رکورد کارل لوئیس که شکست، احساس غرور کردم!

به گزارش سرویس ورزشی برنا، مایک پاول، یکی از ورزشکاران همیشه پر انرژی رشته دوومیدانی محسوب می شده است. پرنده آمریکایی یکی از حاضران در برنامه "100 روز تا شروع" مسابقات قهرمانی جهان در سال 2015 در پکن چین هم بود. با هم نگاهی به "ترین" های این ورزشکار از زبان خودش داریم:

بزرگترین دستاورد در دوومیدانی

فکر می کنم بزرگترین آنها زمانی بود که کارل لوئیس در دور چهارم مسابقات جهانی 1991، به میزان 8.91 متر پرید و من مطمئن بودم که از رکورد او عبور خواهم کرد. شانه خالی نکردم. به خودم گفتم "این رکورد را خواهم شکست." نسبت به آن لحظه احساس غرور می کنم چرا که همین ها قهرمانی را می سازد. (مایک رکورد جهانی خود را در دور پنجم همان مسابقات با پرش 8.95 متر به دست آورد).

بزرگترین ناکامی

بازیهای المپیک 1992 بارسلون. هنوز هم در خاطر من مانده است. خیلی دلم می خواست که برنده مدال طلا شوم. در بالاترین سطح ورزشی ام قرار داشتم. بهترین جلسات تمرینی را پشت سر گذاشته بودم و فکر می کردم که رکورد خودم را خواهم شکست، اما 45 دقیقه بین زمان گرم کردن و آغاز رقابت طول کشید.

آنها به طور غیر معمولی ما را دوباره به داخل سالن بازگرداندند و بدن من شروع به سرد شدن، کرد. در اولین پرش 7.95 متر پریدم. در دمین و سومین پرش ها هم 8.22 و 8.33 متر پریدم. در پرش چهارم خطا کردم و در پرش های آخر هم به ترتیب 8.53 و 8.64 متر پریدم (کارل لوئیس با پرش 8.67 متری برنده مدال طلا شد). اگر یک پرش دیگر داشتم، اول می شدم، از این بابت مطمئنم. آن روز درس مهمی گرفتم، بهترین عملکرد را فقط در هنگام گرم کردن نداشته باش.

بهترین دوست ورزشی ام

ویلی بنکس (رکورددار سابق پرش سه گام دنیا). او انگیزه من برای رقابت در دوومیدانی بود. اولین بار او را در رقابت دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس در مقابل دانشگاه کالیفرنیای جنوبی از تلویزیون دیدم. آن موقع 12 ساله بودم. او خیلی تازه نفس بود و رکورد ملی را شکست. از آن موقع تصمیم گرفتم که همچون این مرد به بازیهای المپیک بروم.

سالها بعد ما زوج تمرینی و دوستان خیلی خوبی بودیم. او فرد مسئولیت پذیری بود و به من نشان داد که چه چیزهایی را باید بدهم تا رکورد جهانی را به دست آورم.

بهترین توصیه من

فقط اینکه خوش باشید و لذت ببرید. ما خیلی خوش شانس هستیم که می توانیم این کارها را انجام دهیم. دور دنیا سفر می کنیم، حامیان مالی شما را حمایت می کنند و می توانید از ورزش پول درآورید. اگر این شغلتان است، از آن لذت ببرید چرا که ممکن است پشت میز بنشینید و کاری را انجام دهید که دوستش ندارید.

بزرگترین رقیب

تا پایان دوران ورزشی ام، بدون شک "کارل" (لوئیس)، در حالیکه در ابتدا چندان رقابتی بین ما وجود نداشت. فاصله بسیاری بین ما بود و من تلاش بسیاری برای کاهش آن انجام دادم و اولین بار در رقابتهای قهرمانی آمریکا در سال 1991 توانستم.

قبل از آن رقیب اصلی ام "لری مایریکس" (قهرمان دو دوره مسابقات جهانی داخل سالن و دارنده مدال برنز بازیهای المپیک 1988) بود. مردم زیاد از او نام نمی برند ولی او می توانست دارنده رکورد جهانی باشد. او همیشه توانایی اش را داشت. من در نزدیکی جایی که "لری" تمرین می کرد، زندگی می کردم و او یکی از الگوهای من بود. قبل از اینکه بتوانم "کارل" را شکست دهم، می بایست ابتدا "لری" را پشت سر می گذاشتم.

بیشترین زیاده روی

دشمن من چیپس سیب زمینی است. عاشق آن هستم. برای من نمک مثل شکر است. عاشق غذا خوردن هستم ولی وقتی وزنم به 112 کیلو رسید، فهمیدم که بیشتر هم چاق خواهم شد. اکنون 82 کیلو هستم. همه چیز به نظم و انتخاب های خوب مربوط است.

بزرگترین تاسف

شاید داشتن سرگرمی بیش از اندازه. می توانستم در دوران ورزشی ام کمی متعهدتر باشم. توانایی های بسیاری در امر دوومیدانی داشتم ولی شاید بهتر بود که نیمه شب به خانه باز می گشتم نه ساعت 3 صبح. جوان بودم و پولدار.

بهترین ورزشکاری که دیده ام

"جکی جوینر-کرسی"، چرا که این بانو در بسیاری از رشته ها خوب کار می کرد. یک بازیکن بزرگ بسکتبال در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس بود. او هنوز هم رکورددار ماده پنج گانه جهان است و رکورد دوم ماده پرش طول در اختیار اوست. در رقابتهای دو 200 متر، پرش ارتفاع و دوی 100 متر با مانع، عالی بود. او دقیقا همان طوری بود که یک قهرمان باید باشد.

ورزشگاه مورد علاقه

عاشق "مودستو" در کالیفرنیا هستم. همیشه گرم است که مسیر دویدن آن مقابل جایگاه است. در سال 1992 در آنجا 8.90 متر پریدم. دوست داشتم که هر سال در آنجا بپرم. برای من مثل خانه می ماند.

بزرگترین دستاورد غیر ورزشی

پدر سه دختر هستم؛ میکا 20 ساله، کارلی 11 ساله و میسی 10 ساله. آنها عشق زندگی من هستند، بهترین چیزهایی که برای من اتفاق افتاد. آنها هنوز هم انگیزه بسیاری به من می دهند.