احدی: تعویض مکرر مربی و ورزشکار چاره کار نیست

آتش بوکس کشورمان بعد از اینکه در بازی های آسیایی گوانگجو نتوانست آنطور که باید و شاید ظاهر شود، خاموش شده است؛ به نحوی که انگار اصلا رشته ای به نام بوکس وجود ندارد.

از همین رو با مربی تیم ملی بوکس در بازی های آسیایی گوانگجو به گفت و گو پرداختیم تا از فضای حاکم بر این ورزش مطلع شویم.

در ذیل مصاحبه اکبر احدی با خبرنگار ورزشی برنا می خوانید:
 
* چه خبر از بوکس؟
-خبری نیست. همه چیز ساکت و آرام است. بعد از بازی های آسیایی گوانگجو حرکتی صورت نگرفته و تا آغاز مسابقات انتخاب تیم ملی که 15 بهمن ماه به میزبانی بیرجند برگزار خواهد شد هم شرایط همین طور خواهد بود.
ضمن اینکه هنوز کادر فنی و مربیان تیم ملی معرفی نشده اند و هیچ چیز مشخص نیست.

* از ملی پوشان کشورمان در گوانگجو خبر دارید؟
-افراد شناخته شده ای چون علی مظاهری، محمد ستارپور و مهدی قربانی در قالب تیم بوکس پیوند ساپکو رباط کریم راهی مجارستان خواهند شد تا در تورنمنت بین‌المللی این کشور که 18 بهمن ماه برگزار خواهد شد، شرکت کنند.

* بعضی از بوکسورها مورد غضب منوچهر مقصودی نایب رئیس فدراسیون قرار گرفته و به نظر می رسد که دیگر قصد ندارند برای تیم ملی مبارزه کنند.
-افرادی چون عمران اکبری و هومن کرمی اعلام کرده اند که دیگر در تیم ملی مبارزه نخواهند کرد. البته به نظر می رسد این بوکسورها در قالب مبارزات لیگ و رقابت های داخلی به میدان بروند.

* چه چیز باعث شده تا این مشتزنان قید حضور در تیم ملی را بزنند؟
-وقتی در فدراسیون تمام تصمیم را یک نفر می گیرد و کوچکترین کارگروهی انجام نمی شود، نتیجه اش می شود همین که می بینید.
تنها کارشناس تحصیل کرده فدراسیون انصاری است، در حالی که باید افراد تحصیل کردن بیشتری در این مجموعه حضور داشته و به راهنمایی فدراسیون نشینان بپردازند.
اکبری و کرمی امروز شرایطی را دارند که طی یک سال گذشته مرتضی سپهوند داشت. او که یک سال از میادین دور بود، به اردو آمد و در نهایت توانست به جای سجاد محرابی به بازی های آسیایی گوانگجو برود. سپهوند با تجربه و فنی تر بود، برای همین به چین اعزام شد. افرادی چون هومن کرمی، عمران اکبری، فروتن گل آرا و ... نیز همین شرایط را دارند.
روح الله حسینی بعد از 5 سال به بوکس باز می گردد و فیکس تیم ملی شده و به گوانگجو می رود. تمام اینها نشان می دهد که ما هیچ کاری برای بوکس نکرده ایم و به هیچ وجه به پشتوانه سازی اهمیت نداده ایم.

* راه چاره چیست؟
- وقتی یک سرمربی کار را به دست می گیرد، تنها به نتیجه گرفتن فکر می کند؛ حال این مربی می خواهد "ولادیمیر دورتسوف" اوکراینی باشد یا شخص دیگری. منظورم این است که در این شرایط مربی اهمیتی به آینده نمی دهد و تنها می خواهد کارنامه خود را پربار کند، برای همین آینده نگر نبوده و اهمیتی به پشتوانه ها که سرمایه های یک رشته هستند، نمی کند.
ما باید به جوان ها بها بدهیم تا در آینده به نتایج خوبی برسیم. شاید چند سال نتیجه نگیریم؛ اما شک نکنید که پایان این داستان خوش خواهد بود.
تیم ما این زمان و فرصت را داشت که هم برای موفقیت در گوانگجو تلاش کند و هم برنامه ای برای آینده داشته باشد؛ اما بی تفاوت از کنار این موضوع گذشت، و حالا هم که چند ماهی از پایان بازی های گوانگجو گذشته است کاری نکرده و قرار است 20 روز دیگر تازه رقابت انتخابی را برگزار کنیم، در حالی که می توانستیم رقابت های لیگ را که در زمان نامناسبی برگزار می شود و با مسابقات و تورنمنت های زیادی هم زمان است را در این مقطع دنبال کنیم. با این کار هم تنور بوکس داغ می ماند و هم می توانستیم چهره های مستعد را در آرامش شناسایی کنیم.
تمامی این ضعف ها به برنامه ریزی نامطلوبی باز می گردد. جالب اینکه ما حتی در این زمان چند ماهه حتی یک اردو هم تشکیل ندادیم.

* اما با اینکه هدف دورتسوف و فدراسیون موفقیت در چین بود، تیم بوکس در گوانگجو نتیجه خوبی نگرفت.
- باید تغییری اساسی در روش کار فدراسیون ایجاد کنیم. تا وقتی فدراسیون شکست را به گردن بوکسور و مشتزن آن را به گردن مربی بیاندازد، بوکس به همین شکل خواهد ماند. تعویض مکرر مربی و ورزشکار هم چاره کار نیست. باید برنامه ریزی کرده و ریشه ای کار کنیم، تاریخ را نگاه کرده و درس بگیریم. ما همیشه یک خط در میان نتیجه گرفته ایم. در هیروشیما خوب بودیم، در تایلند شکست خوردیم و به بوسان نرفتیم، در دوحه موفق بودیم و در گوانجو ناکام شدیم.