معلول جسمی حرکتی در گفتوگو با برنا
مهریه من ۷۲ سکه بهار آزادی به نیت ۷۲ تن یاران اباعبدالله است
مهریه من 72 سکه بهار آزادی به نیت 72 تن یاران اباعبداالله تعیین شد. به دوستان هم سن و سال خودم توصیه میکنم که مادیات را کنار بگذارند، چون برای هیچکس پایدار نیست.
به گزارش خبرنگار اجتماعی برنا، در زندگی هر فردی معلولیت نهفته است. پیری و دوران کهولت، حوادث و بسیاری از وقایعی که ممکن است در محل کار، خیابان و حتی منزل برای انسان رخ دهد و افراد را دچار معلولیت کند، به این ترتیب انسان ها با یک بدشانسی در زندگی به جرگه معلولان می پیوندند.
اما سوالی که در اینجا مطرح است این است که؛ آیا با معلول شدن و نقص عضو باید به گوشه ای رفت و راه عزلت برگزید یا اینکه دوباره سعی کرد چرخ زندگی را به حرکت درآورد.
فاطمه برخورداری؛ 26 ساله و عضو موسسه رعد و معلول جسمی حرکتی در گفتوگو با خبرنگار برنا می گوید: دوران کودکی ام که بهترین دوران زندگی ام بود را خیلی زود پشت سر گذاشتم. 14 ساله بودم که بر اثر تصادف پاهایم را از دست دادم. اول خیلی متوجه نبودم که چه اتفاقی افتاده، ولی در دلم امیدوار بودم که یک روز می توانم راه بروم.
به مرور زمان امید هم در دلم کمرنگ می شد، فقط چهره غمگین مادر را می دیدم و ناراحتی های پدر را. چندین سال گذشت تا با مجتمع نیکوکاری رعد آشنا شدم.
با ورودم به رعد احساس می کردم افرادی که عضو این مجموعه هستند، همه مثل من با شکست مواجه شده و مجبور شده اند که برای ادامه حیات به رعد مراجعه کنند. اما با گذر زمان به این نتیجه رسیدم که شکست برای کسی است که خودش را باخته باشد.
پس از مدتی با آقای عزیزی (همسرم) آشنا شدم. جواد هم برای ثبت نام دوره های آموزشی به رعد آمده بود. وقتی محبت هایش را می دیدم، فکر می کردم محبت نیست و مثل دیگران ترحم می کند. ولی سخت در اشتباه بودم، با گذشت زمان ماجرای خواستگاری پیش آمد و با تمام مخالفت هایی که خانواده ها داشتند، بالاخره به هم رسیدیم و خدا رو شکر در حال حاضر زندگی خیلی خوبی را در کنار هم سپری می کنیم.
جواد عزیزی، 28 ساله، عضو موسسه رعد و بیمار پیوند کلیه است. وی در اینباره توضیح می دهد: تقریبا همه گذشته همین است که همسرم توضیح داد؛ گذشته خیلی سختی را پشت سر گذاشتیم، اما اکنون زندگی خیلی خوبی داریم.
وی در مورد منبع درآمدش می گوید: بنده در تاکسی سرویس مشغول کار هستم که درآمدش زیاد نیست، اما با توکل به خدا و یاری امام زمان تا به حال مشکلی پیش نیامده است.
برخورداری در مورد خانه داری اش می گوید: تقریباً همه کارهای خانه را خودم انجام می دهم و هیچ مشکلی ندارم. امور بیرون از منزل هم که به عهده همسرم است.
وی با خنده به این نکته اشاره می کند که؛ همسرم علیرغم خستگی های ناشی از کار درون شهر وقتی به منزل بر می گردد، دست به سینه در خدمت بنده است.
این زوج جوان در پاسخ به اینکه آیا به جز خدا کسی از نظر مالی کمکشان کرده یا خیر، اظهار داشتند: پدرهایمان خیلی کمک کردند و در حال حاضر هم نیمی از مخارج زندگی را آن ها تامین می کنند. ناگفته نماند که در ابتدا وسایل منزل و حتی هزینه ابتدایی اجاره منزل را خیّرین تقبل کردند.
فاطمه برخورداری درباره معیار های ازدواجش افزود: اینکه همسرم متدین باشد و همدم و مونس خوبی برای شادی ها و غم هایم باشد، از اصلی ترین معیارهای زندگی آینده ام بود.
اکثر معیارهای امروزه به نظر من سطحی و نادرست هستند. البته خود من هم هنگام تعیین مهریه با خانواده همسرم دچار مشکل شدم، ولی از جایی که خدا می خواست همه چیز به خوبی پیش رفت و مهریه من 72 سکه بهار آزادی به نیت 72 تن یاران اباعبدا... تعیین شد. به دوستان هم سن و سال خودم توصیه می کنم که مادیات را کنار بگذارند، چون برای هیچکس پایدار نیست.
وی می گوید: روند زندگی ما تاثیر بسزایی در خانواده ها و کسانی که از ازدواج ما اعلام نارضایتی می کردند داشته، تا حدی که بعضی ها به این نتیجه رسیدند که باید حلالیت بگیرند. اما با این حال هنوز هم نمی توانند قبول کنند که من با امور زندگی مشکلی ندارم و می توانم همه کارهای روزمره ی زندگی خودم را انجام دهم. آنها معلولیت را محدودیت می دانند در حالیکه اینطور نیست.
این عضو مجتمع نیکوکاری رعد ادامه می دهد: هدف ما برای دیروز، امروز و فردا خوشبخت کردن همدیگر بوده و خواهد بود. با تمام مشکلاتی که داریم، علی الخصوص مشکلات مادی، مطمئنم که اگر ما در کنار هم باشیم و سختی ها را تحمل کنیم، آینده خوبی در انتظار ماست.
به نظر برخورداری، دست و پنجه نرم کردن با این مسأله در این جامعه ابتدا خیلی سخت است، اما باید باور کرد که جامعه نمی تواند بپذیرد که معلول هم می تواند مثل دیگران زندگی کند. من به صراحت می گویم که توانایی های معلولین خیلی بیشتر از افراد سالم است.
عزیزی با تأیید صحبت های همسرش، ادامه می دهد: اگر معلولین و یا افراد سالم بخواهند در کار خدا چون و چرا بیاورند، از خدا دور می شوند و ناامید. پس سعی کنند حرف مردم در آنها نفوذ نکرده و در چنین مواقعی به موسسه های معلولین مراجعه کنند تا دوباره نور امید در آنها زنده شود.
این زوج خوشبخت در پایان خاطر نشان کردند: پیشنهاد می کنیم جوانان توکل به خدا را هرگز فراموش نکرده و توانایی های خود را بشناسند و از استعدادشان کمک بگیرند و در جهت پیشرفت خود و پیشرفت جامعه موثر باشند و اگر در شرف ازدواج هستند، شناخت همدیگر بهترین معیار ازدواج و عامل خوشبختی برایشان خواهد بود.
اما سوالی که در اینجا مطرح است این است که؛ آیا با معلول شدن و نقص عضو باید به گوشه ای رفت و راه عزلت برگزید یا اینکه دوباره سعی کرد چرخ زندگی را به حرکت درآورد.
فاطمه برخورداری؛ 26 ساله و عضو موسسه رعد و معلول جسمی حرکتی در گفتوگو با خبرنگار برنا می گوید: دوران کودکی ام که بهترین دوران زندگی ام بود را خیلی زود پشت سر گذاشتم. 14 ساله بودم که بر اثر تصادف پاهایم را از دست دادم. اول خیلی متوجه نبودم که چه اتفاقی افتاده، ولی در دلم امیدوار بودم که یک روز می توانم راه بروم.
به مرور زمان امید هم در دلم کمرنگ می شد، فقط چهره غمگین مادر را می دیدم و ناراحتی های پدر را. چندین سال گذشت تا با مجتمع نیکوکاری رعد آشنا شدم.
با ورودم به رعد احساس می کردم افرادی که عضو این مجموعه هستند، همه مثل من با شکست مواجه شده و مجبور شده اند که برای ادامه حیات به رعد مراجعه کنند. اما با گذر زمان به این نتیجه رسیدم که شکست برای کسی است که خودش را باخته باشد.
پس از مدتی با آقای عزیزی (همسرم) آشنا شدم. جواد هم برای ثبت نام دوره های آموزشی به رعد آمده بود. وقتی محبت هایش را می دیدم، فکر می کردم محبت نیست و مثل دیگران ترحم می کند. ولی سخت در اشتباه بودم، با گذشت زمان ماجرای خواستگاری پیش آمد و با تمام مخالفت هایی که خانواده ها داشتند، بالاخره به هم رسیدیم و خدا رو شکر در حال حاضر زندگی خیلی خوبی را در کنار هم سپری می کنیم.
جواد عزیزی، 28 ساله، عضو موسسه رعد و بیمار پیوند کلیه است. وی در اینباره توضیح می دهد: تقریبا همه گذشته همین است که همسرم توضیح داد؛ گذشته خیلی سختی را پشت سر گذاشتیم، اما اکنون زندگی خیلی خوبی داریم.
وی در مورد منبع درآمدش می گوید: بنده در تاکسی سرویس مشغول کار هستم که درآمدش زیاد نیست، اما با توکل به خدا و یاری امام زمان تا به حال مشکلی پیش نیامده است.
برخورداری در مورد خانه داری اش می گوید: تقریباً همه کارهای خانه را خودم انجام می دهم و هیچ مشکلی ندارم. امور بیرون از منزل هم که به عهده همسرم است.
وی با خنده به این نکته اشاره می کند که؛ همسرم علیرغم خستگی های ناشی از کار درون شهر وقتی به منزل بر می گردد، دست به سینه در خدمت بنده است.
این زوج جوان در پاسخ به اینکه آیا به جز خدا کسی از نظر مالی کمکشان کرده یا خیر، اظهار داشتند: پدرهایمان خیلی کمک کردند و در حال حاضر هم نیمی از مخارج زندگی را آن ها تامین می کنند. ناگفته نماند که در ابتدا وسایل منزل و حتی هزینه ابتدایی اجاره منزل را خیّرین تقبل کردند.
فاطمه برخورداری درباره معیار های ازدواجش افزود: اینکه همسرم متدین باشد و همدم و مونس خوبی برای شادی ها و غم هایم باشد، از اصلی ترین معیارهای زندگی آینده ام بود.
اکثر معیارهای امروزه به نظر من سطحی و نادرست هستند. البته خود من هم هنگام تعیین مهریه با خانواده همسرم دچار مشکل شدم، ولی از جایی که خدا می خواست همه چیز به خوبی پیش رفت و مهریه من 72 سکه بهار آزادی به نیت 72 تن یاران اباعبدا... تعیین شد. به دوستان هم سن و سال خودم توصیه می کنم که مادیات را کنار بگذارند، چون برای هیچکس پایدار نیست.
وی می گوید: روند زندگی ما تاثیر بسزایی در خانواده ها و کسانی که از ازدواج ما اعلام نارضایتی می کردند داشته، تا حدی که بعضی ها به این نتیجه رسیدند که باید حلالیت بگیرند. اما با این حال هنوز هم نمی توانند قبول کنند که من با امور زندگی مشکلی ندارم و می توانم همه کارهای روزمره ی زندگی خودم را انجام دهم. آنها معلولیت را محدودیت می دانند در حالیکه اینطور نیست.
این عضو مجتمع نیکوکاری رعد ادامه می دهد: هدف ما برای دیروز، امروز و فردا خوشبخت کردن همدیگر بوده و خواهد بود. با تمام مشکلاتی که داریم، علی الخصوص مشکلات مادی، مطمئنم که اگر ما در کنار هم باشیم و سختی ها را تحمل کنیم، آینده خوبی در انتظار ماست.
به نظر برخورداری، دست و پنجه نرم کردن با این مسأله در این جامعه ابتدا خیلی سخت است، اما باید باور کرد که جامعه نمی تواند بپذیرد که معلول هم می تواند مثل دیگران زندگی کند. من به صراحت می گویم که توانایی های معلولین خیلی بیشتر از افراد سالم است.
عزیزی با تأیید صحبت های همسرش، ادامه می دهد: اگر معلولین و یا افراد سالم بخواهند در کار خدا چون و چرا بیاورند، از خدا دور می شوند و ناامید. پس سعی کنند حرف مردم در آنها نفوذ نکرده و در چنین مواقعی به موسسه های معلولین مراجعه کنند تا دوباره نور امید در آنها زنده شود.
این زوج خوشبخت در پایان خاطر نشان کردند: پیشنهاد می کنیم جوانان توکل به خدا را هرگز فراموش نکرده و توانایی های خود را بشناسند و از استعدادشان کمک بگیرند و در جهت پیشرفت خود و پیشرفت جامعه موثر باشند و اگر در شرف ازدواج هستند، شناخت همدیگر بهترین معیار ازدواج و عامل خوشبختی برایشان خواهد بود.
نظر شما
پیشنهاد سردبیر
پرونده ویژه
