سفره تحویل سال نو در میهمانی شهدا
فاطمه آلیا
نزدیک سال نو که می شود، همه در تکاپویند به هر حال زمین و زمان در تحول اند. کششی و جوششی وصف نشدنی دلربایی می کند و جذبه آفرین است. اشتیاقی عجیب داری، متصل به بی نهایت به همین دلیل احساس سبکبالی در تو تقویت می شود. چه دعای عمیقی "یا محول الحول و الاحوال حول حالنا الی احسن الحال" سرگشته و واله بهترین "روزگاری" راه تو را می خواند.
سفره تحویل سال نو به فراخور حال و روز هر کس فرق می کند. محتویات آن هم متفاوت است. بر سر سفره تحویل سال نو لختی درنگ و تأمل می کنی، دل به خدا می دهی "یا مقلب القلوب و الابصار" خدایا دل مرا دگرگون کن و نیز چشمان مرا، قطعا همیشه روش بهتری برای زندگی کردن هست. خدایا بصیرتم ده. و اما سفره ای پر و پیمان گسترده شده است. صاحب سفره تو را می خواند. این سفره را چه کسانی گسترده اند؟ همانانی که نزد خدا روزی می خورند. آنها کشته نشده اند بلکه زنده اند و "عندربهم یرزقون" و می دانی که بسیار بخشنده اند بسیار ایثارگرند. آنها جان و خون خود را هبه کرده اند تا هوای تازه اسلام استشمام شود و زلال معنویات چشانده، آنان بر سر سفره تحویل سال منتظرند! شاد و سرمست.
چه خوش می گفت آن عارف الهی که "در قهقهه مستانه شان عندربهم یرزقونند" پس چگونه است که رزق و روزی خود را ایثار نکنند. ارزانیت باد که تو هم از قبیله نوری و با راهیان نور.
به منطقه می رسی، آنجا دیگر از هیاهوی "زدوبند" و "حساب و کتاب" و "سبقت غیرمجاز" خبری نیست، آنجا منطقه "حال" است و "درون" مسیر دوکوهه را می گویم یا "شلمچه" و یا "دوراهی شهادت" را که هیچ اهل حالی برسر دوراهی نماند، چون هر دو به سعادت ختم می شد. طلیعه طلاییه مجذوبت می کند و وقتی مجذوب شدی، تو را با دنیا و خستگی ها و وابستگی هایش چه کار؛ وارسته می شوی.
"منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن/ منم که دیده نیالوده ام به بد دیدن" و اگر غنیمت شماری، "حال" را به "مقام" میرسی و چه مقامی! عظمت؛ سفره تحویل سال نو را درک می کنی. چندسین؟! سیرالی الله، سعادت سبزی ایمان، سفیدی رو، سرمستی و سرور، سر، سرمایه، سرّ که نه اسرار، سبقت ....و سکوت.
"ان لربکم فی ایام دهرکم نفحاتٍ الا فتعرّضوا لها و لاتعرضوا عنها..." بدانید که پروردگارتان را در ایام روزگار شما نسیم هایی است. هان بکوشید که خود را در معرض آنها قرار دهید و از آنها روی نگردانید.
چه سفره ای... شما را به انجام واجبات و ترک محرمات و پیروی از احکام الهی و کلام معصومین(ع) و اطاعت از ولی فقیه دعوت می کند. چقدر روح تشنه است. تشنه آب حیات، تشنه معنویت، آب حیات همین جاهاست، خیلی دور، خیلی نزدیک؛ در فکه، بازی دراز، آن طرف در کناره اروند، چه سفره ای است سفره تحویل سال... روحت را می نوازد.
دنیا بازیچه ای بیش نیست و فانی و گذرنده است. پس اسیر دنیا نشوید و برای آخرت توشه برگیرید.
"تزوّدوا، تزوّدوا" و "تجهّزوا رحمکم الله فقد نودی فیکم بالرحیل".
عجب سفره ای است، سفره تحویل سال نو در میهمانی شهدا؛ همه چیز در آن است، لذت وصل و شوق وصال.
"وصال او ز عمر جاودان به/ خداوندا مرا آن ده که آن به" و چه نوایی شورانگیزتر از شنیدن سروده عشق آنجا که "خداوند جان های مومنین را می خرد. چه قدر؟! هزینه، فایده کرده ای؟! به ازای تمام بهشت و شهیدان اختیار بهشت را دارند. چه درسی است، درس مکاسب در محضر شهیدان! چه معامله ای! چه خریداری و چه فروشنده ای و چه سودی؟!
راه، تو را می خواند. اگر بروی، به نور می رسی و آنها از بهشت عباد تو را سهمی خواهند داد.
ساقیا آمدن عید مبارک بادت / وان مواعید که کردی مرود از یادت
شادی مجلسیان در قدم و مقدم تست / جای غم باد هر آن دل که نخواهد شادت
پس شاد باش و شاد زی، گورایت باد تناول از مائده آسمانی، ادب سفره را رعایت کن، لحظه تحویل سال است.
ساعت 2 و 50 دقیقه و 45 ثانیه روز دوشنبه اول فروردین 1390، قرار ما سرزمین نور بر سر سفره شهدا؛ نیت کن! از موجودی سفره چه می خواهی؟؛ شجاعت! مروت! فتوت، سخاوت، سیادت، غیرت، آخرت، همت، عزت، عظمت یا شهرت؛ شهرت در اوج گمنامی...
و باز دعا می کنیم؛
یا محول الحول والاحوال، حول حالنا الی احسن الحال
همین حالا شهدا را یاد کنیم با یک صلوات و به قضاوت بنشینیم بعد از شهدا ما چه کرده ایم.
اللهم اجعلنا عاقبه امورنا خیرا
*نماینده مردم تهران در مجلس شورای اسلامی
سفره تحویل سال نو به فراخور حال و روز هر کس فرق می کند. محتویات آن هم متفاوت است. بر سر سفره تحویل سال نو لختی درنگ و تأمل می کنی، دل به خدا می دهی "یا مقلب القلوب و الابصار" خدایا دل مرا دگرگون کن و نیز چشمان مرا، قطعا همیشه روش بهتری برای زندگی کردن هست. خدایا بصیرتم ده. و اما سفره ای پر و پیمان گسترده شده است. صاحب سفره تو را می خواند. این سفره را چه کسانی گسترده اند؟ همانانی که نزد خدا روزی می خورند. آنها کشته نشده اند بلکه زنده اند و "عندربهم یرزقون" و می دانی که بسیار بخشنده اند بسیار ایثارگرند. آنها جان و خون خود را هبه کرده اند تا هوای تازه اسلام استشمام شود و زلال معنویات چشانده، آنان بر سر سفره تحویل سال منتظرند! شاد و سرمست.
چه خوش می گفت آن عارف الهی که "در قهقهه مستانه شان عندربهم یرزقونند" پس چگونه است که رزق و روزی خود را ایثار نکنند. ارزانیت باد که تو هم از قبیله نوری و با راهیان نور.
به منطقه می رسی، آنجا دیگر از هیاهوی "زدوبند" و "حساب و کتاب" و "سبقت غیرمجاز" خبری نیست، آنجا منطقه "حال" است و "درون" مسیر دوکوهه را می گویم یا "شلمچه" و یا "دوراهی شهادت" را که هیچ اهل حالی برسر دوراهی نماند، چون هر دو به سعادت ختم می شد. طلیعه طلاییه مجذوبت می کند و وقتی مجذوب شدی، تو را با دنیا و خستگی ها و وابستگی هایش چه کار؛ وارسته می شوی.
"منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن/ منم که دیده نیالوده ام به بد دیدن" و اگر غنیمت شماری، "حال" را به "مقام" میرسی و چه مقامی! عظمت؛ سفره تحویل سال نو را درک می کنی. چندسین؟! سیرالی الله، سعادت سبزی ایمان، سفیدی رو، سرمستی و سرور، سر، سرمایه، سرّ که نه اسرار، سبقت ....و سکوت.
"ان لربکم فی ایام دهرکم نفحاتٍ الا فتعرّضوا لها و لاتعرضوا عنها..." بدانید که پروردگارتان را در ایام روزگار شما نسیم هایی است. هان بکوشید که خود را در معرض آنها قرار دهید و از آنها روی نگردانید.
چه سفره ای... شما را به انجام واجبات و ترک محرمات و پیروی از احکام الهی و کلام معصومین(ع) و اطاعت از ولی فقیه دعوت می کند. چقدر روح تشنه است. تشنه آب حیات، تشنه معنویت، آب حیات همین جاهاست، خیلی دور، خیلی نزدیک؛ در فکه، بازی دراز، آن طرف در کناره اروند، چه سفره ای است سفره تحویل سال... روحت را می نوازد.
دنیا بازیچه ای بیش نیست و فانی و گذرنده است. پس اسیر دنیا نشوید و برای آخرت توشه برگیرید.
"تزوّدوا، تزوّدوا" و "تجهّزوا رحمکم الله فقد نودی فیکم بالرحیل".
عجب سفره ای است، سفره تحویل سال نو در میهمانی شهدا؛ همه چیز در آن است، لذت وصل و شوق وصال.
"وصال او ز عمر جاودان به/ خداوندا مرا آن ده که آن به" و چه نوایی شورانگیزتر از شنیدن سروده عشق آنجا که "خداوند جان های مومنین را می خرد. چه قدر؟! هزینه، فایده کرده ای؟! به ازای تمام بهشت و شهیدان اختیار بهشت را دارند. چه درسی است، درس مکاسب در محضر شهیدان! چه معامله ای! چه خریداری و چه فروشنده ای و چه سودی؟!
راه، تو را می خواند. اگر بروی، به نور می رسی و آنها از بهشت عباد تو را سهمی خواهند داد.
ساقیا آمدن عید مبارک بادت / وان مواعید که کردی مرود از یادت
شادی مجلسیان در قدم و مقدم تست / جای غم باد هر آن دل که نخواهد شادت
پس شاد باش و شاد زی، گورایت باد تناول از مائده آسمانی، ادب سفره را رعایت کن، لحظه تحویل سال است.
ساعت 2 و 50 دقیقه و 45 ثانیه روز دوشنبه اول فروردین 1390، قرار ما سرزمین نور بر سر سفره شهدا؛ نیت کن! از موجودی سفره چه می خواهی؟؛ شجاعت! مروت! فتوت، سخاوت، سیادت، غیرت، آخرت، همت، عزت، عظمت یا شهرت؛ شهرت در اوج گمنامی...
و باز دعا می کنیم؛
یا محول الحول والاحوال، حول حالنا الی احسن الحال
همین حالا شهدا را یاد کنیم با یک صلوات و به قضاوت بنشینیم بعد از شهدا ما چه کرده ایم.
اللهم اجعلنا عاقبه امورنا خیرا
*نماینده مردم تهران در مجلس شورای اسلامی
نظر شما
پیشنهاد سردبیر
پرونده ویژه
