نگاهی به تاثیرگذاریهای شبکههای تلویزیونی/۱
آمار قربانیان شبکههای ماهوارهای چقدر است؟
برنامهسازان، مسوولان شبکههای تلویزیونی و خانوادهها، هر کدام به نوبه خودشان وظیفه دارند تا به قشر تاثیرپذیر و حساس جامعه توجه ویژهای داشته باشند.
به گزارش خبرنگار رادیو و تلویزیون برنا، در جامعه کنونی که اینترنت و شبکههای تلویزیونی ماهوارهای، به نوعی به عنوان فناوریهای نوین ارتباطی برای بهبود زندگی و تسریع در آموزش، پژوهش و تماس مفید است، اما اگر به آنها به عنوان وسیلهی وقتگذرانی یا پراكندن اخبار، تصاویر و فیلمهای نادرست با آموزشهای غلط مخالف فرهنگ عمومی جامعه یا القای موضوعهای مخدوش استفاده شود، به صورتی که تاثیر آنها بر قشری از جامعه که از نظر روانشناسان و جامعهشناسان در سنین تاثیرپذیری قرار دارند، طبعاً مضر خواهد بود.
سوال مهمی که در این میان مطرح میشود، این است که چه کسی مقصر تیره بختی نسلی است که با غفلت خانوادهها به ورطه هلاکت فرهنگی میخزند و از چه طریق و در کجا میتوان از دستاندرکاران پخش این اخبار و تصاویر شکایت کرد؟
طی چند هفته اخیر، خبرهایی بر سر زبانها افتاد که واکنش های متفاوتی را به دنبال داشت:
پسری 12 ساله قربانی تقلید از سریالهای تلویزیونی شد!
خبری بس اسف بار بود که بار دیگر مسوولیت چندین گروه را در جامعه یادآور شد:
1. برنامه سازانی که باید در عین حالی که نگران کمیت مخاطبین خود هستند و نباید از جرگه رقابت رسانه ای دور بمانند باید با توجه به زمان پخش سریال خود به ویژگی های مخاطبین توجه ویژه داشته باشند تا سوء تفاهم و کج فهمی پیامشان توسط مخاطب عام به حداقل رسد.
2. مدیران رسانه ای که ایشان هم در کنار سیاست گذاری برای رسانه خود و دغدغه های جذب مخاطب و تاثیرگذاری و آموزش او در حین سرگرمی، باید در مشخص کردن سطح برنامه ها برای مخاطبین و انتخاب باکس پخش مناسب و اطلاع رسانی دقیق به خانواده ها جهت جلوگیری از بوجود آمدن آنچه ناصواب است؛ تمام سعی و کوشش خود را مبذول دارند.
3. خانواده ها، که وظیفه شان از همه سنگین تر است. چرا که اولین کسی که اعمال کننده دقیق شیوه های تربیتی است و بیشترین دغدغه را باید به طور طبیعی دارا باشد والدین هستند. بیشترین نقش در فرهنگ پذیری خردسالان و کودکان و حتی نوجوانان در اختیار والدین و سایر اعضای خانواده است و ایشان می توانند به خوبی نقش دروازه بانی و فیلترینگ برنامه ها را در خانه و خانواده اعمال کنند.
سریال های آن ور آبی هم که همچنان قربانی می گیرند!
به گزارش برنا، حال سوال دیگری در پی این خبر و واکنش ها مطرح می شود که آیا تنها خطری که فرزندان و خانواده های ما را تهدید می کند، خطرات جانی است؟ و آیا تنها رسانه ای که از این تاثیرات برجا می گذارد رسانه ملی ما است؟ چه کسی تاکنون آمار دقیق قربانیان سریال ها و فیلم های مستهجن و فاسد شبکه های ماهواره ای و اینترنتی را محاسبه کرده است؟ تاکنون چند خانواده در صدد شکایت از تولید کنندگان و پخش کنندگان این سریال ها بر آمده اند؟ و اصولا چند خانواده در صدد معرفی خود به دادگاه ها به عنوان اصلی ترین مقصر حضور چنین رسانه های مفسده بر انگیزی در دل خانواده شان برآمده اند؟
افرادی که علیرغم تمامی محدودیت های قانونی و تذکرات کارشناسان مختلف در رسانه های مختلف، چشم خود را به روی حقیقت بسته و با خرید و راه اندازی دریافت کننده های مختلف این قبیل رسانه ها و اهمال در کنترل فرزندان خود، بستر را برای تزریق سموم متعدد روحی و شخصیتی به روح و روان پاک نسل آینده این خاک پاک فراهم کرده و حتی در مواجهه با فجایع سعی می کنند تا آن را در سکوت لاپوشانی کرده و به توجیه خود، فرزندشان و جامعه بپردازند.
گرچه شاید در واقع محکمه ای برای این گونه رفتار وجود نداشته باشد، اما خداوند مهربان دادستانی صبور و پرکار را در محکمه وجدان هرکسی مامور کرده تا وظایف و سوء عملکردها را در درون افراد فریاد زند؛ باشد که به خود آیند و از مفاسد بپرهیزند.
گزارش: آزاده فضلی
سوال مهمی که در این میان مطرح میشود، این است که چه کسی مقصر تیره بختی نسلی است که با غفلت خانوادهها به ورطه هلاکت فرهنگی میخزند و از چه طریق و در کجا میتوان از دستاندرکاران پخش این اخبار و تصاویر شکایت کرد؟
طی چند هفته اخیر، خبرهایی بر سر زبانها افتاد که واکنش های متفاوتی را به دنبال داشت:
پسری 12 ساله قربانی تقلید از سریالهای تلویزیونی شد!
خبری بس اسف بار بود که بار دیگر مسوولیت چندین گروه را در جامعه یادآور شد:
1. برنامه سازانی که باید در عین حالی که نگران کمیت مخاطبین خود هستند و نباید از جرگه رقابت رسانه ای دور بمانند باید با توجه به زمان پخش سریال خود به ویژگی های مخاطبین توجه ویژه داشته باشند تا سوء تفاهم و کج فهمی پیامشان توسط مخاطب عام به حداقل رسد.
2. مدیران رسانه ای که ایشان هم در کنار سیاست گذاری برای رسانه خود و دغدغه های جذب مخاطب و تاثیرگذاری و آموزش او در حین سرگرمی، باید در مشخص کردن سطح برنامه ها برای مخاطبین و انتخاب باکس پخش مناسب و اطلاع رسانی دقیق به خانواده ها جهت جلوگیری از بوجود آمدن آنچه ناصواب است؛ تمام سعی و کوشش خود را مبذول دارند.
3. خانواده ها، که وظیفه شان از همه سنگین تر است. چرا که اولین کسی که اعمال کننده دقیق شیوه های تربیتی است و بیشترین دغدغه را باید به طور طبیعی دارا باشد والدین هستند. بیشترین نقش در فرهنگ پذیری خردسالان و کودکان و حتی نوجوانان در اختیار والدین و سایر اعضای خانواده است و ایشان می توانند به خوبی نقش دروازه بانی و فیلترینگ برنامه ها را در خانه و خانواده اعمال کنند.
سریال های آن ور آبی هم که همچنان قربانی می گیرند!
به گزارش برنا، حال سوال دیگری در پی این خبر و واکنش ها مطرح می شود که آیا تنها خطری که فرزندان و خانواده های ما را تهدید می کند، خطرات جانی است؟ و آیا تنها رسانه ای که از این تاثیرات برجا می گذارد رسانه ملی ما است؟ چه کسی تاکنون آمار دقیق قربانیان سریال ها و فیلم های مستهجن و فاسد شبکه های ماهواره ای و اینترنتی را محاسبه کرده است؟ تاکنون چند خانواده در صدد شکایت از تولید کنندگان و پخش کنندگان این سریال ها بر آمده اند؟ و اصولا چند خانواده در صدد معرفی خود به دادگاه ها به عنوان اصلی ترین مقصر حضور چنین رسانه های مفسده بر انگیزی در دل خانواده شان برآمده اند؟
افرادی که علیرغم تمامی محدودیت های قانونی و تذکرات کارشناسان مختلف در رسانه های مختلف، چشم خود را به روی حقیقت بسته و با خرید و راه اندازی دریافت کننده های مختلف این قبیل رسانه ها و اهمال در کنترل فرزندان خود، بستر را برای تزریق سموم متعدد روحی و شخصیتی به روح و روان پاک نسل آینده این خاک پاک فراهم کرده و حتی در مواجهه با فجایع سعی می کنند تا آن را در سکوت لاپوشانی کرده و به توجیه خود، فرزندشان و جامعه بپردازند.
گرچه شاید در واقع محکمه ای برای این گونه رفتار وجود نداشته باشد، اما خداوند مهربان دادستانی صبور و پرکار را در محکمه وجدان هرکسی مامور کرده تا وظایف و سوء عملکردها را در درون افراد فریاد زند؛ باشد که به خود آیند و از مفاسد بپرهیزند.
گزارش: آزاده فضلی
نظر شما
پیشنهاد سردبیر
پرونده ویژه
