بازوهای موسوم به چاپستیک برج پرتاب گرفته شود.
این بخش از ماموریت برای اسپیسایکس اهمیت ویژهای دارد زیرا یکی از اهداف اصلی طراحی استارشیپ، ایجاد یک سامانه کاملا یا تا حد امکان قابل استفاده مجدد برای پرتاب محمولههای سنگین به فضاست. آزمایش بازگشت و بازیابی Super Heavy میتواند اطلاعات بیشتری درباره عملکرد این بوستر در پروازهای متوالی فراهم کند.
یک گام مهم در توسعه استارشیپ
استارشیپ از یک فضاپیمای بالایی و بوستر Super Heavy تشکیل شده و در نسخه V۳ با ارتفاعی حدود ۱۲۴ متر و قطر ۹ متر، یکی از بزرگترین سامانههای پرتاب فضایی ساختهشده به شمار میرود. پرواز ۱۴ سومین پرواز نسخه V۳ استارشیپ و نخستین مأموریت این نسخه با یک محموله عملیاتی محسوب میشود.
با وجود از کار افتادن یکی از موتورهای رپتور و کوتاهشدن زمان ماموریت استارشیپ در این پرواز توانست دو هدف مهم را محقق کند: ورود به مدار پایین زمین و استقرار ۲۶ ماهواره Starlink V۳. به این ترتیب پرواز چهاردهم دادههای جدیدی درباره عملکرد استارشیپ در شرایط مداری، سامانههای پیشرانش، استقرار ماهوارهها و قابلیت بازگشت و استفاده مجدد از Super Heavy در اختیار اسپیسایکس قرار میدهد.
پرواز ۱۴ همچنین نقطهای مهم در گذار استارشیپ از مرحله آزمایشهای صرفاً توسعهای به سمت استفاده عملیاتیتر از این سامانه است؛ هرچند ادامه آزمایشها و رفع مشکلاتی مانند خرابی موتور همچنان برای رسیدن به پروازهای منظم و قابل اتکا ضروری خواهد بود.
انتهای پیام/
