سوریه اشتباه اول و آخر قطر و عربستان
به گزارش برنا به نقل از العالم، "ابراهیم الامین" در مقاله ای در روزنامه "الاخبار"، تاکید کرد: عرب هایی که در سرشان شور تغییر در سوریه موج می زند ، مایه تاسف هستند. عربستان سعودی ائتلافی از کشورهای عرب حاشیه خلیج فارس را رهبری می کند و از تغییرات ، اصلاحات ، گردش قدرت ، مخالفت با مقابله خشونت آمیز با افکار عمومی و غیره سخن می راند. هیچ کس بر کشتار بی گناهان سرپوش نمی نهد اما بهتر است این سووال را مطرح کنیم که عربستان چگونه با گروه های القاعده در این کشور مقابله می کند یا اینکه با پرونده اعتراضات سیاسی و مطالبات مردمی چگونه برخورد می کند یا اینکه با تخلفات اداری و دولتی در این کشور چه برخوردی می شود، عربستان چگونه سربازان خود را به خارج از کشور یعنی به بحرین اعزام می کند، تا تظاهر کنندگان بحرینی را بکشند و آن ها را با استفاده از زور و خشونت سرکوب کنند، و آن ها را به دلایل سیاسی و طایفه ای شکنجه کنند. دلایلی که مانند چهره سران این کشور نفرت انگیز است.
ای نویسنده عرب افزود: آیا قطر فکر می کند اگر پول و شبکه الجزیره را داشته باشد یا میزبان چند نشست و کنفرانس مخالفان باشد، می تواند اداره جریان تغییر در جهان عرب را به دست گیرد ؟ آیا قطر متوجه نیست که کشوری کوچک و فاقد توانمندی های اصیل است، و هرگونه اعلام آمادگی برای ایفای نقش بزرگ تر، این کشور را در معرض توفان قرار خواهد داد. آیا در دوحه کسی هست که گمان کند اعمال فشار به وسیله رسانه ها می تواند معادلات را در سوریه دگرگون کند و اینگونه وانمود کند که دودستگی حاد در سوریه واقعیت است نه تخیل. آیا آن چه در لیبی اتفاق افتاد ، مشوق تکرار چنین رویکردی است؟ آیا کسی نیست که تذکر دهد اشتباه در چنین موقعیت هایی، مانند اشتباه در مواد منفجره است که تنها یک بار اتفاق می افتد ؟
ابراهیم الامین خاطرنشان کرد: آیا اساسا امارات متحده عربی کشور محسوب می شود تا در زمینه ایجاد یک دولت نظریه صادر کند، یا اینکه آیا تعدد احزاب در امارات به حدی رسیده است که بتوان آن را به دیگر کشورها به ویژه کشورهای شرقی صادر کرد؟ ایا این عمارت ِ متشکل از کارتن های چیده شده ، نمی داند که در نزدیکی آن کسانی هستند که می توانند حتی با دست زدن، این عمارت کاغذین را از هم بپاشند ؟ یا اینکه این حکومت، به حاکمیت امنیتی - نژادی در ابوظبی ، یا حباب سازندگی در دبی و یا به مرکز فرهنگی استثنایی خود در الشارقه غره است؟
ابراهیم الامین تاکید کرد: آیا اینها واقعا حق دارند که خود را سخنگوی یک ملت بنامند یا از تغییر و اصلاحات سخن بگویند در حالی که ثروت خود را که برای سیر کردن همه گرسنگان آفریقا کافی است، هدر می دهند. آیا آن ها فکر می کنند به مجرد آن که غرب به آن ها اجازه دخالت داده است ، نماینده نیروهای ناتو در روزهای سیاه لیبی شده اند ؟ آیا آن ها صلاحیت آن را دارند که به دیگران درباره چگونگی تعامل با شهروندان یا همسایگان درس بدهند در حالی که خود هنوز گذرنامه کارمندان خود را توقیف می کنند، و به زنان اجازه ابراز عقیده نمی دهند، و نسل های جدید در کشورهای خود را از ایفای نقش در توسعه کشور باز می دارند ؟ آیا این گونه رفتارها شایسته است ؟
ابراهیم الامین اظهار داشت: آیا برخی فکر می کنند اگر افکار عمومی عربی یا جهانی را در خصوص حقیقت آن چه در شهرها و روستاهای سوریه می گذرد ، گمراه کنند ، سوری ها اخباری که درباره شهرها و روستاهایشان از رسانه ها پخش می شود را باور خواهند کرد؟ یا اینکه گمان می کنند که مخالفان سوری صرفنظر از رویکردهای مختلفشان آن ها را نقد نخواهند کرد و اخبار الجزیره را تکذیب نخواهند کرد. شبکه ای که در زیر پا گذاشتن اصول حرفه ای چنان تنزل کرد که سطح آن حتی از العربیه که بر اساس اندیشه تحقیر دشمنان آل سعود شکل گرفته بود نیز پایین تر رفت. از آن گذشته آتش افروزی و دامن زدن به اختلافات و تنش های قومی و مذهبی و سپس پرداختن به نبود چنین اختلافی در سوریه و ادعای اینکه نظام حاکم بر سوریه خواهان برانگیختن این اختلافات است برای چیست ؟
این نویسنده عرب تاکید کرد: مساله آخر ، نبود میانجی جدی میان نظام و مخالفان سوری است. این امر مسوولیت دو طرف است؛ آن ها باید در خصوص میانجی کردن یک شخص ، گروه یا دولت یا چارچوبی سیاسی که بتواند نقش میانجی سالم را ایفا کند ؛ توافق کنند و حتی اگر لازم باشد این توافق را محرمانه بگذارند تا این میانجی شکاف میان دو طرف را بازسازی کرده و با بهره مندی کافی از عقلانیت و قدرت اقناع ، به دو طرف بفهماند که کوتاه آمدن به شکل درست تنها راه دستیابی به نتیجه درست است. اگر چنین چیزی اتفاق نیفتد سوریه در معرض سخت ترین و دشوارترین شرایط خواهد بود و هیچ کس نخواهد توانست جلوی انفجار بزرگ را در آن بگیرد زیرا اکثر کشورهای بیگانه با توجه به نقشی که سوریه در منطقه دارد ، ترجیح می دهند که سوریه را ویران کنند.
