تفاوت ˝هیچ˝ یک ساله و ˝همه˝ هشت ساله

تمدید مذاکرات هسته ای یعنی باقی ماندن امید در دل مردم ایران برای رهایی از تحریم هایی که بر اثر بی تدبیری های هشت ساله داخلی و سوءاستفاده خارجی تحمیل شد.همین بقای امید هم باعث می شود کسانی که نانشان از یاس و ناامیدی مردم داغ می شود ناراحت شوند و تیتر بزنند"هیچ"

شاید این افراد یادشان رفته باشد ولی حافظه تاریخی مردم ایران آنقدر کوتاه مدت نیست که فراموش کند بین "هیچ" ما و " همه" آنها تفاوت زیاد است،آنقدر زیاد که حتی فقط تماشای جلد روزنامه شان هم نفرت مردم را بیشتر و بیشتر می کند.

"همه" آنها که امروز ناراحت از دست رفتنش هستند عبارت بود از دلاری که در عرض چند ساعت 400 برابر آفزایش قیمت داد،تورمی که منابع رسمی گفتند 43 درصد ولی مردم چندین برابر آن را احساس کردند،مشکلات معیشتی سختی بود که باعث شد رییس پلیس کشور از صداوسیما بخواهد فیلم مرغ پخش نکنند تا بخشی از مردمی که توان خریدش را ندارند به سمت جرم و جنایت نروند،یخچال های خالی بود که باعث می شد یک روحانی در تلویزیون ایران بگوید:" یخچال یکنفر را خالی کرده بودند و نوشته بودند دزد نیستیم فقط فرزندمان چند ماهی می شود گوشت نخورده است".

"همه" آنها اما روی خوش هم برایشان داشت؛سه هزار میلیاردی که رفت،بابک زنجانی که تحریم ها را به نفع جیب خودش دور زد،چک های برگشتی که روز به روز افزایش یافت،صنایعی که ورشکسته شدند،تولید کننده هایی که به خاطر بدعهدی دولت "همه" به نابودی رسیدند واقتصادی که به نقطه سقوط رسید.

آقایان همه شاید یادشان رفته باشد ولی مردم حتما فراموش نمی کنند که بزرگترین مقامی که به دیدار رییس شان آمد امیر قطر بود که دمپایی پوش مقابل نفر اول اجرایی کشور نشست.البته سر رییس شان در سازمان ملل شلوغ بود چون کشورهایی که دست بگیر داشتند در انتظار دیداری بودند تا شاید دلاری از این جیب به آن جیب برود. بزگترین افتخار سیاست خارجی این قوم "همه" دیدار با مادر مرحوم چاوز بود و آن ماجراها،در نتیجه همین سیاست های "همه" بود که رژیم صهیونیستی از انزوا خارج شد تا برای ایرانیان  لغز بخواند،تحریم هایی بودند که یک سال است برای برداشتن آنها مذاکره می کنند و باز همچنان شکاف باقی است.

"همه" دوستان باز شاید یادشان رفته باشد که در آن دوران،همان دورانی که کسی حق نداشت در مورد مذاکرات هسته ای اظهار نظر کند،امروز پای میز مذاکره می نشستند و فردا چند تحریم اضافه می شد و بعد شعار می دادند"آنقدر تحریم کنید تا تحریم دانتان پاره شود" و تاکید می کردند:" این تحریم ها کاغذ پاره ای بیش نیستند".

"همه" آنها چشمانشان را بسته اند تا نبینند تورم 43 در صدی شان را این"هیچ" به زیر 20 در صد رسانده،کشور از رکود اقتصادی ناشی از تصمیمات لحظه ای خارج شده و در مسیر رونق قرار گرفته است.سلامتی مردم که به خاطر قیمت سرسام آور دارو ودرمان در خطر بود امروز توسط همین "هیچ" به امنیت سلامتی تبدیل شده است.اهالی فرهنگ با خیال راحت فعالیت می کنند،توریستها یک به یک به ایران می آیند و وقتی آرامش ایران را می بینند قطار قطار صف می کشند تا از کشور "هیچ" دیدن کنند.تلوزیون چند وقتی می شود که بی دغدغه فیلم مرغ را پخش می کند،میزان جرم و جنایت رو به کاهش است،بورسیه تقلبی از رونق افتاده و حالا هر که نخبه تر است پشت میز علم آموزی می نشیند.

امروز این "هیچ" ،مقتدرانه وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا را یک هفته در مسقط و وین نگه می دارد،وزاری امور خارجه فرانسه،انگلیس،آلمان،روسیه و چین را در عیان و وزیر امور خارجه عربستان را درخفا به وین می شکاند و باعث می شود کشورهای دیگری که قدرت ایران آنها را نگران می  کند را پای تلفن بنشاند و در نهایت می تواند بخشی از پول هایی که در اثر بی تدبیری "آقایان همه" در جیب غرب جاخوش کرده بود به جیب مردم بازگردد،این "همه" ها ناراحت می شوند.

کاش یکنفر یادآوری کند که در دوران همه اگر نبود درایت رهبری و دخالتهای مجلس چه بسا امروز به جایی می رسیدیم که مجبور می شدیم پیچ و مهره های کارخانه هایمان را هم بفروشیم تا معیشت مردم تامین شود.

محمد جواد ظریف در نشست آخر دو جمله کلیدی گفت:"برخی گروه های فشار امروز ناراحت هستند و پس از این هم ناراحت خواهند بود" چون مردم همچنان امیدوار به حل دیپلماتیک موضوع هسته ای هستند و از اینکه هر روز تحریم جدیدی به تحریم های قبلی اضافه نمی شود رضایت دارند.