تفاوت نگاه روحانیت به دولت های احمدی نژاد و روحانی
اتوبان تهران- قم در دولت روحانی یکطرفه نیست
اگر در زمان دولت قبلی سخنان ناپخته و هیجانی، رویکردهای انحرافی و تاویل و تفسیرهای ناموزون و بدور از اصالت با واکنش منفی روحانیت و مراجع روبرو شده و ....
سرویس سیاسی برنا: آن مرد از همان هنگامه و موعدی که از هاله نور گفت با واکنش منفی روحانیت و مراجع تقلید روبرو شد. کار وقتی حاد تر شد که سخن از مکتب ایرانی نیز به میان آمده و سر و کله طیف انحرافی هم پیدا و سخنان عجیب و غریبی که به وضوح با برداشت و تفسیر روحانیت در تناقض بود از زبان یاران خاص رئیس دولت وقت شنیده شد.
اتوبان تهران- قم در تمامی سال های دولت دهم یکطرفه و بدون تعامل دو جانبه بود. بزرگان روحانیت از همان روزی که اسفندیار رحیم مشایی ارج و منزلت یافته و مرد پر قدرت و بی چون و چرای دولت دهم نام گرفت، فاصله خود را با احمدی نژاد حفظ و از همنشینی با آن سرباز زدند کار به جایی رسید که به طور صریح و علنی مراجع تقلید از پذیرش رئیس جمهور در بیت خود سرباز زدند و عذر وی را محترمانه خواستند. در این میان البته محمود احمدی نژاد مستظهر به حمایت بخشی از روحانیت که چهره شاخص آن آیتالله مصباح یزدی بود قرار داشت اما ماه عسل این دو با آمدن جریانی که انحرافی خوانده می شد پایان خوشی نیافته و انشقاقی نمایان میان آنان شکال گرفت تا جایی که در آخرین سفر احمدی نژاد به قم قبل از تحویل دولت به روحانی هیچ یک مراجع و روحانیون طراز اول وی را به حضور نپذیرفتند.
همزمان با این سفر یک اتفاق جالب دیگر هم که خود گویای بسیاری از نکات بود به منصه ظهور رسید. رئیس جمهوری منتخب آن روزها یعنی دکتر حسن روحانی نیز عازم قم شد تا ضمن زیارت از حرم حضرت معصومه با بزرگان و علمای قم دیدار داشته باشد. جالب اینجا بود که بر خلاف سفرهای رئیس دولت وقت، روحانی با استقبال گسترده و بی سابقه تمامی مراجع معظم و روحانیون برجسته قرار گرفت و تصاویر به خوبی تفاوت ها را به رخ کشیده و واقعیت را انعکاس می داد.
اگر در زمان دولت قبلی سخنان ناپخته و هیجانی، رویکردهای انحرافی و تاویل و تفسیرهای ناموزون و بدور از اصالت با واکنش منفی روحانیت و مراجع روبرو شده و فاصله دولت با روحانیت را به طرز بی سابقه ای افزایش داده بود این بار فرزند حوزه و دانش آموخته مکتب فقاهت شیعی بر مسند امور اجرایی قرار گرفته و روحانیون با خشنودی به این تغییر و تحول می نگریستند.
از طرف دیگر تورم افسارگسیخته، بی کاری و رکود اقتصادی و نمودار شدن تاثیرات ناخوشایند ناکارآمدی ها و بی مبالاتی ها در ساحت های مختلف اقتصادی، سیاسی و اجتماعی چهره ای مخدوش و نامناسب از دولت قبلی در اذهان عمومی ترسیم کرده و روحانیت قم نیز نمی خواست با پذیرش احمدی نژاد این بار منفی در برابر افکار عمومی به حساب آنان نیز نوشته شود.
روحانی با آمدنش توانست گسل های سیاسی و اجتماعی را ترمیم و وضعیت اقتصادی را از بحران بی سابقه خارج کند و بدیهی بود با توجه به عقبه و صبغه خود در روحانیت و نیز عملکردها و رویکردهای به منصه ظهور رسیده مورد استقبال مراجع و روحانیون قم قرار بگیرد.
اگر تا دیروز رئیس جمهوری راهی به بیوت مراجع نداشت اکنون وزرای دولت با روی گشاده پذیرفته شده و مورد لطف و تقدیر قرار می گرفتند. البته این نکته برآمده از اهتمام دو چندان و احترام فوق العاده ای بود که نه در حرف که در عمل از سوی دولت نسبت به مراجع و روحانیون به عنوان یک گروه مرجع و ذینفوذ ابراز شده و بر خلاف دور گذشته هیچ گاه شاهد نبوده ایم که رئیس دولت یا مدیران برجسته آنان کلامی ناپخته و بدور از اصول و عرف دینی و اجتماعی بیان کرده و روحانیت و قم را به چالشی اصطکاکی دعوت کنند.
روابط حسنه میان روحانیت و دولت البته به کام عده ای خوش نیامده و به خوبی می دانند که حمایت این قشر مرجع به عنوان پشتوانه ای مرصوص برای دولت در بزنگاه های حساس تا چه میزان به کار می آید و از آنجا که دولت مردان زمینه سوء استفاده را ایجاد نکره و بهانه ای به دست آنان نمی دهند در قالب ارائه شبنامه های موهن و فیلم های دروغین و ادعاهای کذب در صدد تحریف اقدامات دولت و ایجاد ذهنیت منفی نسبت به قوه مجریه در میان روحانیت هستند، البته نکته آنجاست که روحانیت و دولت مردان با هوشیاری این فضا را رصد کرده و اجازه این اختلاف افکنی های تصنعی و دروغین را نخواهند داد.
اتوبان تهران- قم در تمامی سال های دولت دهم یکطرفه و بدون تعامل دو جانبه بود. بزرگان روحانیت از همان روزی که اسفندیار رحیم مشایی ارج و منزلت یافته و مرد پر قدرت و بی چون و چرای دولت دهم نام گرفت، فاصله خود را با احمدی نژاد حفظ و از همنشینی با آن سرباز زدند کار به جایی رسید که به طور صریح و علنی مراجع تقلید از پذیرش رئیس جمهور در بیت خود سرباز زدند و عذر وی را محترمانه خواستند. در این میان البته محمود احمدی نژاد مستظهر به حمایت بخشی از روحانیت که چهره شاخص آن آیتالله مصباح یزدی بود قرار داشت اما ماه عسل این دو با آمدن جریانی که انحرافی خوانده می شد پایان خوشی نیافته و انشقاقی نمایان میان آنان شکال گرفت تا جایی که در آخرین سفر احمدی نژاد به قم قبل از تحویل دولت به روحانی هیچ یک مراجع و روحانیون طراز اول وی را به حضور نپذیرفتند.
همزمان با این سفر یک اتفاق جالب دیگر هم که خود گویای بسیاری از نکات بود به منصه ظهور رسید. رئیس جمهوری منتخب آن روزها یعنی دکتر حسن روحانی نیز عازم قم شد تا ضمن زیارت از حرم حضرت معصومه با بزرگان و علمای قم دیدار داشته باشد. جالب اینجا بود که بر خلاف سفرهای رئیس دولت وقت، روحانی با استقبال گسترده و بی سابقه تمامی مراجع معظم و روحانیون برجسته قرار گرفت و تصاویر به خوبی تفاوت ها را به رخ کشیده و واقعیت را انعکاس می داد.
اگر در زمان دولت قبلی سخنان ناپخته و هیجانی، رویکردهای انحرافی و تاویل و تفسیرهای ناموزون و بدور از اصالت با واکنش منفی روحانیت و مراجع روبرو شده و فاصله دولت با روحانیت را به طرز بی سابقه ای افزایش داده بود این بار فرزند حوزه و دانش آموخته مکتب فقاهت شیعی بر مسند امور اجرایی قرار گرفته و روحانیون با خشنودی به این تغییر و تحول می نگریستند.
از طرف دیگر تورم افسارگسیخته، بی کاری و رکود اقتصادی و نمودار شدن تاثیرات ناخوشایند ناکارآمدی ها و بی مبالاتی ها در ساحت های مختلف اقتصادی، سیاسی و اجتماعی چهره ای مخدوش و نامناسب از دولت قبلی در اذهان عمومی ترسیم کرده و روحانیت قم نیز نمی خواست با پذیرش احمدی نژاد این بار منفی در برابر افکار عمومی به حساب آنان نیز نوشته شود.
روحانی با آمدنش توانست گسل های سیاسی و اجتماعی را ترمیم و وضعیت اقتصادی را از بحران بی سابقه خارج کند و بدیهی بود با توجه به عقبه و صبغه خود در روحانیت و نیز عملکردها و رویکردهای به منصه ظهور رسیده مورد استقبال مراجع و روحانیون قم قرار بگیرد.
اگر تا دیروز رئیس جمهوری راهی به بیوت مراجع نداشت اکنون وزرای دولت با روی گشاده پذیرفته شده و مورد لطف و تقدیر قرار می گرفتند. البته این نکته برآمده از اهتمام دو چندان و احترام فوق العاده ای بود که نه در حرف که در عمل از سوی دولت نسبت به مراجع و روحانیون به عنوان یک گروه مرجع و ذینفوذ ابراز شده و بر خلاف دور گذشته هیچ گاه شاهد نبوده ایم که رئیس دولت یا مدیران برجسته آنان کلامی ناپخته و بدور از اصول و عرف دینی و اجتماعی بیان کرده و روحانیت و قم را به چالشی اصطکاکی دعوت کنند.
روابط حسنه میان روحانیت و دولت البته به کام عده ای خوش نیامده و به خوبی می دانند که حمایت این قشر مرجع به عنوان پشتوانه ای مرصوص برای دولت در بزنگاه های حساس تا چه میزان به کار می آید و از آنجا که دولت مردان زمینه سوء استفاده را ایجاد نکره و بهانه ای به دست آنان نمی دهند در قالب ارائه شبنامه های موهن و فیلم های دروغین و ادعاهای کذب در صدد تحریف اقدامات دولت و ایجاد ذهنیت منفی نسبت به قوه مجریه در میان روحانیت هستند، البته نکته آنجاست که روحانیت و دولت مردان با هوشیاری این فضا را رصد کرده و اجازه این اختلاف افکنی های تصنعی و دروغین را نخواهند داد.
نظر شما
پیشنهاد سردبیر
پرونده ویژه
