سرطان پایان زندگی نیست
خبرگزاری برنا- شبنم شکوریان: وقتی داستان دست و پا زدنش میان مرگ و زندگی را تعریف میکند،تمام صورتش لبخند می شود.از آن لبخندها که چشم ها و لب ها را همزمان درگیر می کنند و حس رضایت دارند.
برعکس خیلیها نه بغض راه نفسش را می بندد و نه زمان حرف زدن اشک ها را جایگزین کلمات می کند.میخندد و از مبارزههایش برای زنده ماندن می گوید.از اینکه چطور یک تجربه سخت باعث شده تصویر درستی نسبت به زندگی و آدمهای اطرافش پیدا کند.انسیه سمیعی،زن 40 ساله ای است که سالها با بیماری سرطان مبارزه کرده .شیمی درمانی،تامین هزینه های درمان و خطر رسیدن به مرگ تنها بخش کوچکی از رنج های او در این مدت است.با این حال او در مبارزه با سرطان پیروز شده و حالا با لبخند از تجربه های تلخش می گوید.
از کجا شروع شد؟
همه چیز از دردی ساده در سینه اش آغازشد.دردی که بسیاری از زنان به آن اهمیتی
نمی دهند. شاید اگر خواهر انسیه برای زایمان در بیمارستان بستری نمی شد،او هیچ گاه
نمیفهمید که سرطان در بدنش ریشه دوانده است:«مدتی بود که در سینه ام دردی حس میکردم اما به پزشک مراجعه نکردم تا اینکه خواهرم برای زایمان در بیمارستان بستری شد.من برای رفع دردهایم با دکتر خواهرم مشورت کردم و او به من توصیه کرد که ماموگرافی کنم.فکر نمی کردم مسئله جدی باشد اما وقتی نتایج ماموگرافی آمد، متوجه شدم ،سرطان سینه دارم.»
خیلی ها با شنیدن خبر ابتلا به سرطان روحیهشان را از دست می دهند و زندگی را تمام شده می دانند اما سرطان برای انسیه شروع مبارزه ای جدید در زندگی بود:«اول شوکه شده بودم.ما همیشه فکر می کنیم اتفاقات بد برای ما نمی افتد.اما به تدریج به خودم مسلط شدم.من از مرگ نمی ترسم و این مسئله کمک زیادی به من کرد.سعی کردم راهی برای مبارزه با این بیماری پیدا کنم.درمان سرطان آسان نیست.شیمی درمانی و داروهایی که باید بیمار مصرف کند،جسم را تحلیل می برد.در این شرایط روحیه اولین عاملی است که در سرطان به بیمار کمک می کند و من با روحیه کامل شیمی درمانی را شروع کردم.سعی کردم با بیماری دوست شوم.سرطان بیماری است که اگر از آن بترسی،بیشتر آزاردهنده می شود.»
هزینه های بالا و کمک های خانواده
هزینه های بالا معمولا بزرگ ترین مشکل بیماران سرطانی و خانواده های آنهاست.مشکلی که انسیه هم با آن روبرو بوده است:«مشکل اصلی من هزینه های بالای این بیماری بود.علاوه بر شیمی درمانی، من هفته ای یک آمپول می زدم که هزینه اش یک میلیون و 400 بود.300 تومان هم باید به بیمارستان می دادم و این هزینه هایم را بیشتر می کرد.در این شرایط،چند موسسه خیریه به من کمک کردند اما هیچ سازمانی به اندازه خانواده ام نتوانست از من حمایت کند.خانواده خودم و همسرم از نظر مالی کمک های زیادی کردند و من تازه متوجه شدم که چه چیزهای با ارزشی در کنارم دارم.»
انسیه از همسرش به عنوان موثرترین فرد در درمان بیماری اش نام می برد:«همسرم نقش زیادی در بهبود من داشت.او صبورانه درکنارم بود و باعث شد که اصلا احساس خلا نکنم.من به کمک خانواده ام با این بیماری روبرو شدم و حالا می فهمم که آنها بزرگ ترین ثروت من در این دنیا هستند.»
توصیه هایی برای افراد مبتلا به سرطان
انسیه مدتی است که متوجه شده،رشد سلولهای سرطانی در بدنش متوقف شده است.هرچند که مدتی پیش در اثر اشتباه آزمایشگاه،پزشکان به بازگشت بیماری سرطان در بدن او مشکوک شدند اما او حالا زندگی جدیدی را شروع کرده،تدریس زبان را که مدتی کنار گذاشته بود،از سر گرفته،ورزش میکند و به قول خودش از زندگی لذت میبرد.انسیه معتقد است تجربه های او می تواند به بیماران سرطانی کمک کند:«توصیه من به همه کسانی که به این بیماری مبتلا هستند، این است که روحیه شان را حفظ کنند.من
هم اتاقی داشتم که با هم شیمی درمانی می کردیم و او روحیه اش را از دست داده بود.ما شرایطی مثل هم داشتیم اما او نتوانست روحیه اش را حفظ کند و متاسفانه بیماری به کبد و ریه اش زد و آنطور که من خبر دارم وضعیت خوبی ندارد.استرس و عصبی شدن به نظر من دلیل اصلی ابتلا به این بیماری است.به همین دلیل باید استرس را از خودتان دور کنید و کمتر عصبانی شوید.»
از نگاه انسیه تغییر روش زندگی می تواند به بهبود بیماران سرطانی کمک زیادی کند:«من مدت هاست روش زندگیام را تغییر داده ام.فکر می کنم تغییر نوع تغذیه و ورزش کمک زیادی به بهبود بیماران سرطانی می کند.حذف غذاهای سرخ کردنی و گوشت قرمز،خوردن سبزیجات و میوه جات تازه باعث می شود، بدن سلامت بیشتری داشته باشد.علاوه بر این پیاده روی و ورزش نیزکمک زیادی به بهبود شرایط بیمار سرطانی می کند.توصیه من به تمام بیماران سرطانی این است که صبور باشند و محکم در برابر این بیماری بایستند.ورزش کنند و خوب غذا بخورند و بدانند که سرطان پایان زندگی نبیست.»
به نظر انسیه تجربه های تلخ همیشه بدنیستند:«گاهی بدترین اتفاقات ، مسیر زندگی ما را تغییر می دهند ،افق دیدمان راوسیع تر می کنند و سرسختی و صبوری را به ما می آمورند.»
