وقتی هم برای با هم بودن بگذاریم
به گزارش خبرگزاری برنا از قزوین؛ این روزها دنیا پر شده است از تکنولوژیهای جدیدی که بی شک تمامی آنها به منظور تسهیل زندگی انسان اختراع و ساخته شدهاند. البته نمیتوان از این غافل بود که بدون در اختیار داشتن بسیاری از این تکنولوژیها هم میتوان خوب و راحت زندگی کرد.
آنچه که در اینجا جلب نظر میکند، این است که گاهی میبینیم، ضرر و تاثیر سوء یک تکنولوژی جدید بسیار بیشتر از منفعت آن است. که این مسئله معمولا بعد از آنکه آن تکنولوژی در بین مردم یک جامعه جای خود را باز کرد و خود را به صورت یکی از واجبات زندگی آنها درآورد، قابل مشاهده خواهد بود که متاسفانه در این زمان دیگر نمیتوان به حذف آن در جامعه پرداخت.
یکی از این تکنولوژیها ماهواره است. رسانهای گسترده و فراگیر که امکان دسترسی اخبار، اطلاعات و برنامههای متنوع سایر نقاط جهان را در اختیار مردم قرار میدهد.
ماهواره در سال 1370، یعنی 2 سال بعد از پایان جنگ تحمیلی، وارد کشور شد. این در حالی بود که در آن زمان تنها 2 شبکه داخلی در سیمای کشور فعالیت میکردند، هر هفته فقط یک فیلم سینمایی پخش میشد و ساعت 10 یا 11 شب هم برنامهها به اتمام میرسیدند.
از طرفی دیگر، جامعه در آن زمان به علت محدودیت دوران جنگ از یک سری اطلاعات و اخبار جهانی به دور مانده بود و تنها ماهواره بود که میتوانست پاسخگوی این نیاز مردم باشد.
رسانهای سرشار از رنگ، شادی، تبلیغات و نیز نمایش دهنده زندگی مردمی در آن سوی دنیا که به تدریج وارد زندگی مردم شد و توانست جای خود را در بین خیلی از خانوادههای ایرانی باز کند.
البته این بسیار خوب است که افراد یک کشور از اطلاعات سایر کشورها مطلع باشند و با فرهنگ و شیوه زندگی سایر مردم دنیا آشنا شوند. اما این امر تا جایی خوب و مقبول است که با پدیدهای به نام تهاجم فرهنگی در جامعه مواجه نشویم.
اما چگونه است که مردم جامعه از فرهنگ غرب استقبال میکنند و به آن سمت متمایل میشوند؟
کارشناسان بر این باورند که با بهبود اوضاع اقتصادی و معیشتی مردم، ابراز وجود در بین جوانان به صورت یک ارزش اجتماعی، به سرعت در حال رشد است و جوانان با الگو برداری از الگوهای ماهوارهای سعی در همرنگ شدن با آنها را دارند.
همواره شاهد این هستیم که شبکههای ماهوارهای در قالب میان برنامهها و آگهیها، مظاهر ضداخلاقی را تبلیغ میکنند و این رسانه، همچون دیگر ابزار بشری میتواند به آرمانهای تعالی بخش انسانها و جوامع خدمت یا خیانت کند که در حال حاضر، بیشترین خدمت ماهواره در ایجاد و رواج فساد و فحشا در میان جوانان است.
هم چنین پخش سریالهایی با مضامین غیر اخلاقی توسط شبکههای فارسی زبان خارج از کشور و صداگذاری فارسی این فیلمها باعث شده است که نه تنها جوانان، بلکه تمام اعضای خانواده جذب آنها شوند.
فیلمهایی که شاهد هستیم زنان خانهدار تمایل زیادی به تماشای آن دارند و اگر به مضامین آنها توجه کنیم، ارائه کننده فرهنگ روابط نامشروع مرد و زن هستند. به این صورت که مرد و زنی که هر دو خود دارای همسر هستند، روابط نامشروع پنهانی باهم دارند که متاسفانه همین مسئله باعث ظهور این پدیده شوم در بعضی از خانوادهها شده است.
محمد.ج را در یک دادگاه خانواده دیدیم. او برای جدایی از همسرش به دادگاه مراجعه کرده بود. او برای ما از دلیل این تصمیمش میگوید: چند وقت پیش متوجه شدم که همسرم با یکی از دوستانم رابطه پنهانی دارد. ابتدا به این قضیه مشکوک بودم اما بعد بر اساس یک سری شواهد مطمئن شدم و واقعا هم از این قضیه متاسفم.
او ادامه میدهد: ما زندگی خوبی داشتیم اما برنامههای ماهواره تاثیر سویی بر فرهنگ خانوادگی ما گذاشت که خودم هم در این بین مقصر بودم.
این مرد شکست خورده بیان میکند: زندگی ما از نوع زندگی یک خانواده ایرانی به دور شده بود به طوری که به تقلید از سریالهای خارجی با دوستانمان رفت و آمد میکردیم و یک سری روابط برایمان عادی شده بود.
او آهی از سر افسوس کشید و گفت: وقتی متوجه اشتباهم شدم که فهمیدم همسرم مثل همان سریالها با یکی از دوستانم رابطه پنهانی دارد و آن زمان دیگر وقتی برای جبران اشتباهمان نبود و زندگی من در شعلههای این بی فرهنگی سوخت و نابود شد.
به راستی که این رسانه تنها جدا کننده افراد خانواده از هم است و نه تنها نابود کننده زندگی زناشویی است، بلکه در خیلی از خانوادهها، فرزندان را نیز از والدین جدا میکند.
امروزه مشاهده میکنیم در خیلی از خانوادهها، فرزندان در اتاقهایشان تلویزیون جداگانه دارند و تمام وقت خود را در اتاق به تنهایی بدون حضور خانواده به دیدن برنامههای مورد علاقه یشان میپردازند.
این امر علاوه بر اینکه باعث میشود خانواده نظارتی بر برنامههایی که فرزندش مشاهده میکند نداشته باشد، فاصلهای را در بین پدر و مادر و فرزند ایجاد میکند که با ادامه آن دیگر هرگز پر شدنی نخواهد بود.
محبوبه حسینی مشاور یک مدرسه راهنمایی دخترانه است او از وضع اسفناک بعضی از دانش آموزانش میگوید: این روزها رفتارهایی از بعضی دانشآموزان سر میزند که ما را متوجه میسازد، برخی خانوادهها در تربیت و کنترل فرزندانشان کوتاهی میکنند.
او بیان میکند: متاسفانه مشاهده میکنیم که ظاهر و رفتار دخترانمان با چند سال قبل خیلی تغییر کرده است. آنها به تقلید از مدلهای ماهوارهای راه میروند، صحبت میکنند، آرایش میکنند و خیلی از آنها رابطه با جنس مخالف دارند که اینها همگی ریشه در وجود رسانهای چون ماهواره در خانوادهها دارد.
این مشاور ادامه میدهد: آنها مدام از سریالهای ماهوارهای حرف میزنند و سعی میکنند خودشان را با زنان آمریکایی و ترکیهای هماهنگ کنند و حجاب را مانعی برای خود میبینند.
او معتقد است، این مسئلهای است که ابتدا خانواده باید به حل آن بپردازد و میگوید: تا خانواده در حل این معضل نکوشد و برنامههای مروج فساد را از زندگی حذف نکند، کار زیادی از مدرسه برآمدنی نیست.
البته این هم گفتنی است که بسیار دور از انصاف است که بگوییم تمام افرادی که از این رسانه فراگیر استفاده میکنند، تنها به مصرف غیراخلاقی از آن میپردازند. چرا که میتوان استفادههای بسیار مطلوبی هم از آن کرد به طوری که برخی از مشاغل مستلزم استفاده از آن هستند.
اما متاسفانه اکثر مردم هیچ محدودیتی در زمینه استفاده از آن برای خود قائل نمیشوند. به خصوص اگر آن را در خانه داشته باشند که حتی اگر خود هم استفاده درست از آن میکنند، توجه داشته باشند که دیگر اعضای خانواده و فرزندان در غیاب آنها چگونه از این تکنولوژی بهره میبرند.
سوالی دیگر که در اینجا مطرح است، این است که نقش رسانههای داخلی در حل این معضل اجتماعی چیست؟
نخستین رسانه فارسی زبان ماهوارهای در سال 1375 تاسیس شد و در حال حاضر به حدود 40 شبکه رسیده است و در هر سال، به طور متوسط 5 شبکه به آن اضافه میشود. این در حالی است که در ایران تنها حدود 18 شبکه داخلی فارسی زبان وجو د دارد که اکثر آنها نیز در 2-3 سال اخیر تاسیس شدهاند یعنی حدود 20 سال پس از ورود ماهواره به کشور و اکثرا هم فیلمهای سینمایی و سریالهای تکراری دیگر شبکهها را پخش میکنند.
س.ه یکی از طرفداران پر و پا قرص شبکههای ماهوارهای است، او از دلیل خود برای تماشای سریالهای ماهوارهای میگوید: سریالهایی که توسط شبکههای فارسی زبان ماهوارهای پخش میشوند، دارای تنوع بسیاری هستند. به طوری که هیچ وقت نیست که برنامه و یا سریالی در حال پخش نباشد.
او بیان میکند: زمانی که در خانه ماهواره نداشتیم، سریالها و برنامههای تلوزیون داخلی آنقدر کم بود که فقط 2-3 ساعت میتوانستیم از آن استفاده کنیم و بقیه ساعتها چیزی برای مشاهده نداشت.و یا سریال تکراری پخش میشد.
مسئلهای که جامعه ما با آن مواجه شده است، این است که سریالهای ما یا از رمق افتادهاند و کسل کننده شدهاند و یا آنقدر کم تنوعاند که خیلی از مردم را از خود دور کردهاند و افزایش تعداد شبکهها هم کمکی به حل صورت مسئله نکرده است.
اما از مسئله انتشار بی بند و باری توسط این تکنولوژی هم که بگذریم، بحثی دیگر مطرح میشود که آیا ما انسانها در این عصر پر زحمت که همیشه هم مشغول کار هستیم، فرصتی برایمان باقی میماند که از این رسانه استفاده بکنیم یا نه؟
مهتاب.ف نظر خوبی در این زمینه دارد، او میگوید: من و همسرم هردو شاغل هستیم و پابهپای هم کار میکنیم و وقتی به خانه برمیگردیم تقریبا شب شده است.
او ادامه میدهد: ما یک پسر 7 ساله داریم و جدا از اینکه نمیخواهیم فرهنگ بیگانه بر فرزندمان تاثیر بگذارد، اگر بخواهیم تمام وقتمان را هم برای سریال نگاه کردن بگذاریم دیگر چه از زندگی خواهیم فهمید؟
این زن معتقد است: تلویزیون و ماهواره افراد خانواده را از هم جدا میکنند. من و همسرم برای اطلاع از اخبار کشور و وضعیت آب و هوایی از تلویزیون استفاده میکنیم و ماهواره جایی در خانه ما ندارد. زیرا که هم وقت استفاده از آن را نداریم و هم ترجیح میدهیم که اوقات فراغتمان را در کنار هم بگذرانیم.
راستی که چقدر خوب است، در دنیایی پر از مشغله و کار، در اوقات فراغت از کارمان، به جای نشستن پای رسانههایی چون ماهواره و حتی تلویزیون، وقتی هم برای با هم بودن بگذاریم.
و بدانیم که دنیا خیلی بزرگتر از آن چیزی است که در قاب تلویزیون میبینیم و فرزندانمان به محبت و همراهی ما بیشتر نیازمندند تا همراهی شخصیتهای کارتونها و سریالها.
بدانیم این ماییم که باید الگوی کودکانمان باشیم، نه بن تن و باربی.
مهسا عابدی
