آسمان همیشه آفتابی نیست/ نسخه حل مشکلات عشق ورزیدن به انسان‌ها

به گزارش خبرگزاری برنا، ما انسانها همیشه با نقابی که به چهره میزنیم در مقابل دیگران ظاهر می شویم. همه وانمود می کنیم که همه چیز در امن و امان است. هوا آفتابی و صاف است، دریا آرام است، ما بی خیالیم و به کسی احتیاج نداریم. اما این حرفها را باور نکنید!

ظاهر ما شاید آرام به نظر برسد، اما در درونمان همیشه رضایت و آرامش وجود ندارد. گاهی در درونمان احساس پریشانی، تنهایی، هراس می کنیم و همه ی اینها را از دیگران پنهان می کنیم. نمی خواهیم کسی اینها را بداند، از اینکه ضعف هایمان آشکار شود، می ترسیم. گاهی از عصبانیت برای خودمان نقابی می سازیم و چنان ظاهر بی روح و سردی داریم که کمک می کند تا تظاهر کنیم.

همه ی ما در چنین شرایطی دوست داریم با کسی حرف بزنیم و احساسات و افکار مختلفمان را با او بیان کنیم، اما باز می ترسیم که نگاهش با عشق و پذیرش همراه نباشد، می ترسیم به ما بخندد، می ترسیم در اعماق خود هیچ نباشیم، خوب نباشیم و دیگری ما را ببیند و رد کند!

همه ی آدم ها بسیار بسیار ضعیف و حساس هستند. بعضی می دانند چگونه خود را از این سطح آسیب پذیری با مخفی شدن، ژست گرفتن، به ظاهر در امان بدارند. اما تنها راه نجات عشق بی قید و شرط انسانها به یکدیگر است. عشق، مهربانی، اعتماد و ادب در این ظاهر سازی رخنه می کند.

خوب است به دور از قضاوت، پیشداوری و با زبانی همدلانه بکوشیم تا محیطی فراهم کنیم که در آن هیچ کس مجبور نباشد افکار، عقاید و خود حقیقیش را پنهان کند و بین خودش و دیگران دیواری بچیند تا در پشت آن از خودش حفاظت کند.


به همین دلیل است که ساختن محیطی محبت آمیز و پرورشی در خانه این قدر مهم است. باید در خانه محیطی ایجاد کنیم که در آن آسیب پذیر بودن و پذیرا بودن خطری نداشته باشد. در حقیقت بنا بر توافق عمومی تقریباً همه ی متخصصان در زمینه ی ازدواج، روابط خانوادگی و پرورش کودک بر این است که ساختن محیطی گرم، صمیمی، حمایت کننده و تشویق کننده احتمالاً مهم ترین کاری است که می توانید برای خانواده ی خود انجام دهید و این تنها برای بچه های کوچک نیست. برای همسرتان، نوه ها، عمه ها، عموها، برادرزاده ها و همه است.

بنا نهادن چنین فرهنگی از هر چیز دیگر مهم تر است.