خبرنگار: ابوالفضل عزیز، رزومه‌ات در سن کم خیره‌کننده است. از کاپیتانی جوانان و قهرمانی امیدها در ایمان سبز گرفته تا صعود به لیگ سه و حالا درخشش در لیگ یک با فرد البرز. اگر بخواهی به عقب برگردی، سخت‌ترین نقطه این مسیر کجا بود و چه چیزی باعث شد در هر پله سریع‌تر رشد کنی؟
جانفشان: سلام. راستش مسیر برای من هرگز راحت نبود. فوتبال برای من فقط یک بازی نیست، یک عشق است. در دوران حضورم در ایمان سبز، یاد گرفتم که نظم و دیسیپلین از استعداد مهم‌تر است. سخت‌ترین بخش، پذیرفتن فشار مسئولیت در مقام کاپیتانی و بازی در رده‌های سنی بالاتر بود. وقتی در سن کم با بزرگسالان در لیگ چهار و سه بازی می‌کردم، فشار فیزیکی زیاد بود اما همین موضوع باعث شد زودتر پخته شوم. فکر می‌کنم دلیل پیشرفتم این بود که هرگز به دستاوردهایم قانع نشدم؛ حتی وقتی عنوان بهترین بازیکن نیم‌فصل لیگ سه را گرفتم، هدفم این بود که بدانم در سطح بالاتر (لیگ یک) کجای کار هستم.
فلسفه بازی و جایگاه در زمین (هافبک، وینگر و سازنده)
خبرنگار: تو در پست‌های مختلفی مثل هافبک وسط، نفوذی و وینگر راست بازی کردی و حتی عنوان «آقای پاس‌گل لیگ برتر امیدها» را به نام کردی. این تطبیق‌پذیری را به چه چیزی نسبت می‌دهی و در زمین به دنبال چه چیزی هستی؟
جانفشان: من همیشه سعی می‌کنم بازیکن «جامعی» باشم. فوتبال امروز دیگر جای بازیکن تک‌بعدی نیست. من دوست دارم بازی را مدیریت کنم و در عین حال قدرت نفوذ و ضربات نهایی را داشته باشم. عنوان آقای پاس‌گل برای من ارزشمندتر از گل زدن است، چون نشان می‌دهد من به هم‌تیمی‌هایم فکر می‌کنم و به دنبال بهترین گزینه هستم. هدف من در زمین این است که هر جا تیم نیاز داشت، آنجا باشم؛ چه در عقب برای بازیسازی و چه در جلو برای گشودن گره‌های بازی.
اهمیت ورزش در دوران نوجوانی و جوانی
خبرنگار: تو در سن ۱۶-۱۷ سالگی در حالی هستی که بسیاری از هم‌سن‌هایت تازه مسیرشان را پیدا می‌کنند، اما تو در لیگ یک حضور داری. از دید تو، ورزش در دوران نوجوانی چه تاثیری بر شخصیت و آینده یک انسان می‌گذارد؟
جانفشان: ورزش در نوجوانی، مدرسه دوم ماست. فوتبال به من یاد داد که چطور با شکست کنار بیایم، چطور با فشارها مقابله کنم و مهم‌تر از همه، یاد گرفتم که «تلاش» تنها راه رسیدن به هدف است. ورزش باعث می‌شود جوانی ما هدفمند شود. وقتی هر روز صبح با یک برنامه تمرینی بیدار می‌شوی، در واقع داری مدیریت زمان و مدیریت زندگی را یاد می‌گیری. من فکر می‌کنم هر نوجوانی، چه بخواهد حرفه‌ای شود و چه نشود، باید ورزش کند تا سلامت روان و جسمش را حفظ کند و یاد بگیرد که در زندگی هم مثل زمین فوتبال، باید برای بردن بجنگد.
راه پیشرفت برای فوتبالیست‌های جوان
خبرنگار: بسیاری از نوجوانان شیرازی و ایران رویای رسیدن به سطح تو را دارند. از دید کسی که از لیگ‌های پایین شروع کرده و به لیگ یک رسیده، راه درست پیشرفت در فوتبال چیست؟
جانفشان: اولین نکته، «صبر» است. خیلی‌ها عجله می‌کنند و فکر می‌کنند با یک قرارداد سریع به همه چیز می‌رسند. من معتقدم باید از پایه شروع کرد و هر مرحله را با کیفیت طی کرد. دومین نکته، پذیرش نقد است؛ من همیشه از مربیانم خواستم اشتباهاتم را به من بگویند. سوم اینکه نباید از محیط‌های سخت ترسید؛ جابجایی من از نساجی به فرد البرز، یک تصمیم برای رشد بود. به جوان‌ها می‌گویم: هر جا هستید، بهترین باشید. فرقی نمی‌کند در یک زمین خاکی بازی می‌کنید یا استادیوم؛ اگر کیفیت بازی‌تان بالا باشد، چشم‌ها حتماً شما را می‌بیند.
رویای تیم ملی و افق‌های آینده
خبرنگار: دعوت به اردوهای مختلف تیم ملی در مقاطع نونهالان تا امیدها، نشان‌دهنده اعتماد مربیان ملی به توست. حالا که در لیگ یک هستی، هدف بعدی ابوالفضل جانفشان چیست؟
جانفشان: پوشیدن پیراهن تیم ملی ایران، رویای هر فوتبالیست ایرانی است و من برای رسیدن به این هدف هر روز تلاش می‌کنم. در حال حاضر تمرکزم روی درخشش در تیم فرد البرز است تا ثابت کنم جایگاه واقعی‌ام کجاست. می‌خواهم به جایی برسم که نه تنها در سطح باشگاه، بلکه در سطح ملی، اثرگذارترین بازیکن پست خودم باشم. امیدوارم بتوانم با تکیه بر حمایت خانواده و مربیانم، نام شیراز را در بالاترین سطح فوتبال ایران و جهان به چشم بیاورم.
