گفتوگوی ویژه
کاراته را دوست نداشتم!
اول بودن همیشه لذت بخش است
بدون تردید او ستاره کاراته در سالی که گذشت بود. ستاره ای که به هر تورنمنتی که پا گذشت با مدال بازگشت و ثابت کرد که کاراته بانوان ایران حرف های زیادی برای گفتن دارد. حمیده عباسعلی با طلای بازی های آسیایی اینچئون و نقره تاریخی رقابت های جهانی آلمان، درخششی بی بدیل نشان داد تا انتخابش به عنوان موفقترین بانوی ورزشکار ایران در سالی که گذشت، تردیدی وجود نداشته باشد.
عباسعلی با حضور در خبرگزاری برنا در یک گفتگوی مفصل از همه چیز و همه جا صحبت کرد؛ از حضورش در کاراته گرفته تا بازی های آسیایی اینچئون و رقابتهای جهانی آلمان.
*برای خیلیها شاید تعجب برانگیز باشد که یک دختر به رشتهای رزمی مثل کاراته علاقه مند شده و در آن فعالیت میکند. چطور شد که به سمت کاراته رفتی؟
من از 8 سالگی این رشته را شروع کردهام. ابتدا علاقهای به کاراته نداشتم فقط میخواستم ورزش کنم، اما وقتی روز به روز جلوتر پیش رفتم و موفقیتهای بیشتری کسب کردم، حمایت خانوادهام بیشتر شد. خواهرم چند سال پا به پای من تمرین کرد و زمانی که کمربند مشکی را گرفت دیگر ادامه نداد، اما مادرم همیشه تاکید میکرد که من باید ادامه بدهم و حمایتهای هر روز بیشتر از روز قبل شد.
*خیلیها معتقدند ورزشهای رزمی خطرناک هستند و ورزشکاران این رشتهها خشن هستند. آیا این رشته در روحیه تو تاثیری گذاشته است؟
نمیگویم کاراته ورزش خشنی نیست اما این به خاطر طبیعت این رشته است و دلیل نمیشود کاراتهکاها در حالت عادی و زندگی شخصیشان هم آدمهای خشنی باشند. در ضمن رشتههای دیگری هستند که از کاراته خشنتر هستند اما اسم ما کاراتهکاها بد در رفته است! در کل کاراته ورزش پر انرژی است و هیجانی که در این رشته است در هیچ رشته دیگری نیست.
*روزی که کاراته را شروع کردی، فکر میکردی که به اینجا برسی؟ فکر میکردی که روزی قهرمان آسیا و جهان بشوی؟
من با هدفگذاری وارد ورزش شدم. از روز نخست به این فکر می کردم که در ورزش موفق باشم و بتوانم افتخار کسب کنم. چرا که همیشه در زندگی ام جاه طلب و بلند پرواز بوده ام و فکر می کنم که موفقیت در ورزش مترادف با قهرمانی و کسب مدال است. من هم از روز نخست به این فکر می کردم که بتوانم در ورزش به موفقیت برسم و برای خودم هدفگذاری کرده بودم.
*تو خیلی زود کاراته را شروع کردی و انتظار میرفت که بتوانی زودتر مدال بگیری اما در گوانگجو برخلاف انتظارات و همه امیدها ناکام بودی؟
در گوانگجو خیلی بدشانس بودم. آن مسابقات نخستین تورنمنتی بود که من به آن اعزام شدم و به هیچ وجه تجربه بین المللی نداشتم. از سوی دیگر بازی های آسیایی همیشه اتمسفر خیلی سنگینی دارد و به دلیل رقابت فشرده کشورهای آسیایی و اهمیت کسب مدال همیشه فشار مضاعفی روی بازیکنان قرار دارد. صادقانه بگویم که سطح و فشار بازی های آسیایی در برخی از رشته ها حتی از رقابت های جهانی نیز بیشتر است. در کاراته نیز به دلیل تجمیع قدرت های درجه اول کاراته این شرایط وجود دارد و از همین رو برای من که برای نخستین بار در یک تورنمنت بین المللی شرکت کردم، فشار زیادی وجود داشت. مصدومیت خانم پگاه زنگنه که یکی از امیدهای کسب مدال طلا بود، فشار را برای من بیشتر کرد. از سوی دیگر قرعه من بسیار بد بود و من در همان دور اول با نفرات قدری برخورد کردم و همین باعث شد نتوانم مدال بگیرم.
*این ناکامی تو را دلسرد نکرد؟
من از لحاظ شخصیتی یک فرد سختکوش هستم و هیچ وقت تا زمانی که به هدفم نرسم، دست از تلاش نمی کشم. اگرچه این ناکامی برای من بسیار سخت بود اما درست از فردای بازی های آسیایی گوانگجو خود را تلاش خود را از سر گرفتم تا بتوانم به هدفی که از قبل ترسیم کرده بودم، برسم. اگرچه ناکامی در نخستین میدان بین المللی مهم کاراته برای من ناگوار بود اما با خودم شرط کردم که در آینده و در مسابقات پیش رو به گونه ای ظاهر شوک که این ناکامی جبران شود.
*قبل از بازیهای آسیایی اینچئون مشکلات زیادی را تجربه کردید. این مشکلات روی هدفی که داشتی، تاثیر نداشت؟
ما پیش از اعزام به بازیهای آسیایی اینچئون هفت ماه در آکادمی ملی المپیک تمرینات خود را پیگیری میکردیم. از لحاظ امکانات بهترین لوازم ورزشی، پیست دوومیدانی، سالن بدنسازی برای ما مهیا بود. چهار سال پیش واقعا شرایط بسیار بدی داشتیم. ما در آن مقطع در سالن کبکانیان تمرین میکردیم که یک ساختمان کنار کبکانیان آتش گرفت و روی سقف سالن کبکانیان ریخت که ما ناچار شدیم از خوابگاه فرار کنیم. حتی زمانی که باران میبارید آب از سقف چکه میکرد. از مسئولان ورزش میخواهم شرایطی را که برای مردان مهیا میکنند برای بانوان هم مهیا کنند. امیدوارم فضا برای ما مدالآوران طوری باشد که بتوانیم از امکانات آکادمی ملی المپیک در تمام مراحل استفاده کنیم؛ اینطور نباشد که فقط در زمانی که به مسابقات اعزام می شویم از امکانات آنجا اجازه استفاده کردن را داشته باشیم.
*در اینچئون به گونهای مسابقه دادی که همه مطمئن بودند طلا میگیری؟
واقعا میدانستم که در اینچئون مدال میگیرم. البته حضور یک مشاور ذهنی در اردوی تیم ملی هم تاثیر ویژهای در به وجود آمدن این اعتماد به نفس داشت. مشاور تیم مدام با ما صحبت میکرد و ذهنمان را برای قهرمانی آماده میکرد. در زمانی هم که مدال طلا را به گردن انداختم و پرچم کشورم بالا میرفت، حس عجیبی داشتم و حالم منقلب شده بود. من برای کسب این مدال زحمات زیادی کشیدم و در آن لحظات با تمام وجود خدا را شکر میکردم.
*پاداش همیشه یکی از انگیزههای مهم ورزشکاران بوده و همیشه بابت بیتوجهیها و کمبود پاداشها از مسئولان گلایه میکنند. برای تو پاداش چقدر انگیزه ایجاد کرده؟
به هیچ عنوان به پاداش فکر نمیکردم. قبل از اینکه به بازیهای آسیایی اعزام شویم رسانهها مرتب مصاحبه مسئولان ورزش را پخش میکردند که در مورد پاداش به مدال آوران صحبت میکردند که به مدال آوران طلایی 150 سکه طلا پرداخت خواهد کرد، اما وقتی حرف پاداش میشد من میرفتم جایی که این موضوع را نشنوم، چون احساس میکردم اگر به پاداش مسابقات فکر کنم به مدال طلا نمیتوانم برسم. من اول برای رسیدن به مدال طلا تلاش کردم، چون میدانستم که بعد از آن پاداشی وجود دارد و به خاطر همین فقط به هدفم فکر میکردم. البته منکر این نیستم که پاداش در بالا رفتن انگیزه ورزشکاران نقش دارد. بعد از اینکه از سکوی قهرمانی پایین آمدم فدراسیون بلافاصله 5 هزار دلار به من پاداش داد و این هفته هم مراسم تجلیل از قهرمانان بازی های آسیایی برگزار شد و جوایز ما را پرداخت کردند.
*بعد از مسابقات بازیهای آسیایی اینچئون با فاصلهای کوتاه در مسابقات قهرمانی جهان شرکت کردی. درباره حضور در مسابقات جهانی آلمان صحبت کن...
این دوره اولین حضور ما در مسابقات جهانی بود و شرایط با دوره های قبل فرق می کرد. مسابقات جهانی با هیچ تورنمنت دیگری قبال مقایسه نیست. چون در کاراته المپیک نداریم بالاترین سطح مسابقاتمان در جهانی است. بعد از مسابقات اینچئون برای مسابقات جهانی بلافاصله به اردو رفتیم تا آماده شویم. سطح مسابقات هم بسیار بالا بود و کشورهای زیادی در آن شرکت کرده بودند.
*چطور به فینال رسیدی؟
من برای رسیدن به این مدال ارزشمند 5 مبارزه انجام دادم که حاصل آن چهار پیروزی و یک شکست بود. در دور اول استراحت داشتم، در مبارزه اول خودم خود برابر نماینده بلژیک 3 بر صفر و در مبارزه دوم یک بر صفر مقابل نماینده اسپانیا پیروز شدم. یکی از سخت ترین بازی هایم با حریف هلندی بود. برای رسیدن به مرحله بعد مسابقات نیز یک بر صفر مقابل نماینده هلند برنده شدم و برای رسیدن به فینال نیز با نتیجه یک بر صفر مقابل بارتا نیکولا از مجارستان پیروز شدم. این حریف در مبارزه قبلی اش قهرمان جهان را برده بود و با اینکه بازی سختی بود توانستم برنده شوم و به فینال برسم. همه حریفانم خوب بودم و خوشحالم که به این مدال ارزشمند دست پیدا کردم. فینالم با حریف مصری بود. در مبارزه فینال که واقعا سخت بود حریف مصری ام خوب بود. مصری ها در این مسابقات خیلی خوب ظاهر شدند و نایب قهرمان شدند.او قبل از فینال آمد به من گفت خوشحالم که در اولین حضورتان در مسابقات جهانی فینالیست شدید. این حرف مرا خیلی خوشحال کرد چون نشان می دهد دنیا باور کرده کاراته ایران قدرتمند است و می تواند در دنیا مدال آور باشد.
*قبل از اعزام به مسابقات تو امید اصلی ما برای کسب مدال طلا بودی. چه شد که با نقره برگشتی؟
جو مسابقات جهانی را تجربه نکرده بودم. بله هدف من طلا بود اما شاید به اندازه کافی برای مدال طلا تلاش نکردم. البته این را هم بگویم که استرس نداشتم اما خدا را شکر که نقره گرفتم و حتما حکمتی بوده است. قبل از اعزام به مسابقات قهرمانی جهان هم هم گفته بودم که می روم تا بهترین عملکردم را ارائه کنم که خوشبختانه در اولین حضور هم من و هم کاروان ایران تاریخ ساز شدیم. کاتای تیمی بانوان هم عملکرد خوبی داشتند.
*نخستین مدال جهانی تاریخ کاراته بانوان را به دست آوردی. این اولین بودن چه حسی داشت؟
خیلی خوشحالم اولین بانوی ایرانی هستم که در اولین حضور جهانی توانستم نایب قهرمان شوم. این برایم خیلی لذت بخش است. خوشحالم توانایی کاراته ایران را نشان دادیم. کسب این مقام و اولین بودن خیلی لذت بخش است. این خیلی خوشحال کننده است که بانوان ایران در اولین حضور خود توانستند این همه موفق باشند و به دو مدال مهم دست پیدا کنند.
*حواشی اعزام به آلمان چقدر روی خودت تاثیر گذاشت؟
روی من تاثیر زیادی نگذاشت. البته خسته شدم اما فکرم روی موفقیت و مدال متمرکز بود. حاشیه همیشه هست اما ورزشکار نباید اجازه دهد حاشیه روی او تاثیر بگذارد. یک ورزشکار همیشه برای موفقیت می جنگد و نباید اجازه دهد حاشیه ها روی او تاثیر بگذارند. من یک روز قبل از وزن کشی به آلمان رسیدم و کمی هم استرس داشتم اما بیشتر به مدالم فکر می کردم.
*یکی از مباحثی که درباره کاراته بانوان مطرح میشود این است اگر در حوزه کاراته بانوان هم مثل کاراته آقایان سرمایه گذاری کنیم و اعزامها بیشتر شود، در این حوره هم موفقیتهای فراوانی کسب خواهیم کرد. نظر تو در این باره چیست؟
خوشبختانه در چند سال اخیر اعزام های ما مثل آقایان بوده و راضی هستیم. در اردوهای برون مرزی هم با هم اعزام شدیم. قبل از اینچئون اردوی 5 روزه ای در ترکیه داشتیم و بعد در مسابقات جهانی دانشجویان شرکت کردیم. این مسابقات کوچک است اما از سطح بالایی برخودار است و می تواند برای ما مفید باشد.
*سالی که گذشت برای تو بسیار موفقیت آمیز بود. به نوعی بهترین سال ورزشی تو محسوب میشد؟
سال 2014 به دلیل تعدد مسابقات برایم خوب بود زیرا توانستم مدالهای خوبی به دست بیاورم. در بازیهای آسیایی اینچئون که مدال طلا گرفتم و خوشحالم که توانستم در موفقیت کاروان اعزامی به بازی های آسیایی سهم ناچیزی داشته باشم. در اولین حضور تیم ملی در رقابتهای جهانی مدال گرفتم و این موضوع ثابت کرد که تیم ملی بانوان کاراته پتانسیل رسیدن به هر موفقیتی را دارد. نشان دادیم که شایستگی ایستادن روی سکوهای آسیایی و جهانی را داریم و مسئولان میتوانند به بانوان کاراته اعتماد کنند.
*با این مدالها انتظارات از تو بیشتر شده و در هر تورنمنتی از تو مدال میخواهند؟
برای سال آینده نیز برنامههای زیادی دارم و امیدوارم در مسابقاتی که پیش روی تیم ملی است بهترین نتایج را بگیرم. البته برای تک تک هم تیمیهایم نیز چنین آرزویی دارم و امیدوارم آنها نیز با قدرت به عناوین مهم قارهای و جهانی دست پیدا کنند.
*در حال حاضر مشغول چه کاری هستی؟
فعلا به صورت شخصی تمرین می کنم چون هنوز اردوها شروع نشده. در سوپرلیگ بانوان هم برای تیم دانشگاه آزاد مسابقه می دهم. دانشگاه آزاد تیمی است که قرارداد می بندد و مبالغ نسبتا خوبی هم می دهد و اکثر بچه های تیم ملی آنجا هستند.
*این موضوع باعث یک قطبی شدن لیگ کاراته نمیشود؟
همینطور است. باشگاه ها اسپانسر ندارند و فقط دانشگاه آزاد است که پول می دهد. کاراته رشته ای مدال آور است و اگر بچه ها در تیم های لیگ پخش شوند رقابت بهتر خواهد شد. در مجموع کاراته ایران تنها کشوری است که لیگ آن هر ساله برگزار می شود. در این لیگ خیلی ها دیده می شوند و می توانند پشتوانه خوبی برای تیم ملی باشند. لیگ باعث پشتوانه سازی برای تیم ملی می شود و گاهی ممکن است از درون آن افراد نخبه پیدا شوند.
*فکر میکنی که موفقیتهای امثال تو در حوزه ورزش بانوان تا چه اندازه توانسته در تغییر نگاه جامعه به ورزش بانوان موثر باشد؟
خوشبختانه در حال حاضر نگاه مردم به ورزش زنان تغییر کرده است. دلیلش هم این است که صدا و سیما مسابقات ما را از تلویزیون پخش کرد. قبلا خیلی کم مسابقات بانوان پخش میشد، اما در این دوره از بازیهای آسیایی مسابقات بانوان بازتاب خوبی داشت و این یعنی نگاه جامعه به ورزش بانوان تغییر کرده است. خوشبختانه پس از پخش مسابقات بانوان بارها طی این چند روز مردم من را در خیابان شناختهاند و در مورد کاراته سوالهای زیادی از من پرسیدهاند به نظرم این نشان میدهد که دیگر ورزش بانوان بین مردم جا افتاده است.
*حضور دختران ایرانی در مسابقات رسمی و بینالمللی با حجاب اسلامی مسئلهای است که همیشه مورد توجه رسانههای خارجی بوده و از سوی دیگر به نوعی نماد و نشانه بانوی ایران محسوب میشود؟
بله، ما هیچ مشکلی با حجابمان نداریم و این اصرار خارجیهاست که مدام روی حجاب ما مانور دهند. همین مسائل هم بارها باعث شده تا فدراسیونهای جهانی ایراداتی را به نوع پوشش ورزشکاران ایرانی وارد کنند و حق دختران ایرانی ضایع شود. با این حال نه تنها حجاب دسته و پای ما را نمیبندد بلکه انگیزهمان را دوچندان میکند تا به همه ثابت کنیم با پوشش هم میشود قهرمان شد.
*در لیست بهترینهای ورزش ایران در سال جاری به عنوان بهترین ورزشکار زن انتخاب شدی؟
قطعا به خاطر این موضوع خوشحال هستم. انتخابم در میان این تعداد ورزشکار خوب ملی برایم موجب افتخار است اما باید اشاره کنم که این موضوع در آینده کارم را سختتر میکند. حالا توقعات بیشتر میشود و باید به انتظاری که از من در میادین بینالمللی میرود جواب خوبی بدهم.
*ظاهرا به فوتبال هم خیلی علاقه داری؟
فوتبالی هستم و طرفدار استقلال. زمانی همه بازیهای استقلال را تماشا میکردم و به شدت درگیر فوتبال بودم اما در حال حاضر کمتر فرصت میکنم بازیها را ببینم. البته یک مقدار هم فوتبال زده شدم چون دیدم که چقدر بین فوتبال و بقیه رشتهها تفاوت قائل هستند. با این حال هنوز هم میگویم استقلالی هستم و تا جایی که بتوانم مسابقات تیم محبوبم و بازیهای ملی را تماشا میکنم.
/گفتگو از پریسا اسلامزاده/
