جهانی شدن با جهانی فکر کردن

عملکرد تیم ملی هندبال در مسابقات قهرمانی جهان در قطر قابل قبول بود. بچه‌ها در این مسابقات خوب ظاهر شدند و با تعصب مقابل حریفان به میدان رفتند. بوسنی، مقدونیه و کرواسی تیم‌های کوچکی نیستند و از تیم‌های صاحب نام هندبال در جهان به شمار می‌روند و کلاس هندبال بالایی قرار دارند. باید از بچه‌ها تشکر کرد. به نظر من ماچک تصمیم خوبی گرفت و وقتی دید توان بچه‌ها در این حد نیست، تیم «ب» را وارد زمین کرد. در این شرایط نتیجه مهم نیست و باید به طور کلی به جام نگاه کنیم. شاید ماچک نگران بود که بچه‌ها دچار آسیب‌دیدگی شوند. یکی از مشکلات کلیدی تیم ملی ایران در این بازی ها بی تجربگی بود. تیم ملی هندبال ایران با تدارک ناکافی و بازی‌های تدارکاتی کم در این رقابت های مهم حضور یافت و همین مساله به تیم ایران ضربه زد. این مشکل را در فوتبال، بسکتبال و والیبال هم داریم. با توجه به تحریم‌ها و مشکلات مالی، فدراسیون‌ها دست‌شان باز نیست. هیچکس دوست ندارد تیم‌های ضعیفی را راهی رقابت‌های جهانی کند اما با توجه به شرایط موجود توانایی بیشتر از این وجود نداشت. ما هم می‌دانیم که برای این سطح از مسابقات لازم بود 20 بازی تدارکاتی برگزار شود اما این در توانایی وزارت ورزش و فدراسیون نبود. ما نباید بچه‌ها را نکوهش کنیم که در این بازی ها نتایج خیلی خوبی نگرفتند. مگر در چند سال گذشته ما چند بازی با تیم‌های بزرگ انجام داده‌ایم؟ در اینچئون با تیم دوم خود ظاهر شدیم. این بازیکنان 3 سال پیش با ماچک یک سری مسابقه رفتند و بعد از آن ماچک دیگر با بچه‌ها کار نکرد و آنها در اختیار تیم نبودند. با مسایلی که در گذشته ایجاد شد، این بچه‌ها نتوانستند به تیم اضافه شوند و کنار هم باشند و تنها یک تورنمنت کوچک در ایتالیا برگزار شد؛ البته ایتالیا هم در هندبال دنیا محلی از اعراب ندارد. اگر می‌خواهیم در هندبال دنیا بزرگی کنیم باید بزرگ بیندیشیم و شرایط آن را فراهم کنیم. اگر می‌خواهیم در سطح دنیا مطرح باشیم باید امکانات‌مان در سطح جهان باشد و باید جهانی فکر کنیم و جهانی تصمیم بگیریم. 
عزت‌الله رزمگر-کارشناس هندبال