ترفندی که کمر تکواندو کره جنوبی را شکست

مسابقات جام باشگاه های آسیا و جام فجر امسال در ایران به میزبانی تبریز و ارومیه در حالی برگزار شد که تیم بزرگی مثل کره جنوبی که مهد تکواندو جهان است بزرگترین غایب مسابقات بود. به عقیده برخی از کارشناسان مهمترین دلیل حضور نیافتن آنها در این دوره از رقابت ها، پیشرفت تکواندو ایران است.

در گذشته چشم بادامیها سالیان سال با نفوذ در کادر داوری به آنچه که در دنیای تکواندو می خواستند رسیدند؛ اما نفوذ بیش از حد آنها باعث شد تا مسوولان فدراسیون کشورهای مختلف از نفوذ شدید کره ای ها در تصمیمات داوری به فدراسیون بین المللی شکایت کنند. این اعتراض ها منجر شد تا کره ای‌ها دست به ابداع سیستم جدیدی بزنند و هوگوهای الکترونیکی را وارد مسابقات کنند.

البته آنها به خیال اینکه کسی نمی تواند با این سیستم در مبارزات شرکت کند و ترفندی تازه را پیاده خواهند کرد پا به شیاپچانگ گذاشتند، غافل از اینکه ایرانی ها به سرعت توانستند شرایط خود را با این سیستم ها سازگار کنند. در واقع غیبت آنها در این دوره مسابقات نشان از این دارد که چشم بادامی ها با طراحی سیستم هوگوهای الکترونیکی شکست بزرگی در این پروسه داشتند. البته ناگفته نماند که این هوگوهای جدید با خود مشکلاتی را به همراه دارد که امید می‌رود با رفع آنها به پیشرفت تکواندو کمک شود.
 
 در ادامه به مشکلات این هوگوها اشاره شده است. 

حالا بیش از 37 سال از ورود ورزش‌های رزمی به ایران می‌گذرد؛ ورزش‌هایی که برای اولین‌ بار تحت عنوان فنون رزمی ویژه کماندو ها توسط کارشناسان چشم ‌بادامی به ارگان ‌های نظامی دوران پهلوی آموزش داده شدند اما حالا نه فقط نظامیان که طیف‌های مختلف مردم با این فنون آشنایی پیدا کرده‌اند.

در این سال‌ها فنون رزمی شرقی چنان در جامعه ما رواج یافته‌اند که می‌توان گفت ورزش‌هایی مثل تکواندو در ایران ماهیتی بومی پیدا کرده‌اند و به همین دلیل ورود هوگوهای الکترونیکی از نگاه استخوان خرد کرده‌های تکواندو یک بدعت ‌شکنی خطرناک به حساب می آید.

آنها می‌گویند هوگوهای الکترونیکی با خود مشکلاتی را برای تکواندو پدید آورده ‌است چرا که تکواندوکاران و داوران هنوز با قلق‌ها و فنون خاصی که لازمه این بالا پوش‌های مدرن است آشنایی پیدا نکرده‌اند. همچنین ایراداتی وجود دارد مبنی بر اینکه هوگوهای مجهز به حسگر و فرستنده الکترونیکی (نظیر لباس شمشیربازی) محدودیت‌هایی در فنون تکواندو به وجود آورده‌اند که به واسطه آنها سطح فنی لیگ برتر پایین آمده است.
 
یکی از کارشناسان و مربیان در این خصوص گفت: "در این شرایط با توجه به اینکه تکواندوکار باید از جلو گارد بگیرد زاویه استقرارش تغییر می کند و به مرور زمان ضربات چرخشی در تکواندو محو و بی‌رنگ خواهد شد. کف پا هم حسگر (سنسور) ندارد تا به هنگام ضربه‌زدن برای تکواندوکار امتیازی به ثبت برسد، به همین خاطر تمام تکنیک‌های رزمی در بازی ‌ها باید هدفمند به کار برده شوند که این از افت و خیز مسابقات و در نتیجه هیجان رقابت ها می‌کاهد و نتیجه‌گرایی سرد جایش را می‌گیرد."

با اینکه هوگوهای الکترونیکی ظاهراً به کمک داوران می‌آید اما به هیچ ‌وجه ارزان تمام نمی‌شود. تکنولوژی این محافظ ‌های جدید اگر در آینده به کلاه‌های تکواندو هم تعمیم پیدا کند آن وقت دیگر نیاز خاصی به داوران احساس نخواهد شد که این موضوع بسیار خطرناک است چون در آن صورت حضور انسانی یک قاضی روی شیاپ ‌چانگ روح ورزش تکواندو را به مخاطره خواهد انداخت.

در واقع اگر کلاه الکترونیکی هم به هوگوهای الکترونیکی جدید افزوده شود، داور صرفاً به یک کاربر ساده رایانه تبدیل می‌شود که بیرون از شیاپ‌ چانگ و پشت یک میز به پالس‌های ارسالی از هوگوها امتیاز می‌دهد.

در این میان سوالی که برای پیشکسوتان تکواندو پیش آمده این است که آیا چشم‌بادامی‌های که سازنده هوگوهای الکتریکی هستند، نمی‌خواهند از طریق تکنولوژی انحصاری‌شان بساط داوری بین‌المللی را برچینند و با تقلب‌های تکنولوژیک آتی میدان‌های جهانی را از قدرت‌های نوظهور مثل ایران پس بگیرند؟ طبیعتاً بخشی از این نگرانی‌ها طبیعی است و به رویارویی همیشگی سنت و مدرنیته مربوط می‌شود اما با آنچه از سوء استفاده‌های ابرقدرت‌ها در عرصه‌های نظامی، اقتصادی و جاسوسی به واسطه انحصارات تکنولوژیک شنیده می‌شود، نمی‌توان چنین نگرانی‌هایی را کاملاً منتفی دانست.

به هرحال پس از آنکه حسن ذوالقدری دبیر فدراسیون تکواندو تعداد قابل توجهی هوگوی الکترونیکی را وارد جریان لیگ برتر کرد، می‌توان به وضوح مشاهده کرد که در امتیازدهی به ضربات وارده به بدن در همین فاصله زمانی کوتاه، پالس‌های ارسالی به نگاه داوران مقدم شمرده می‌شوند و با آمدن کلاه الکترونیکی احتمالاً قضاوت داوران ایرانی به طور کامل از "شیاپ چانگ" تکواندو رخت برخواهد بست. البته این را هم نباید فراموش کرد که چشم با دامی ها زمانی که موفقیت های مکرر ایرانیان را مشاهده کردند دست به طراحی چنین سیستمی زدند  به این خیال بودند که با سرعت برق از کنار حریف قدرتمندی مثل ایران عبور خواهند کرد.