شیرمردی از تبار نیکان

منقبض شده ام. خبر کوتاه و دردآور بود. به شدت گریستم. جعفر قره خانی ابرمرد اسطوره ای بسکتبال ایران درگذشت. در نوجوانی برایم الگو بود. در مرحله توسعه مهارت هایم می کوشیدم قبل از پدید آوردن سبک بازیگری خودم از مهارت های زیبا و بدیع اش تقلید کنم. بزرگترین آرزویم بازی در کنارش بود. اگر عشق انگیزه تلاش مفرط باشد عشق مفرطم به مظفر بنی هاشمی و قره خانی موجب سحتکوشی ام شد و آرزو را برآورده ساخت.

سال های 1355 و 1356 در تیم راه آهن و سپس در تیم های ملی در کنارش بودم. سال 1356 در مسابقات ارتش های جهان در تهران به جرات می توان گفت در حضور ستارگان دنیا یکی از سه ستاره برتر این مسابقات بود و بر روی سبد تیم های بزرگ دنیا چون آمریکا و ایتالیا با میانگین قدی 2 متر و 10 سانتیمتر آنها قلدری می کرد. شیرمرد بسکتبال ایران عقاب آسا بر روی سبد حریفان به پرواز در می آمد. چست و چابک و با پنجه های قدرتمند و بسیار فراخش توپ گل نشده را به ثمر می رسانید.

سال 1358 آخرین سال حضورش در بسکتبال در مسابقات بنغازی لیبی داخل زمین در کنارش بودم. در 32 سالگی هنوز گلزن ترین بازیکن تیم ایران بود. تاریخ بسکتبال ایران در هر دهه یا نیم دهه نام غولانی را بر تارک خود حمل می کند که بی تردید نام این رادمرد پاک سرشت بر بلندایی برتر از همه آن غولان قرار دارد. در پس بازنشستگی از بسکتبال به اقتضای جبر زمان، رام ترین فرد تن داده به این اقتضا بود و میدان را برای برخی فرومایگان بی توشه و پیشینه، خالی کرد تا مربی اصلی فدراسیون شوند. آرام و بی هیاهویی در خلوت تنهای خود زیست. کسی از او آزاری ندید. کسی هرگز از او نرنجید. مگر نه اینکه قهرمانان واقعی متکی به نفس و واقف به توان خود باید چنین باشند؟

او مردی بود از تبار نیکان و پاکان با منشی به ارث برده از پهلوانان باستانی ایران زمین ذره ای گرد و غبار وجود پاک و پربرکتش را ملکوک نکرده بود.

داغش همیشه بر دل من و دوستانش باقی می ماند. بکوشیم تا فروزه های والای اخلاقی و شخصیتی اش را در این وانفسای حرفه ای گری بی سامان، سرلوحه زندگی و کار و ورزش خود قرار دهیم.

روانش شاد و یادش گرامی باد.

دکتر فرهاد هژیر

شرح عکس: از راست مرحوم جعفر قره خانی، فرهاد هژیر و رضانوری فرودگاه بنغازی در لیبی میزبان بازی های ارتش های جهان در سال 1358