میکروبهای اجتماعی نیاز به واکسن دارند/ باورهای دینی را در جوانان تحکیم کنیم
جعفر بای، پژوهشگر اجتماعی درباره تربیت دینی و آموزه های دینی، عنوان کرد: روابط اجتماعی بسیار پیچیده شده است و هر روزی که سپری میشود بر پیچیدگی آن افزوده شده و به موازات پیچیدگی روابط اجتماعی مسائل و مشکلات اجتماعی نیز افزایش مییابد و ظهور عناصر ضد اجتماعی در جامعه امنیت و آسایش را از شهروندان سلب میکند.
به طور طبیعی در جوامع امروزی ویروس های خطرناکی حضور دارند که هیچ یک از شهروندان نمیتوانند از ابتلا به آن محفوظ و مصون باشند. در جوامع بشری تحت تاثیر عوامل داخلی و گاهی عوامل خارجی سونامی هایی بوجود میآید که قربانیان خویش را برگزیده و آنان را تحت تاثیر مشکلات خویش قرار داده است. مانند سونامی طلاق، اعتیاد و ...
برای مقابله با گرفتاری های احتمالی در جامعه به ناچار باید در اندیشه واکسیناسیون اعضای جامعه چاره ای اندیشید. یکی از اساسی ترین شیوه های مصونیت بخشی فرزندان تحکیم باورهای مذهبی و تقویت اندیشه های دینی و ارتقاء بینش و نگرش اسلامی در فرزندان است.
طبیعتاً با تربیت دینی میتوانیم شرایط مطلوبی برای زندگی فرزندان فراهم کنیم و با استحکام بخشی مرزهای فکری و تقویت سنگرهای اعتقادی فرزندان میتوانیم فضایی را فراهم کنیم که هیچ گاه افکار پلید به اذهان آنها نفوذ نکند و با تقویت هویت و اصالت فرزندان زمینه ای قدرتمند را فراهم کنیم تا هیچ گاه بحران های اجتماعی آسیبی به آنها وارد نکند.
باورهای مذهبی موجب تقویت عزت نفس در افراد میشوند و عناصر مذهبی کمتر در معرض مشکلات سست و ضعیف قرار میگیرند. اراده قوی و پشتکار مستحکم منجر به ارتقاء آستانه تحمل پیروان دین میشود و چنین افرادی در مقابل مشکلات تسلیم نمیشوند و با مقاومت در برابر مسائل ایستادگی میکنند.
عناصر مذهبی تسلیم ناپذیر و بسیار مقاوم و قوی و قدرتمند عمل میکنند و در مقابل میکروب های اجتماعی محفوظ و مصون هستند و هیچ ویروس اجتماعی نمیتواند در قانون اثر سوء بر آنها بگذارد و آنان را از مسیر هدایت خارج کند.
شرایط بسیار دشوار اجتماعی فضای بسیار آلوده ای را فراهم ساخته که نمیتوان به جز با باورهای دینی به جنگ با آنان پرداخت. مذهب نقش بسیار مصونیت بخشی در مقابل همه آسیب های اجتماعی دارد و دین باوران تحت تاثیر فریب های شیطانی کج روان اجتماعی قرار نمیگیرند.
آموزه های دینی دژ محکمی مقابل ناهنجاری های اجتماعی هستند و مومنان مجهز به سنگرهای مقاوم در مقابل حملات دشمنان اجتماعی به حساب میآیند و تنها نجاتبخش انسان ها در مقابل بلاهای اجتماعی اعتقادات معنوی هستند.
آرامش درونی و آسایش منجر به آسودگی خاطر میشود، خداترسی و اعتقاد به معاد مراقبت در اعمال و افکار را پدید میآورد، قناعت پیشگی آنان را از زیاده طلبی منع میکند، پایبندی به اصول و مقررات الهی فرد را قانونمند و معتقد به چارچوب های اجتماعی میکند، منظم بودن و رعایت مدیریت زمان در امور موجب موفقیت های آنان میشود، مقید بودن به نظارت خداوندی در فعالیت ها موجب کنترل و دقت در فعالیت های فرد مومن میشود، دین باوری موجب تقویت اعتماد به نفس میشود و افراد در مقابل سستی ها و رخوت ها مقاوم میشوند و در نهایت برای مبارزه با نابهنجاری های اجتماعی تنها چاره کار استحکام باورهای دینی در کودکان است.
این پژوهشگر در خاتمه توصیه کرد: سیاست گذاران و برنامه ریزان اجتماعی با تقویت نهادهای مذهبی و حمایت از آنان شرایطی را فراهم کنند تا آن نهادها به فعالیت های ارزشمند و برنامه های فاخر بپردازند. اگر چه برنامه های دینی در این نهادها از برنامه های رضایتبخش که بتواند برای جوانان جذاب و اثربخش باشد برخوردار نیست، اینگونه نهادها باید به مدد خانواده شرایط بسیار فعالی را برای غناء برنامه های خویش داشته باشند تا جامعه ایمنی را در مقابل ویروس ها و میکروب های اجتماعی داشته باشیم.
