توهین کنید معروف شوید
راه های رسیدن به شهرت کم نیستند، عده ای تلاش می کنند هنرمند شوند، عده دیگری مسیر علم و دانش را می روند، برخی وارد سیاست می شوند و گروه دیگری از طریق ورزش، اقتصاد و یا صنعت به شهرت می رسند. اما این روزها (شما بخوانید از چند سال پیش) روش ساده تر و کم هزینه تر برای رسیدن به شهرت کشف شده است و آن راهی نیست جز هتاکی و توهین!
همین چند هفته پیش بود که یک نویسنده درجه چندم به یک هنرپیشه توهین کرد و با کلمات زشت و سخیف آن هنرپیشه زن را آماج حملات خود قرار داد. طولی نکشید که نام آن نویسنده درجه چندم در شبکه های مجازی پیچید و به ناگاه طرف به یک چهره معروف تبدیل شد.
چند روز پیش هم یک آدم تحصیلکرده در نشستی هرچه از دهانش درآمد نثار مرحوم مرتضی پاشایی و مردمی که او را دوست داشتند کرد تا به سرعت برق و باد نامش در شبکه های اجتماعی بچرخد و روی جلد برخی روزنامه ها قرار گیرد.
توهین و فحاشی اگرچه مذموم است ولی برخی از این ذم برای کسب شهرت استفاده می کنند. بماند که این افراد به سرعت و به مرور زمان فراموش می شوند و شهرت آن ها هم چندان دوامی پیدا نمی کند.
جامعه ایرانی، مجمع الجزایر نگرش های گوناگون است، راه ماندگاری در این مجمع الجزایر غیر از احترام به همه عقاید، همه دیدگاه ها و همه باورها نیست، شما می توانید یک جامعه شناس باشید (یعنی مدرک جامعه شناسی داشته باشید) ولی علائق جامعه ای که در آن زندگی می کنید را نشناسید و اساسا ندانید که در جامعه قرار نیست همه مثل شما فکر کنند و همه مثل شما باشند، آن مدرک دانشگاهی نه تنها به هیچ دردی نمی خورد بلکه موجبات تاسف برای دانشجویانی فراهم می آورد که قرار است زیر دست این جامعه شناس مبانی شناخت جامعه و تحلیل آن را بیاموزند. جامعه شناسی اول باید بیاموزد که یک جامعه از لایه های مختلف تشکیل می شود و هر لایه علائق و نگرش خود را دارند و در تحلیل لایه های به هم تنیده باید اول به علائق آن ها احترام گذاشت و سپس اگر قرار بود آسیب شناسی صورت گیرد بر مبنای میزان فرهنگ، سواد، نگرش های اجتماعی ، جایگاه اقتصادی و ... تحلیل شود. وقتی یک جامعه شناس در تهران می نشیند و بدون شناخت جامعه اش، موتزارت تزریق می کند و هرکس را که موتزارت گوش نکند نادان، بی فرهنگ و ... خطاب می کند باید در تحصیلات او شک کرد. وقتی یک جامعه شناس نمی داند که نقش اقلیم در باورهای جامعه نقش مهمی است و نمی توان موتزارت را ایرانی کرد و شجریان را غربی، وقتی نمی داند اکسپرسیونیسم غربی با همه توانمندی هایش نمی تواند جای مینیاتور ایرانی را در ایران بگیرد و مینیاتور هم قادر نیست سلطه فرهنگی بر غرب بیاندازد، اساسا آن تحصیلات آکادمیک او دچار تردید است.
این نوشته قصد دفاع از بهاره رهنما یا مرتضی پاشایی و طرفدارانش را ندارد، بلکه صرفا ابراز تاسف از حاکمیت نقدهای غیر اخلاقی در جامعه است. این نهادینه شدن توهین و هتاکی شاید از آن شب کذایی و نحس بگم بگم شروع شده باشد یا شاید آن شب هم نتیجه نهادینه شدن بی اخلاقی در ذهن و فکر نخبگان ما باشد (که این دو را باید جامعه شناسان بی غرض تحلیل کنند) ولی هرچه است امروز توهین و هتاکی به مسیری برای شهرت تبدیل شده و هر کس احساس می کند نیاز دارد معروف شود فورا علائق مردم را آماج توهین و هتاکی قرار می دهد.
فریدالدین جنت- خبرگزاری برنا
