ماه مهر و آغاز سرگردانی دانشجو!

این روزها شوق راهیابی به دانشگاه و اخذ تخصص و مدارک عالیه در رشته‌های مورد علاقه، آرزوی هر دختر و پسر جوان ایرانی است. آرزویی که برای رسیدن به آن باید تاوان زیادی داد و مشقت‌های فراوانی کشید. بسیاری از دانشجویان برای رسیدن به این هدف، متحمل جدایی از خانواده و فرسنگ‌ها دوری از شهر و دیارشان شده و مجبور به زندگی در یک شهر غریب به تنهایی هستند. تجربه‌ای سخت که برای برخی از افراد شیرین و گاهی تلخ است.

دانشجویان غیر بومی با توجه به دانشگاه پذیرفته شده و شرایط موجود در آن، از همان ابتدا می‎توانند درصورت ارایه خوابگاه از سوی دانشگاه، به خوابگاه‎های دانشجویی برای اقامت مراجعه کنند اما در چند سال اخیر با توجه به رقابت شدید بین دانشجویان برای قبولی در دانشگاه‌ها و افزایش ظرفیت پذیرش دانشجویی، شانس اسکان در خوابگاه برای همه دانشجویان غیربومی وجود ندارد و کمبود ظرفیت و پوشش ناکافی خوابگاه برای دانشجویان چند سالی است که به معضل مهمی برای این قشر پرتوان جامعه مبدل شده است که چاره‌ای جز اجاره نشینی در خانه‌ها و پانسیون‌های خصوصی برای دانشجویان باقی نمی‎گذارد. اما مشکل فقط به همین جا ختم نمی‎شود و خانه‌های اجاره‌ای یا پانسیون‌های دانشجویی هم خود داستانی است که سراسر با مشکل مواجه است.

افرادی با تبلیغات رنگین برای دانشجویان غیربومی که به دلایلی موفق به اخذ خوابگاه نشده یا اینکه مدت استفاده‌شان از خوابگاه تمام شده اما هنوز موفق به دفاع از پایان‌نامه خود نشده‎اند، با تغییر کاربری منازلشان، پانسیون ایجاد می‌کنند. پانسیون‌هایی که همراه اسمشان کلمه دانشجویی را یدک می‌کشند اما در واقعیت اینطور نیست. یکی از مشکلات عمده پانسیون‎های دانشجویی، اسکان همه نوع قشر جامعه با هر سن و گرایشی در کنار دانشجویان است که همین مساله مشکلات زیادی را مثل، از دست دادن ذوق و شوق تحصیل در دانشجو و تاثیر منفی رفتارها و عادات برخی از ساکنین پانسیون بر فرد دانشجو دارد.

به گفته یکی از دانشجویان ساکن در این پانسیون‌ها، عدم شناخت افراد جور و واجور در این محیط و دور بودن عقاید و اهداف زندگی در آینده در بین آن‌ها، بزرگ‎ترین چالشی است که دانشجویان از آن رنج می‎برند و ممکن است حتی سلامت روحی دانشجویان را هم به مخاطره بیاندازد. به طور حتم پانسیون‌ها نیز همانند سایر خوابگاه‌ها و مکان‌های دانشجویی باید داری یکسری استانداردها و قوانین مجاز بوده و همگی آن‎ها از آن تبعیت کنند مثل؛ اتاق اجتماعات، سالن مطالعه، محل پذیرایی میهمان و...یکی از مشکلاتی که این پانسیون‌ها با آن مواجه هستند نداشتن اتاق کامپیوتر است. اکثر پانسیون‎ها فقط مجهز به اینترنت وایرلس(بی سیم) بوده و دانشجو یا هر فردی که می‌خواهد از اینترنت استفاده کند باید رایانه شخصی داشته باشد.

در هر حال از هر ساختمانی نمی‌توان به عنوان پانسیون دانشجویی استفاده کرد و آن ساختمان باید از یکسری اصول و استانداردها تبعیت کرده و خود را مجاز به اجرای آن بداند. حال سوال اصلی اینجاست که چه کسی باید نظارت بر این پانسیون‌ها را بر عهده داشته باشد؟ و آیا وزارت علوم به عنوان نهاد رسمی آموزش عالی در کشور، بر این مکان ها نظارتی دارد یا خیر؟ این درحالی است که مسوولان دانشجویی وزارت علوم بارها اعلام کرده‌اند که این وزارتخانه فقط بر روی خوابگاه‌های خودگردان و خصوصی نظارت داشته و پانسیون‎های دانشجویی به هیچ عنوان تحت نظر وزارت علوم فعالیت نمی‌کنند.

در همین رابطه معاون دانشجویی وزارت علوم نیز اعلام کرده که تمامی پانسیون‌های دانشجویی باید به عضویت تعاونی خوابگاه‎داران درآمده و در غیر این صورت از فعالیت این پانسیون‌ها در آینده‌ای نزدیک جلوگیری می‌شود.

اگرچه وزارت علوم به عنوان متولی آموزش عالی متعهد به تامین امکانات تحصیلی دانشجویان است نه اسکان آن‌ها، اما حقیقت اینجاست که این وزارتخانه با همکاری سایر سازمان‌ها و ارگان‌های مرتبط می‌تواند مشکلات و چالش‌های دانشجویان را شناسایی کرده اگرچه برخی از سازمان ها و نهادها همکاری لازم را ندارند و مقابل بسیاری از فعالیت‌های غیرمجاز و آسیب رسان به بدنه دانشجویی را بگیرد به نحوی که دانشجو تنها فکر و دغدغه‎اش، ادامه تحصیل و رسیدن به آمال و اهداف آینده‌اش باشد و از این طریق هم بتوان دست سودجویان عرصه آموزش عالی را در زمینه سوء استفاده از این قشر پرتوان و آینده ساز کشورمان کوتاه کرد.